Court grants leave to execute judgment against defendant due to outstanding debt and lack of payment proof.
Legislator summary
AI generatedThe plaintiff sought leave to execute a 1994 judgment against the defendant, claiming an outstanding debt of €12,856.41 despite previous promises of payment. The defendant argued the debt was settled via property sale but failed to provide evidence of payment or credit application. The court ruled that since the defendant could not prove the debt was extinguished and the plaintiff had not unreasonably delayed execution, the judgment remains enforceable.
Legislator headnote
AI generatedD.40 r.7; Where six years have elapsed since the judgment date, the court may grant leave to execute if the applicant is entitled to execution and no issue requires trial; the burden of proving payment rests on the defendant, and failure to do so permits execution.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.40
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
ECLI:CY:EDLEF:2010:A103
ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής 5812/93
Μεταξύ:
Tραπέζης Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ.
Ενάγουσας
και
Χριστάκη Σολ. Αλεξάνδρου
Εναγόμενου
. . . . . .
Αίτηση δια άδεια εκτέλεσης απόφασης ημ. 26 Μαΐου 2009
Ημερομηνία: 18 Μαρτίου 2010
Εμφανίσεις:
Για την αιτήτρια: κα Ναθαναήλ.
Για την καθ’ης η αίτηση: κα Παπαδοπούλου.
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Η ενάγουσα εταιρεία ζήτησε με μονομερή αίτηση όπως της δοθεί άδεια να εκτελέσει απόφαση που εξασφάλισε εναντίον της εναγόμενης στις 15 Σεπτεμβρίου 1994. Ισχυρίζεται ότι η δικαστική απόφαση δεν έχει εξοφληθεί δηλαδή οφείλεται ακόμη το ποσό των 12856,41 ευρώ. Ο λόγος που η απόφαση δεν έχει εξοφληθεί οφείλεται σε υποσχέσεις της εναγόμενης να τακτοποιήσει την εν λόγω οφειλή με αποτέλεσμα να της δοθεί παράταση χρόνου.
Η αίτηση επιδόθηκε και η εναγόμενη καταχώρησε ένσταση στην αίτηση. Ισχυρίζεται ότι η απόφαση έχει εξοφληθεί με την πώληση ενυπόθηκου ακινήτου της εναγόμενης. Παράλληλα ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει τι ποσό είσπραξε η ενάγουσα εταιρεία με την πώληση του ακινήτου. Η ενάγουσα εταιρεία καταχώρησε νέα ένορκη δήλωση με την οποία διευκρίνισαν ότι πραγματοποιήθηκε η πώληση αλλά παρέμεινε υπόλοιπο του χρέους μετά την πώληση. Περαιτέρω στην ένορκη δήλωση περιγράφονται τα διάφορα μέτρα εκτέλεσης που έχουν γίνει εναντίον της εναγόμενης κατά καιρούς χωρίς όμως να πληρωθεί το εξ’αποφάσεως χρέος.
Η εναγόμενη δεν έχει προσκομίσει οποιοδήποτε στοιχείο που να αποδεικνύει ότι το εξ’αποφάσεως χρέος έχει πληρωθεί. Τουναντίον, από τα στοιχεία που έθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου έχει αποτύχει να αποδείξει ότι δεν οφείλεται κανένα ποσό.
Η παρούσα αίτηση βασίζεται στην Δ.40 κ.7 η οποία προνοεί ως ακολούθως.
“Where six years have elapsed since the judgment date of the order…the party alleging himself to be entitled to execution may apply to the Court or Judge for leave to execution accordingly. And such Court or Judge may, if satisfied that the party so applying is entitled to issue execution , make an order to that effect, or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried…”
Επομένως, το Δικαστήριο πρέπει να ικανοποιηθεί ότι οι ενάγοντες δικαιούνται να εκτελέσουν την απόφαση εναντίον της εναγόμενης προτού δοθεί άδεια για την εκτέλεση της. Η ενάγουσα έχει ικανοποιήσει το Δικαστήριο ότι δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης διότι υπάρχει υπόλοιπο που δεν έχει πληρωθεί. Επίσης έχει εξηγήσει ότι έχει προβεί σε διάφορα μέτρα εκτέλεσης δια να εισπράξει το εξ’αποφάσεως χρέος. Η εναγόμενη δεν αμφισβητεί ότι έχουν ενεργοποιηθεί εναντίον της διάφορα μέτρα εκτέλεσης της απόφασης και δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης ότι εξακολουθεί να οφείλει το εξ΄αποφάσεως χρέος. Η απόφαση εναντίον της εναγόμενης εκδόθηκε νομότυπα και δεν έχει προσβληθεί από την εναγόμενη. Συνεπώς, η ενάγουσα δικαιούται σε εκτέλεση της απόφασης. Δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι η ενάγουσα σκόπιμα καθυστέρησε στην εκτέλεση της απόφασης. Αντιθέτως από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου προκύπτει ότι η εναγόμενη ήταν ενήμερη δια την ύπαρξη της εκδοθείσας απόφασης και έχει παραλείψει και/ή αρνηθεί να πληρώσει το εξ’αποφάσεως χρέος. Δεν θεωρώ ότι συντρέχει βάσιμος λόγος να μην επιτρέψω την εκτέλεση της απόφασης ώστε να πληρωθεί η δικαστική απόφαση.
Η Δ.40 κ.7 δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει οιανδήποτε διαταγή στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας δια να εντοπίσει και να επιλύσει ζητήματα τα οποία τυχόν να προκύψουν από την ανανέωση της εκτέλεσης της απόφασης (or may order that any issue or question necessary to determine the rights of the parties shall be tried in any of the ways in which any question in an action may be tried …).
Τέτοιο ζήτημα θα μπορούσε να προκύψει στην παρούσα περίπτωση αν η εναγόμενη ήθελε αποδείξει ότι είχε εξοφλήσει το εξ’αποφάσεως χρέος. Όμως, από τα στοιχεία που έθεσε υπόψη του Δικαστηρίου η εναγόμενη δεν προκύπτει ότι το χρέος έχει πληρωθεί. Ούτε ήταν σε θέση να προσκομίσει στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι το εν λόγω χρέος θα πρέπει να περιοριστεί. Δεν ισχυρίζεται, επί παραδείγματι, ότι κατέβαλε ποσά στην ενάγουσα τα οποία δεν πιστώθηκαν έναντι του εξ αποφάσεως χρέους. Μόνο η ενάγουσα έχει προσκομίσει στοιχεία για να αποδείξει ότι το συγκεκριμένο ποσό εξακολουθεί να οφείλεται. Συνεπώς, δεν υπάρχει οιονδήποτε θέμα δικαίου που χρήζει επίλυσης μεταξύ των μερών. Υφίσταται εξ’αποφάσεως χρέος και η ενάγουσα δεν έχει σκόπιμα καθυστερήσει την είσπραξη του χρέους, δικαιούται να εκτελέσει την απόφαση δια να ικανοποιηθεί το χρέος.
Δίδεται άδεια στην ενάγουσα όπως εκτελέσει την εν λόγω απόφαση. Τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται εναντίον της εναγόμενης.
Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου
Επαρχιακός Δικαστής
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο