Legislator Case Law & Legislation
Αρ. Αγωγής 7677/06 AI generated

Court allows revision of bill of costs, removing paid amounts and interest due to registrar's error.

Case Number Αρ. Αγωγής 7677/06
Court / Authority
Jurisdiction Cyprus (CY)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The court allowed a partial revision of the certified bill of costs, striking out specific items that had already been paid by the defendant. The registrar erred by certifying costs for services where the debt was settled via prior agreements and payments totaling over 260,000 euros. Consequently, the certified amounts corresponding to these settled items were removed from the final bill.

Legislator headnote

AI generated

Sections 32(2) and 33(2) of the Courts Law; The registrar must ascertain the actual outstanding debt before certifying costs, and certification cannot include amounts already paid or settled by agreement.

Keywords

AI generated
bill of costs revision registrar error paid amounts removal legal fees certification outstanding debt assessment

Cited Legislation

AI generated
Section 32(2) of the Courts Law
Section 33(2) of the Courts Law
System 59 of the Rules of Court

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.30

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.59

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2011:A126

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής 7677/06

Μεταξύ:

Liberty Life Insurance Public Company Ltd.

Ενάγουσας

και

1. Αντώνης Πούλλος

2. Ήβη Πούλλου

3. Ιωάννης Σοφοκλέους

4. James Peters

Εναγόμενων

. . . . . .

Αίτηση για αναθεώρηση πιστοποιητικού καταλόγου εξόδων ημερομηνίας 23.6.2010

Ημερομηνία: 30 Μαρτίου 2011

Εμφανίσεις:

κ. Παρπαρίνος για τους αιτητές.

κ. Χριστοφίδης για τους καθ’ων η αίτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Ζητείται αναθεώρηση του πιστοποιητικού καταλόγου εξόδων ημερομηνίας 17.6.2010. Ο κατάλογος εξόδων που καταχωρήθηκε στον πρωτοκολλητή προς ψήφιση αφορούσε κατάλογο εξόδων του δικηγορικού γραφείου Λ. Παπαφιλίππου & Σία εναντίον του πελάτη τους την ενάγουσα εταιρεία.

Τα ζητήματα που έχουν εγερθεί στις Αγωγές 6664|06, 44|07, 4572|07, 6413|07 είναι πανομοιότυπα. Ακολουθεί το ίδιο σκεπτικό προς επίλυση των δύο ζητημάτων που εγείρονται στις πιο πάνω αγωγές και γίνεται ειδική μνεία στα συγκεκριμένα σημεία επί των καταλόγων εξόδων των πιο πάνω αγωγών που επηρεάζονται από την απόφαση μου στο τέλος αυτής.

Ο κατάλογος εξόδων προς ψήφιση καταχωρήθηκε από το εν λόγω δικηγορικό γραφείο πριν την έκδοση απόφασης στην αγωγή στις 28 Μαΐου 2010 όταν οι δικηγόροι έπαυσαν να αντιπροσωπεύουν την ενάγουσα εταιρεία.

Δύο είναι τα σημεία που εγείρονται με την παρούσα αίτηση. Επί του ποσού που ψηφίστηκε υπέρ του δικηγορικού γραφείου δόθηκε και νόμιμος τόκος από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής. Το πρώτο σημείο είναι ότι η απόφαση του πρωτοκολλητή ως προς την επιβολή νόμιμου τόκου είναι λανθασμένη.

Το δεύτερο σημείο είναι ότι η ενάγουσα εταιρεία δεν οφείλει κάποια σημεία επί του καταλόγου εξόδων όπως και όλο το ποσό του καταλόγου εξόδων διότι αυτά τα ποσά έχουν εξοφληθεί. Το δικηγορικό γραφείο συμφώνησε ότι η ενάγουσα εταιρεία πλήρωσε το ποσό των 89000.00 ευρώ στις 5.3.2008 ως εξόφληση για υπηρεσίες μέχρι 29.2.2008. Επίσης οι υπόλοιπες υποχρεώσεις της ενάγουσας εταιρείας ξοφλήθηκαν μεταξύ των ημερομηνιών 25.1.2008 και 5.5.2010 με διάφορες επιταγές ύψους του ποσού των 184.247.85 ευρώ.

Η πλευρά των αιτητών ήγειρε τις πιο πάνω ενστάσεις κατά την ψήφιση των εξόδων.

Α. Τόκος

Αναφορικά με το ζήτημα των τόκων θέση των αιτητών ήταν ότι δεν μπορούσε να χρεωθεί τόκος συμφώνως του άρθρου 32(2) του περί Δικαστηρίων Νόμου επειδή δεν επιδικάσθηκαν δικηγορικά έξοδα από διάδικο σε διάδικο δυνάμει δικαστικής απόφασης. Η ψήφιση των εξόδων αφορούσε απαίτηση του δικηγόρου έναντι του πελάτη του.

Η θέση των καθ’ων η αίτηση είναι ότι το άρθρο 32(2) έχει εφαρμογή διότι η διαδικασία ψήφισης εξόδων μεταξύ πελάτη και δικηγόρου είναι μέρος της απόφασης.

Ο πρωτοκολλητής αποφάσισε να επιβάλει τόκο δυνάμει του άρθρου 33(2) ‘καθώς και όλους τους θεσμούς της Δ.59 των θεσμών περί Πολιτικής Δικονομίας που αναφέρεται στα έξοδα και κυρίως τη Δ.30 και όπως είναι νομολογημένο σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου ότι ο υπάλληλος επί τη ψηφίσεως κατά τη διαδικασία ψήφισης εξόδων η άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας, θεωρείται ως άσκηση οιονεί δικαστικής λειτουργίας, απορρίπτω την ένσταση του κ. Τεουλίδη και θα προχωρήσω στη ψήφιση του καταλόγου με επιβολή τόκο επί εξόδων.’

Είναι ορθή η τοποθέτηση του πρωτοκολλητή ότι έχει τη διακριτική εξουσία να επιβάλει τόκο επί του καταλόγου εξόδων αλλά η διακριτική εξουσία ασκείται με κάποια κριτήρια που καθορίζονται στη Δ.59 κ. 14 και 15.

Ο κανονισμός 14 προνοεί ότι ο πρωτοκολλητής μπορεί να επιβάλει χρεώσεις (χρεώσεις (charges) μπορεί να περιλαμβάνει και τόκο) οι οποίες είναι αναγκαίες για την απονομή της δικαιοσύνης. Ο κανονισμός 15 προνοεί ότι στην περίπτωση που ο πρωτοκολλητής θα επιβάλει χρεώσεις (allowances) ασκώντας τη διακριτική του εξουσία θα πρέπει να λάβει υπόψη του τα ακόλουθα:

‘… fees or allowances which are discretionary…to be allowed at the discretion of the taxing officer, who, in the exercise of such discretion, is to take into consideration the other fees and allowances to the advocate in respect of the work to which such allowance applies, the nature and importance of the cause or matter, the amount involved, the interest of the parties, the fund or the persons to bear the costs, the general conduct of the proceedings, and ALL OTHER circumstances.’

Στην παρούσα περίπτωση δεν είναι καθαρό κατά πόσο ο πρωτοκολλητής επέβαλε τόκο επί του ποσού των εξόδων που επρόκειτο να ψηφίσει δυνάμει του άρθρου 33(2), δηλαδή θεώρησε ότι ήταν υποχρεωμένος να επιβάλει τόκο, ή επέβαλε τόκο ασκώντας τη διακριτική του εξουσία διότι θεωρούσε ότι αυτό ήταν ορθό και αναγκαίο υπό τις περιστάσεις με αναφορά τους θεσμούς.

Στην υπόθεση Varellas v Κυπριακή Δημοκρατίας 3 ΑΑΔ 398 (2003), η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου επεξήγησε ποια ήταν τα όρια και πλαίσια άσκησης της διακριτικής εξουσίας του πρωτοκολλητή κατά την ψήφιση των εξόδων.

Η άσκηση των εξουσιών του Πρωτοκολλητή σε σχέση με την ψήφιση εξόδων διέπεται από τους Καν. 15, 16 και 17 της Δ.59. Είναι πρόδηλο από το λεκτικό των κανονισμών ότι το κατά πόσο θα εγκριθεί ένα κονδύλι εξόδων και το ύψος του, εμπίπτει εντός της διακριτικής ευχέρειας του Επιτετραμμένου της Ψήφισης Εξόδων. Η φύση της διακριτικής ευχέρειας του Πρωτοκολλητή δεν διαφέρει από εκείνη οποιουδήποτε άλλου δικαστηρίου. Γνώμονα άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου - και του Πρωτοκολλητή - αποτελούν τα γεγονότα της υπόθεσης, κυρίως το αποτέλεσμα.

Επίσης επεξήγησε ποια ήταν τα όρια επέμβασης του Δικαστηρίου κατά την διαδικασία αναθεώρησης της απόφασης του πρωτοκολλητή.

Το πιστοποιητικό του Πρωτοκολλητή "δεν είναι αναθεωρήσιμο εκτός σε εξαιρετικές περιπτώσεις", ή εκτός αν έχει εμφιλοχωρήσει σοβαρό λάθος (gross mistake) ή έχει διαπραχθεί σφάλμα αρχής. Αφού λήφθηκαν υπόψη τα γεγονότα και περιστατικά που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, όπως έχουν προσδιοριστεί, θεωρείται ότι δεν συντρέχει οποιαδήποτε από τις προϋποθέσεις που επιτρέπουν την παρέμβαση του Δικαστηρίου.

H Αγγλική διάταξη 65 r. 25 (38) είναι αντίστοιχη της Δ.59. κ.15 των Θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Στο Annual Practice Book 1958, σελ. 1944 υπάρχει καλή επεξήγηση για το πώς θα πρέπει ο ‘taxing officer’ να ενεργήσει κατά την ψήφιση των εξόδων.

‘The discretion of the taxing officer does not differ in nature from that of any other tribunal as to which its exercise must be based on proper materials and it must be in fact exercised and exercised fairly and reasonably and the Court will not vary it except on very strong grounds unless it has been exercised on wrong principles or by reason of wrong considerations such as some extraneous consideration. Taxation is a question of giving and taking.’

Η απόφαση δεν είναι δεόντως αιτιολογημένη διότι δεν προκύπτει από το σώμα της απόφασης γιατί ο πρωτοκολλητής αποφάσισε να επιβάλει τόκο επί των δικηγορικών εξόδων και μάλιστα προτού προχωρήσει στην ψήφιση του καταλόγου που είχε καταχωρηθεί ενώπιον του.

Εάν θεωρήσω ότι επέβαλε τόκο επειδή ήταν υποχρεωμένος δυνάμει του άρθρου 32(2) τότε η απόφαση είναι λανθασμένη επειδή δεν εκδόθηκε απόφαση στην αγωγή. Δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα στην αγωγή, η ψήφιση των εξόδων πραγματοποιήθηκε επειδή υπήρχε σχέση δικηγόρου πελάτη μεταξύ των μερών δυνάμει διοριστήριου εγγράφου. Η νομική υποχρέωση των αιτητών να πληρώσουν το δικηγορικό γραφείο πηγάζει από το διοριστήριο έγγραφο.

Η άποψη της Ολομέλειας στην υπόθεση Varellas, πιο πάνω, ήταν ότι δεν είχε εφαρμογή το άρθρο 32(2) στην περίπτωση ψήφισης εξόδων για διαδικασίες που δεν είναι αγωγή. Με την ίδια λογική δεν μπορεί να έχει εφαρμογή ένα άρθρο που δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να επιβάλει τόκο στην περίπτωση έκδοσης δικαστικής απόφασης. Το 32(2) δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να επιβάλει τόκο στο μέρος των εξόδων στα πλαίσια της απόφασης στην αγωγή. Επιλύεται το ζήτημα των εξόδων κατά το στάδιο επίλυσης οριστικής επίλυσης της αγωγής στο πλαίσιο της απόφασης. Το αποτέλεσμα της αγωγής συμπαρασύρει και το ζήτημα των εξόδων της αγωγής για το οποίο πρέπει να υπάρχει πρόνοια στην απόφαση.

Στην παρούσα περίπτωση η αξίωση του δικηγορικού γραφείου Λ. Παπαφιλίππου δεν στηρίζεται στην απαίτηση των εναγόντων στην αγωγή αλλά σε ξεχωριστή συμφωνία, της συμφωνίας διορισμού του δικηγορικού γραφείου του δικηγόρου ως δικηγόροι της ενάγουσας εταιρείας.

Αυτό δεν σημαίνει ότι σε καμία περίπτωση δεν θα υπήρχε δικαίωμα τόκου επί των δικηγορικών εξόδων κατά την ψήφιση των εξόδων. Ούτε αυτό σημαίνει ότι ο πρωτοκολλητής δεν έχει τη διακριτική εξουσία να επιβάλει τόκο στην κατάλληλη περίπτωση. Όμως στην παρούσα περίπτωση δεν βασίσθηκε σε γεγονότα και παράγοντες που είχαν τεθεί ενώπιον του για να δικαιολογήσει την επιβολή του τόκου από τη συγκεκριμένη ημερομηνία.

Δεν υπήρχαν, επί παραδείγματι, γεγονότα ενώπιον του πρωτοκολλητή ότι το δικηγορικό γραφείο Λ. Παπαφιλίππου είχε υποβάλει απαίτηση για τα έξοδα σε συγκεκριμένη ημερομηνία και ότι ο πελάτης τους δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα πληρωμής της απαίτησης για να δικαιούνται τόκο επί των εξόδων. Δεν τέθηκαν γεγονότα ενώπιον του Πρωτοκολλητή που να δικαιολογούν επιβολή τόκου επί ποσού χρημάτων που δεν είχε ακόμη καθοριστεί από τη διαδικασία ψήφισης των εξόδων. Απουσιάζει το πραγματικό υπόβαθρο βάσει του οποίου ο πρωτοκολλητής άσκησε τη διακριτική του εξουσία με συγκεκριμένο τρόπο επιτρέποντας την επιβολή του τόκου. Αναγκαστικά ακυρώνεται η απόφαση του πρωτοκολλητή αναφορικά με την επιβολή τόκου από την ημερομηνία καταχώρησης της αγωγής και αντικαθίσταται με διαταγή επιβολής τόκου από τις 17.6.2010.

Β. Το ζήτημα της εξόφλησης του λογαριασμού

Αναφορικά με το δεύτερο ζήτημα που έχει εγερθεί παραπέμπω στην Δ.59 κ. 29 η οποία προνοεί ότι η διαδικασία ψήφισης των εξόδων θα είναι διαδικασία που προσομοιάζει, όσο αυτό είναι δυνατόν, με τη διαδικασία ακρόασης αγωγής. Στο Annual Practice Book 1958 (O.65 r. 27 reg. 25 pg. 1933) επεξηγείται ότι ο taxing officer μπορεί να λάβει υπόψη του λογαριασμούς διά να αποφασίσει ποιο είναι το οφειλόμενο ποσό των εξόδων προτού εκδώσει το πιστοποιητικό ψήφισης των εξόδων.

Οι αιτητές κατέθεσαν τα ακόλουθα έγγραφα για να στοιχειοθετήσουν την θέση τους ότι το οφειλόμενο ποσό έχει ξοφληθεί.

Τεκμήριο Α- προσωρινή χρεωστική σημείωση. Μετρητά για τις 35 υποθέσεις που παρεδόθησαν από τον Γιώργο Γεωργίου (10000 ευρώ).

Τεκμήριο Β- κατάλογος επιταγών που δόθηκε από τους ενάγοντες στο δικηγορικό γραφείο Λ. Παπαφιλίππου για το συνολικό ποσό των 184,247.85 ευρώ

Τεκμήριο Α- επιστολή το περιεχόμενο της οποίας συμφώνησε το δικηγορικό γραφείο Λ. Παπαφιλλίπου. ‘Μετά την τελευταία συνάντηση που είχαμε στα γραφεία σας …συμφωνήθηκε το ποσό των 89,000.00 ευρώ ως τελική οφειλή της εταιρείας μας με το γραφείο σας μέχρι 29.2.2008…’

Η θέση του κ. Τεουλίδη κατά την ψήφιση των εξόδων ήταν ότι με βάση το τεκμήριο 1 έχουν διευθετηθεί όλες οι οικονομικές διαφορές μεταξύ των μερών μέχρι 29.2.2008.

Η θέση του κ. Χριστοφόρου ήταν ότι το ποσό των 89,000.00 ευρώ πράγματι πληρώθηκε και ότι αυτό το ποσό δεν το διεκδικεί το δικηγορικό γραφείο με τον κατάλογο εξόδων. Ανέφερε επίσης ‘θα δείτε ότι το ζητούμενο αρχίζει από το 2008 και ύστερα να ψηφιστεί αλλά δεν μπορεί η συμφωνία να αναφέρεται σε μη τιμολογημένες υπηρεσίες. Δεν υπάρχει τιμολόγιο που στάλθηκε και επομένως δεν καλύπτεται. Εν πάση περιπτώσει ακόμα και αν καλύπτετο δεν ζητούμε να υπολογιστούν, να ψηφιστούν τα έξοδα.’

Η απόφαση του πρωτοκολλητή ήταν ότι το τεκμήριο Α δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένες υποθέσεις για τις οποίες είχε ενώπιον του κατάλογο προς ψήφιση εξόδων. Προχώρησε ως εξής ‘στο τεκμήριο Α δεν αναφέρεται αριθμός υπόθεσης για να μπορώ να το λάβω υπόψη κατά τη διάρκεια της ψήφισης σε κάθε υπόθεση και μου είναι αδύνατο να αποφασίσω για το περιεχόμενο του, αφού δεν υπάρχουν αριθμοί υποθέσεων, παρόλο που είναι αποδεκτό από την πλευρά των αιτητών ότι το ποσό των 89,000.00 ευρώ έχει πληρωθεί, θα προχωρήσω στην ψήφιση εξόδων και το παραδεκτό ποσό που έχει πληρωθεί να διακανονισθεί μεταξύ των δύο πλευρών.’

Το λάθος του πρωτοκολλητή ήταν ότι ενώ έκανε εύρημα ότι το ποσό των 89,000.00 ευρώ είχε πληρωθεί έναντι των υποθέσεων που είχε ενώπιον του για ψήφιση προχώρησε και ψήφισε τους καταλόγους εξόδων.

Οι αιτητές είχαν παρουσιάσει μαρτυρία που να δείχνει ότι οι οφειλές τους μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου 2008 είχαν εξοφληθεί. Οι καθ’ων η αίτηση συμφώνησαν ότι το ποσό είχε πληρωθεί. Ο κ. Χριστοφόρου δεν αντέκρουσε τη μαρτυρία των αιτητών. Αντιθέτως, τελική του θέση στην αγόρευση ήταν ότι ακόμη και να πληρώθηκαν σημεία που περιλαμβάνονται στους καταλόγους εξόδων αυτό δεν είναι της αρμοδιότητας του πρωτοκολλητή να το αποφασίσει αλλά είναι ζήτημα που θα ξεκαθαρίσει κατά το στάδιο εκτέλεσης της απόφασης.

Ο λόγος που δίδονται ευρείες εξουσίες στον πρωτοκολλητή κατά την ψήφιση των εξόδων είναι για να διαπιστώσει το πραγματικό οφειλόμενο ποσό προτού εκδώσει πιστοποιητικό ψήφισης εξόδων που θα είναι τελεσίδικο και εκτελεστό. Είναι λανθασμένη η προσέγγιση του πρωτοκολλητή ο οποίος προχώρησε να ψηφίσει τα έξοδα αναγνωρίζοντας ότι αυτό δεν είναι το πραγματικό οφειλόμενο ποσό.

Ενόψει της μαρτυρίας των αιτητών και την αδυναμία των καθ’ων η αίτηση να αντικρούσουν αυτή τη μαρτυρία ακυρώνεται η απόφαση του πρωτοκολλητή αναφορικά με τα σημεία 1 και 6 στην Αγωγή Αρ. 7677|06, τα σημεία 1 μέχρι 14 στην Αγωγή Αρ. 44|07, τα σημεία 1 μέχρι 8 στην Αγωγή Αρ. 6664|06. Τα εν λόγω ποσά αφαιρούνται από το ποσό του καταλόγου.

Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον των καθ’ων η αίτηση όπως αυτά υπολογισθούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.

Ν. Ταλαρίδου

Επαρχιακός Δικαστής

Πιστό αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο