Cyprus court dismisses strike-out application as claim discloses reasonable cause of action despite lack of direct name mention.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

COSTAS MAVROMOUSTAKI ν. IACOVOS N. YEROUDES, AS EXECUTOR OF THE WILL OF THE DECEASED SPYROS MICHAELIDES (1965) 1 CLR 176

MICHAEL PAPA MICHAEL ν. KLITOS CHAHOLIADES (1970) 1 CLR 305

In re Pelmako Development Ltd (1991) 1 ΑΑΔ 246

Χατζήκυριακος ν. Κυθρεώτη (1992) 1 ΑΑΔ 1119

“Aλήθεια” Eκδοτική Eταιρεία Λτδ. και Άλλη ν. Xαράλαμπου Λεωνίδα (1997) 1 ΑΑΔ 550

Λοΐζος Λουκά & Yιοί Λτδ ν. Eθνικής Tράπεζας της Eλλάδος A.E. (1999) 1 ΑΑΔ 1316

Κυπριακή Δημοκρατία (μέσω του Γενικού Εισαγγελέα) ν. Αργύρη Γεωργίου (2003) 1 ΑΑΔ 704

Πλοίο Marwa M σημαίας Κύπρου που τώρα φέρει το όνομα Katrina I και σημαία Καμποτίας και Άλλος, Nur Celik Sanayi Ve Ticaret A.S. και Άλλοι ν. (Αρ. 2) (2003) 1 ΑΑΔ 1159

Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού - Αμαθούντος και Άλλος ν.Κυπριακής Δημοκρατίας (2007) 1 ΑΑΔ 21

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.19

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.27

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2011:A201

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕYΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαδοπούλου, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 5944/10

Μεταξύ:

1. Λάμπρος Χριστοφή

2. Advantage Capital Holdings Plc

Ενάγοντες

-και-

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΚΤΙΝΟΣ ΛΤΔ

Εναγομένου

Αίτηση ημερομηνίας 13.12.2010 για διαγραφή

Ημερ.: 20 Μαϊου, 2011.

Για τους Εναγόμενους - Αιτητές: κ. Παναγίδης

Για τον Ενάγοντα αρ. 1 - Καθ΄ου η αίτηση: κ. Αγγελίδης

ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την αίτηση τους οι Εναγόμενοι - Αιτητές αιτούνται τα εξής:

«Διάταγμα του Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται η διαγραφή της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής του Ενάγοντα 1 ως μη αποκαλύπτουσα καλή και/ή λογική αιτία αγωγής και/ή ως μηδαμινής και/ή ενοχλητικής και/ή ως επιπόλαιας και/ή καταχρηστικής και/ή κακόπιστης και/ή καταπιεστικής και/ή αχρείαστης και/ή που τείνει να προκαλέσει στους Εναγόμενους αχρείαστη ταλαιπωρία και/ή αγωνία και/ή έξοδα».

Η αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ. 26, Δ.27 Θ.Θ. 1 – 3, Δ.48 Θ.Θ. 1 – 9 καθώς και στην γενική πρακτική και συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου, και συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. Δημήτρης Γεωργιάδης, εκ των διευθυντών των Εναγομένων.

Όπως αναφέρει ο κ. Γεωργιάδης η παρούσα καταχωρίστηκε την 7.7.2010 μαζί με άλλες 11 αγωγές μεταξύ των ιδίων διαδίκων. Οι Ενάγοντες βασίζουν την αγωγή τους σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Πολίτης» ημερομηνίας 11.12.2009 το οποίο καταγράφεται κατά λέξη στην Έκθεση Απαιτήσεως, αλλά δεν κατονομάζει τον Ενάγοντα αρ. 1. Είναι, όμως, η δικογραφημένη θέση των Εναγόντων ότι το δημοσίευμα αναφέρεται στον Ενάγοντα αρ. 1 ή στην Ενάγουσα αρ. 2 ή έγινε αντιληπτό ότι αναφερόταν σε αυτούς, καθως και ότι αναφερόταν στον Ενάγοντα αρ. 1 υπό την ιδιότητα του ως ιδρυτής της CLJ και διευθυντή και μεγαλομέτοχο της Ενάγουσας αρ. 2. Όπως εισηγείται ο κ. Γεωργιάδης η αγωγή δεν μπορεί να προωθηθεί και δεν αποκαλύπτει ούτε περιέχει καμία αιτία αγωγής του Ενάγοντα αρ. 1, είναι δε «επιπόλαιη, καταχρηστική, κακόπιστη και καταπιεστική, μηδαμινή και ενοχλητική».

Ο Ενάγοντας αρ. 1 – Καθ’ου η Αίτηση καταχώρησε στις 16.3.2011 Ένσταση στην υπό εξέταση Αίτηση, η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ. 26, Δ.27 Θ.Θ. 1 – 3, Δ.48, Θ.Θ. 1 – 9 καθώς και στην γενική πρακτική και συμφυή εξουσία του Σεβαστού Δικαστηρίου. Στην Ένσταση εκτίθενται 4 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους:

«1. Υπάρχει εύλογη βάση αγωγής, αυτή του λιβέλου και/ή αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα.

2. Το ζήτημα που εγείρεται στην Αίτηση θα πρέπει να εξεταστεί μέσα στο πλαίσιο της εξέτασης της ουσίας της αγωγής.

3. Με την παρούσα, το μόνο που επιζητούν οι αιτητές είναι να αντλήσουν και/ή ψαρέψουν (fishing) μαρτυρία.

4. Η αίτηση είναι καταχρηστική και/ή δεν δικαιολογείται άσκηση τέτοιου εξαιρετικού μέτρου».

Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση του κ. Λάμπρου Χριστοφή, Ενάγοντα αρ. 1 ο οποίος ισχυρίζεται ότι το επίδικο δημοσίευμα κάνει αναφορά στον ίδιο ως στέλεχος της Aspis Holdings και/ή της Ενάγουσας αρ. 2 αφήνοντας να εννοηθεί ότι ο ίδιος και η Ενάγουσα αρ. 2 προβαίνουν σε παράνομες πράξεις με σκοπό την αποκόμιση κέρδους καθώς και καταλογίζει σε αυτούς διάφορες κατακριτέες πράξεις. Εισηγείται ότι η δικογραφία είναι διατυπωμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να παρέχεται η ευκαιρία να δοθεί η κατάλληλη μαρτυρία κατά την ακρόαση σε σχέση με την αναφορά του δημοσιεύματος στο όνομα του, από δε τις παραγράφους 8, 9 και 10 της Έκθεσης Απαιτήσεως διαφαίνεται ότι η θέση των Εναγόντων είναι ότι η Εναγόμενη υπονοούσε και μπορούσε να γίνει αντιληπτό ότι το δημοσίευμα αφορούσε στον ίδιο, πράγμα που δημιουργεί εύλογη βάση αγωγής. Ο Ενάγοντας αρ. 1 δίδει στην Ένορκη του Δήλωση και παραδείγματα ως προς το γιατί θεωρεί ότι το δημοσίευμα αφορά στο πρόσωπο του αλλά και γιατί θεωρεί ότι τα όσα περιέχονται σε αυτό συνιστούν λιβελλογράφημα. Όπως δε περαιτέρω ισχυρίζεται, οι Εναγόμενοι διαχρονικά συνδέουν το όνομα του με τις ενέργειες της Ενάγουσας αρ. 2, και παραθέτει προς τούτο παραδείγματα δημοσιευμάτων που έγιναν από τους Εναγόμενους, αντίγραφα των οποίων και επισυνάπτει.

Η ακρόαση περιορίστηκε σε αγορεύσεις, και σε αυτές αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους επικαλούμενοι και σχετική Νομολογία.

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ

Από μελέτη της Αίτησης και της Ένορκης Δήλωσης που την συνοδεύει προκύπτει ότι η δικονομική πρόνοια που τυγχάνει εφαρμογής είναι η Δ.27 Θ. 3, η οποία και αναφέρει τα εξής σε μετάφραση:

«Το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει τη διαγραφή οποιουδήποτε δικογράφου για το λόγο ότι δεν αποκαλύπτει οποιοδήποτε λογικό αγώγιμο δικαίωμα ή απάντηση και σε μια τέτοια περίπτωση ή σε περίπτωση που η αγωγή ή η υπεράσπιση φαίνεται από τα δικόγραφα ότι είναι μηδαμινή ή ενοχλητική, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει όπως η αγωγή ανασταλεί ή απορριφθεί ή να εκδώσει απόφαση που θα είναι δίκαιη.[1]»

Σημειώνω ότι η Διαταγή 19 Θεσμός 26 εφαρμόζεται στις περιπτώσεις όπου ζητείται η διαγραφή μέρους δικογράφου, και άρα δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση.

Από την Νομολογία προκύπτει ότι τα Δικαστήρια μόνο σε ακραίες και ξεκάθαρες περιπτώσεις είναι διατεθιμένα να διατάξουν την διαγραφή απαίτησης από το στάδιο που επιζητείται με την υπό εκδίκαση Αίτηση. Όπως αναφέρθηκε στην κλασική επί του θέματος απόφαση In re Pelmaco Development Limited (1991) 1 A.A.Δ. 246:

«Όπως έχουμε αναφέρει, η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση, εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενό της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ' αυτή. Η διαγραφή δικογράφου, και ιδιαίτερα δικογράφου με το οποίο ο διάδικος επικαλείται την άσκηση της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δικαιολογείται μόνο εφόσο το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Διαφορετικά, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση του δικαιώματος διαδίκου να προσφύγει ενώπιον δικαστηρίου στο οποίο δικαιούται να προσφύγει βάσει του Συντάγματος, το οποίο κατοχυρώνεται από το άρθρο 30.1 του Συντάγματος.»

Οι ίδιες αρχές επαναλήφθηκαν και πιο πρόσφατα στην υπόθεση Κυπριακή Δημοκρατία ν. Αργύρης Γεωργίου (2003) 1 Α.Α.Δ. 704, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

«Το πρωτόδικο Δικαστήριο αφού σημείωσε ότι η διαγραφή μιας αίτησης ή αγωγής στο αρχικό αυτό στάδιο της διαδικασίας είναι ένα πολύ εξαιρετικό μέτρο που πρέπει να εφαρμόζεται μόνο στις περιπτώσεις όπου η αίτηση ή η αγωγή στερείται αναμφίβολα νομικού ή πραγματικού ερείσματος και αφού αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στις αποφάσεις Mavromoustakis v. Yeroudes (1965) 1 CLR 176, Papamichael v. Chacholiades (1970) 1 CLR 305 και In Re Pelmako Development Ltd (1991) 1 ΑΑΔ 246, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αίτηση δεν μπορούσε να γίνει αποδεκτή. Κρίνουμε σκόπιμο να παραθέσουμε προς τούτο τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου.

…………………..

Το βασικό ερώτημα που εγείρεται είναι όπως το έχει θέσει ο Δικαστής Lord Pearson στην υπόθεση Drummond-Jackson v. British Medical Association το ακόλουθο:

"Does this statement of claim disclose an alleged cause of action which has some chance of success?"

Σε ελεύθερη μετάφραση,

"Η έκθεση απαίτησης αποκαλύπτει μια κατ' ισχυρισμό βάση αγωγής που έχει κάποια πιθανότητα επιτυχίας."

Η διαγραφή μιας απαίτησης ή μιας υπεράσπισης δεν συνιστάται εκτός αν η εισήγηση δεν μπορεί να υποστηριχθεί. Όπως έχει τονισθεί από το Δικαστή Salmon L.J. στην υπόθεση Nagle v. Feilden [1966] 1 All E.R. 697,

"It is well settled that a statement of claim should not be struck out and the plaintiff driven from the judgment seat unless the case is unarguable."

Σε ελεύθερη μετάφραση,

"Έχει καλά καθιερωθεί ότι μια έκθεση απαίτησης δεν πρέπει να διαγράφεται και ο ενάγων να εκτοπίζεται από τη θέση της δικαστικής απόφασης εκτός αν η υπόθεση δεν έχει βάση συζήτησης."

...............................................

Οι προεκτάσεις της πιο πάνω Διαταγής εξετάσθηκαν σε αριθμό υποθέσεων στις οποίες τονίστηκε ότι τα Δικαστήρια θα πρέπει να επεμβαίνουν και να προβαίνουν σε μια διαγραφή της απαίτησης μόνο όταν η απαίτηση κρίνεται ως ανυπόστατη..........................».

Παραθέτω επίσης απόσπασμα από την απόφαση Συμβούλιο Αποχετεύσεων Λεμεσού – Αμαθούντος ν. Κ.Δ., Πολ. Εφ. 223/05 κ.α. ημερ. 11.1.2007:

«Είναι θεμελιωμένο ότι διαγραφή δικογράφου δυνάμει της Δ.19 θ.26 και της Δ.27 θ.3 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο που δικαιολογείται μόνον εφόσον το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. Το δικόγραφο κρίνεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενό του και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται η τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σ΄ αυτό (Δέστε: In Re Pelmako, ανωτέρω).

………………………………………………..

Το στάδιο εξέτασης αιτήσεως διαγραφής δικογράφου ως μη αποκαλύπτοντος αγώγιμο δικαίωμα εναντίον κάποιου εναγομένου δεν προσφέρεται για την εξέταση από το δικαστήριο της ισχύος της υπόθεσης του ενάγοντος. Εκείνο που εξετάζεται στα πλαίσια αίτησης διαγραφής δικογράφου είναι το κατά πόσο το δικόγραφο του οποίου ζητείται η διαγραφή είναι ανυπόστατο και μάλιστα αναντίλεκτα ανυπόστατο».

(βλ. επίσης Λοϊζος Λουκά Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε. (1999) 1 Α.Α.Δ 1316, Nur Celik Sanayi v. Πλοίου Mareva, (2003) 1(Β) Α.Α.Δ. 1159, Χατζηκυριάκος ν. Κυθρεώτη (1992) 1 Α.Α.Δ. 1119).

Στρεφόμενη τώρα στα γεγονότα της υπό εκδίκαση Αίτησης, κρίνω απαραίτητη την εξέταση της Έκθεσης Απαιτήσεως ώστε να διαφανεί κατά πόσο σε αυτήν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα του Ενάγοντα αρ. 1. Από ανάγνωση του επίδικου δημοσιεύματος όπως αυτό παρατίθεται στην παράγραφο 7 της Έκθεσης Απαιτήσεως διαπιστώνεται ότι πράγματι σε αυτό δεν υπάρχει ρητή αναφορά στο όνομα του Ενάγοντα αρ. 1. Η θέση, όμως, του Ενάγοντα αρ. 1 είναι ότι το δημοσίευμα αναφέρετο στον ίδιο υπό την ιδιότητα του ως ιδρυτής της CLJ και μεγαλομέτοχο και διευθυντή της Ενάγουσας αρ. 2 εταιρείας.

Δεν είναι απαραίτητο, όμως, δημοσιεύμα να αναφέρεται ονομαστικά σε άτομο ώστε να δημιουργηθεί αγώγιμο δικαίωμα για λίβελο. Όπως αναφέρθηκε και στην απόφαση Αλήθεια Εκδοτική Εταιρεία Λτδ ν. Χαράλαμπου Λεωνίδα (1997) 1 Α.Α.Δ. 550 με παραπομπή στην Bruce v. Odhams Press, Ltd. (1936) 1 All E.R. 287, σε περίπτωση όπου το λιβελλογράφημα δεν «φωτογραφίζει» απευθείας τον δυσφημούμενο, καθίσταται απλά απαραίτητη η προσαγωγή εξωτερικής μαρτυρίας, ενώ παρέχεται και η ευχέρεια στους Εναγόμενους να αποταθούν για περαιτέρω λεπτομέρειες.

Από ανάγνωση της Έκθεσης Απαιτήσεως καταλήγω ότι η παρούσα δεν αποτελεί μία από τις καθαρές και εξαιρετικές περιπτώσεις όπου αδιαμφισβήτητα δεν αποκαλύπτεται αγώγιμο δικαίωμα ή όπου φαίνεται ότι η αγωγή είναι επιπόλαιη ή παρενοχλητική ούτως ώστε αυτή να μπορεί να απορριφθεί με βάση την Δ.27 Θ. 3.

Έπεται ότι η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται.

Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και οι Εναγόμενοι - Αιτητές καταδικάζονται να πληρώσουν τα έξοδα του Ενάγοντα αρ. 1 – Καθ’ου η Αιτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή.

(Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

[1] «3. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just».

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο