Court dismisses appeal for sworn statement review due to lack of exceptional circumstances and procedural abuse.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Rana Wahed Ali (Αρ. 1) (2004) 1 ΑΑΔ 1660

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.39

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2011:A240

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Α. Ρ. Λιάτσου, Π.Ε.Δ.

Συνενωμένες Αγωγές: 9310/04

5803/06

1485/07

Μεταξύ:

Δήμου Στροβόλου

Εναγόντων

και

D. J. Karapatakis & Sons Ltd

Εναγομένων

Αίτηση ημερ. 29 Απριλίου 2011 για Αντεξέταση

8 Ιουνίου, 2011.

Για τους Αιτητές: κ. Κυριακίδης

Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση: κκ. Λεοντίου και Πλαστήρας

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

(Ex-Tempore)

Η υπό κρίση Αίτηση αφορά αίτημα για παρουσία ενόρκως δηλούντα σε Αίτηση που καλύπτει, μεταξύ άλλων, και αξίωση για συνοπτική απόφαση και για αντεξέτασή του σε σχέση με παραγράφους της ένορκης δήλωσής του. Είναι αίτημα το οποίο στηρίζεται στη Δ.39, θ.1 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.

Ορθό είναι να αναφερθεί εξ υπαρχής ότι είναι βάσιμη η θέση που προβάλλει ο ευπαίδευτος συνήγορος για την πλευρά των Καθ΄ ων η Αίτηση για την ανάγκη ύπαρξης συνοδευτικής ένορκης δήλωσης και λεπτομερούς παράθεσης των συγκεκριμένων ζητημάτων, για τα οποία ζητείται αντεξέταση, αλλά και κατάδειξης των εξαιρετικών περιστάσεων. Αντί αυτού, οι Αιτητές περιορίστηκαν σε μια γενική παράθεση στο σώμα της Αίτησης και μόνο.

Παρακάμπτοντας όμως τα πιο πάνω, θα προχωρήσει το Δικαστήριο και στην ουσία του αιτήματος. Η παράθεση των νομικών αρχών που το διέπουν, θα οδηγήσει στην τελική κρίση.

Το αίτημα για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα καλύπτεται από τη Δ.39, θ.1, των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Προνοεί τα ακόλουθα:

«Κατόπιν αιτήσεως, μαρτυρία μπορεί να δοθεί με ένορκο κατάθεση (δήλωση) αλλά το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί, κατόπιν παρακλήσεως οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει την παρουσία του καταθέτη για αντεξέταση.»

Εύκολα εντοπίζεται από το λεκτικό του πιο πάνω θεσμού ότι το όλο θέμα εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση, διαδικασία habeas corpus, Αναφορικά με την Αίτηση του Rana Wahed Ali (Αρ. 1) (2004) 1 ΑΑΔ 1660, λέχθηκαν τα εξής, στη σελ. 1661:

«Το ζήτημα της αντεξέτασης ομνύσαντος διέπεται από τον θ.1 της Δ.39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών σύμφωνα με το οποίο σε αίτηση μπορεί να δοθεί μαρτυρία με ένορκη δήλωση πλην όμως το Δικαστήριο ή ο Δικαστής δύναται με παράκληση οποιουδήποτε των διαδίκων να διατάξει όπως ο ομνύσας την ένορκη δήλωση παρουσιαστεί για αντεξέταση. Επομένως το θέμα εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.»

Ορθό είναι να τονιστεί ότι στην πιο πάνω απόφαση το θέμα αντεξέτασης μάρτυρα αντικρίστηκε υπό το πρίσμα της φύσης της διαδικασίας, ήτοι habeas corpus, και οι αυθεντίες που αναφέρονται σχέση έχουν με υποθέσεις αυτής της μορφής. Παρενθετικά σημειώνεται ότι είναι χαρακτηριστικό το γεγονός, όπως εντοπίζεται στην απόφαση R. v. Kent Justices ex parte Smith (1928) W.N. 137, πως για τα προηγούμενα εξήντα περίπου χρόνια δεν είχε εκδοθεί ούτε ένα διάταγμα για αντεξέταση ενόρκως δηλούντα.

Στην απόφαση Αναφορικά με την Αίτηση των Λευτέρη Μήλου και Πανίκου Χατζηλοίζου, Αίτηση Αρ. 18/2008, ημερ. 14.03.2008, λέχθηκαν τα εξής:

«Δεν έχει αμφισβητηθεί, και ορθά, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να μην εκδώσει το διάταγμα για αντεξέταση παρά τη σύμφωνη προς τούτο γνώμη και του ίδιου του καθ΄ ου στην αίτηση εκείνη Κ. Γαβριηλίδη, με δεδομένο ότι η αίτηση στηριζόταν στη Δ.39 θ.1 η οποία και παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να εγκρίνει ή να απορρίψει την αίτηση ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της. (Annual Practice 1958, σελ. 865 και Halsbury’s Laws of England 3η Έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παράγρ. 878).»

Εντοπίζεται δε, στο σύγγραμμα Halsbury’s Laws of England, 3η Έκδοση, Τόμος 21, σελ. 418-419, παράγρ. 878:

“Discretionary power of the Court as to evidence. The Court has a discretionary power of acting upon such evidence as may be before it at the time, and will not allow a motion to stand over in order to enable a party to examine a witness viva voce, if it considers that the application is made in order to create delay, or that there is sufficient evidence before it to enable it to deal with the motion”.

Τέθηκε ως εξής το ζήτημα από το Δικαστή Κληρίδη, τότε ΠΕΔ, στην αγωγή 7123/2008:

«Υπενθυμίζεται το ότι η αντεξέταση δεν διεξάγεται αυτοδίκαια, αλλά σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.39 Κ.1, το Δικαστήριο μπορεί μόνο κατόπιν αιτήματος διαδίκου να διατάξει την παρουσία ενός ομνύοντα για αντεξέταση. Τα θέματα δε επί των οποίων μπορεί να αντεξετάσει ένας διάδικος θα πρέπει να είναι περιορισμένα και να εξυπηρετούν τις άμεσες ανάγκες της ενδιάμεσης διαδικασίας και όχι να εκτείνονται επί οποιουδήποτε θέματος ήθελε υπάρξει διαφωνία ή αμφισβήτηση μεταξύ των μερών ή απλά προς το σκοπό της μείωσης της γενικότερης αξιοπιστίας ενός διαδίκου ή της ενίσχυσης της αξιοπιστίας άλλου.»

Οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, προκειμένου να εγκρίνει αίτημα παρουσίας μάρτυρα για αντεξέταση, είναι η στοιχειοθέτηση κάποιου είδους εξαιρετικής περίστασης, ανάλογα με τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης.

Με γνώμονα λοιπόν το τεθέν νομικό πλαίσιο, είναι η κατάληξη του Δικαστηρίου ότι μέσα από το γενικό περιεχόμενο της Αίτησης για αντεξέταση δεν εντοπίζεται αναφορά σε οποιεσδήποτε εξαιρετικές περιστάσεις, ούτε και σε κάποιους συγκεκριμένους λόγους που να δικαιολογούν το αίτημα για αντεξέταση, ως απαιτεί η σχετική νομολογία. Θα πρόσθετα μάλιστα ότι το Δικαστήριο συμφωνεί με την εισήγηση του κ. Λεοντίου ότι στην προκείμενη περίπτωση το αίτημα καθίσταται δυσχερέστερο για την πλευρά των Αιτητών, δεδομένης της προηγούμενης διαγραφής του σημαντικού μέρους της υπεράσπισης, αλλά και της κατάληξης του Δικαστηρίου για τους λόγους της συγκεκριμένης διαγραφής, λόγοι που περιστρέφονται κυρίως γύρω από ζητήματα αποκλειστικής δικαιοδοσίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Προσεκτική εξέταση των παραγράφων για τις οποίες σήμερα ζητείται αντεξέταση, εύκολα επιμαρτυρεί ότι ουσιαστικά πλήττουν και το περιεχόμενο της προηγούμενης ενδιάμεσης απόφασης και στοχεύουν στην παράκαμψή της μέσω της συγκεκριμένης αντεξέτασης που ζητείται.

Όλα τα πιο πάνω καταδεικνύουν το αβάσιμο του αιτήματος, και τελικά το αστήρικτό του, και οδηγούν στην απόρριψη της Αίτησης με έξοδα εις βάρος των Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

[Υπ.] …………………………

Α. Ρ. Λιάτσος,

Π.Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/Χ.Θ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο