Police access order partially allowed; court rejects specific phone numbers due to lack of reasonable suspicion.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Πολυκάρπου (1991) 1 ΑΑΔ 207

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2010:A280

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Ι.Ιωαννίδη, Α.Ε.Δ.

Αρ.Αίτησης: 132/10

Αίτηση της Αστυνομίας για έκδοση διατάγματος πρόσβασης σε

τηλεπικοινωνιακά δεδομένα

Ημερομηνία: 30 Αυγούστου, 2010.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για την Αστυνομία: Λοχ. 878 Ν. Μελανίδης από ΤΑΕ Λευκωσίας.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Η Αστυνομία με την πιο πάνω αίτηση αξιώνει την έκδοση διατάγματος πρόσβασης σε τηλεπικοινωνιακά δεδομένα σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 183(1)/2007. Συγκεκριμένα, ζητά όπως οι καθ’ ων η αίτηση «παραδώσουν το συντομότερο δυνατό, στο ΤΑΕ Λευκωσίας, όλες τις πληροφορίες που αφορούν τα πιο κάτω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα τα οποία διατηρούν/έχουν στην κατοχή τους για την περίοδο 1.8.10-23.8.10». Στην αίτηση παρατίθενται τα εν λόγω τηλεπικοινωνιακά δεδομένα, τα οποία έχω θέσει ενώπιον μου και δεν θα τα παραθέσω στην παρούσα απόφαση. Το διάταγμα το ζητά σε σχέση με τη διερεύνηση σοβαρών ποινικών αδικημάτων τα οποία εκτίθενται στην αίτηση, και είναι τα ακόλουθα (παρατίθενται αυτολεξεί):

«(1) Συνομωσία προς διάπραξη κακουργήματος Κεφ.154 Άρθρο 371 και

(2) Απαίτηση περιουσίας με απειλές με σκοπό κλοπής Κεφ.154 Άρθρο 290.»

Τα αδικήματα φέρονται να έχουν διαπραχθεί στη Λευκωσία στις 23.8.10.

Η αίτηση υποστηρίζεται από έγκριση του Γενικού Εισαγγελέα, όπως αυτή προβλέπεται από τον Νόμο, και από Ένορκη Δήλωση του ανακριτή της υπόθεσης. Ο ανακριτής αφού κάνει αναφορά στις περιστάσεις κάτω από τις οποίες θεωρεί ότι διαπράχθηκαν τα αδικήματα, αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι «η αποκάλυψη των εν λόγω τηλεπικοινωνιακών δεδομένων είναι προς το δημόσιο συμφέρον και λαμβανομένου υπόψη του οφέλους το οποίο ενδέχεται να προκύψει από αυτήν, η εν λόγω αποκάλυψη θα βοηθήσει στη διερεύνηση και συνεπώς στην πάταξη του εγκλήματος.»

Μελετώντας την προσαχθείσα μαρτυρία, κρίνω ότι δεν συντρέχει η προϋπόθεση του άρθρου 4(4)(β) του Νόμου σε σχέση με τα δεδομένα για τους αριθμούς τηλεφώνων 99248534 και 99525749, αφού βρίσκω πως δεν προκύπτει από αυτή εύλογη υποψία ή πιθανότητα ότι τα συγκεκριμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με τα αδικήματα που η Αστυνομία διερευνά. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν εκείνα τα γεγονότα ή εκείνα τα στοιχεία από τα οποία θα μπορούσε, με κριτήριο αντικειμενικό, να εξαχθεί το συμπέρασμα από ένα λογικό Δικαστήριο ότι υπάρχει εύλογη υποψία ή πιθανότητα ότι τα συγκεκριμένα δεδομένα συνδέονται ή είναι συναφή με τα υπό διερεύνηση αδικήματα. (Δες τα όσα λέχθηκαν στις σελ. 213-214 στην υπόθεση Πολυκάρπου (1991) 1 Α.Α.Δ. 207 (Αίτηση για έκδοση εντάλματος Certiorari)). Τέτοιο Διάταγμα δεν εκδίδεται κάθε φορά που ένας ύποπτος για σοβαρά αδικήματα έχει στην κατοχή του τηλέφωνο.

Υπό το φως των πιο πάνω, η αίτηση σε σχέση με τους αριθμούς τηλεφώνων 99248534 και 99525749, απορρίπτεται. Η αίτηση σε σχέση με τον αριθμό τηλεφώνου 96434148, από τον οποίο φέρεται να κλήθηκε ο ύποπτος σε ραντεβού στο οποίο έλαβαν χώρα τα κατ’ ισχυρισμό αδικήματα, γίνεται δεκτή, αφού βρίσκω ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση του αιτούμενου διατάγματος σε σχέση με αυτόν.

[Υπ] …………………….

Ι.Ιωαννίδης, Α.Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο,

Πρωτοκολλητής.

/νχ.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο