Court dismisses pre-trial request to examine statute of limitations as mixed fact and law issue.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

MALACHTOU ν. ARMEFTI AND ANOTHER (1984) 1 CLR 548

Grindlays Bank Ltd ν. Christodoulos Demetriades & Co Ltd (1987) 1 CLR 461

PAIKKOS ν. KONTEMENIOTIS (1989) 1 CLR 50

Λανίτη Λτδ & άλλοι ν. Γεν. Εισαγγελέα (1991) 1 ΑΑΔ 225

Φεσσά Δημήτρης και Άλλη ν. Eυανθίας A. Kασάπη (1994) 1 ΑΑΔ 337

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.25

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.27

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.33

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.48

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 17(I)/2006 - Ο περί Στερεών και Επικίνδυνων Αποβλήτων (Τροποποιητικός) Νόμος του 2006

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLEF:2007:A131

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 957/05

Μεταξύ:

ΝAVACO CONSTRUCTIONS LTD

Ενάγουσα

-και-

1. ΛΕΩΝΙΔΑ ΕΙΣΟΔΙΟΥ

2. ΑΡΤΕΜΗΣ ΕΙΣΟΔΙΟΥ

3. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΥΛΙΔΗΣ

Εναγομένων

Αίτηση ημερομηνίας 12.6.2007

HMEΡΟΜΗΝΙΑ: 30 Νοεμβρίου 2007

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τον Εναγόμενο 3- Αιτητή: κος Χριστοδούλου

Για τους Ενάγουσα-Καθ’ης η Αίτηση: κος Μ. Γεωργίου

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την αγωγή τους η Ενάγουσα αξιοί εναντίον του Εναγόμενου 3 ποσό ΛΚ15.690 πλέον νόμιμο τόκο αν ήθελε φανεί ότι η Ενάγουσα δεν μπορεί να εισπράξει το ποσό αυτό δια δικαστικής απόφασης από τους Εναγόμενους 1 και 2, καθώς και ποσό £464 και ποσό £1.189 ως δικηγορικά έξοδα στα οποία η Ενάγουσα καταδικάστηκε να πληρώσει με βάση διαταγή Δικαστηρίου λόγω του ότι η αγωγή αρ. 8248/98 και η αίτηση επαναφοράς σε αυτή την απόφαση απορρίφθηκαν λόγω επαγγελματικής αμέλειας του Εναγόμενου 3, ο οποίος εμφανιζόταν για την Ενάγουσα στην πιο πάνω αγωγή.

Ο Εναγόμενος καταχώρησε Υπεράσπιση στην οποία αρνείται ότι υπάρχει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του ως επίσης ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι δεν στοιχειοθετείται αμέλεια από τις πράξεις του ως δικηγόρου αφού τρίτο πρόσωπο δεν εμφανίσθηκε στην ακροαματική διαδικασία στην αγωγή 8248/98.

Με την παρούσα αίτηση ο Αιτητής ζητά όπως δικασθεί προδικαστικά το νομικό σημείο παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος της Ενάγουσας εναντίον του Εναγομένου 3 αφού η απόφαση επί του πιο πάνω σημείου επιλύει ουσιαστικά το αντικείμενο της αγωγής εναντίον του Εναγομένου 3. Όπως προσδιορίζεται από την αίτηση το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει προδικαστικά το ακόλουθο νομικό σημείο: «Το ισχυριζόμενο αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγομένου 3 για επαγγελματική αμέλεια προέκυψε κατά την 10.10.2002 ημερομηνία απόρριψη της αγωγή 8248/98. Το ίδιο ισχύει και για ότι τα έξοδα ζητούνται από τον Εναγόμενο 3 ως συνέπεια της ισχυριζόμενης αμέλειας. Ο Νόμος περί Αστικών Αδικημάτων Κεφ. 148, στο άρθρο 68(α) ως ίσχυε πριν την τροποποίηση του Ν.17(Ι)/2006 προέβλεπε 2 χρόνια παραγραφής. Η αγωγή των Εναγόντων καταχωρήθηκε 8.2.2005. Συνεπώς η αξίωση τους έχει παραγραφεί. Επίσης δεν στοιχειοθετούνται τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της αμέλειας άρθρο 51 αφού δεν υπάρχει ζημιά κατά τον ισχυριζόμενο χρόνος τέλεσης του αστικού αδικήματος ήτοι την 10.10.2000».

Η αίτηση στηρίζεται, ως αναφέρει, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.27 θ.3, Δ.48 θ.θ.1-4 και 9(ο), στον περί Δικαστηρίων Νόμο άρθρο 2, 21(1)(α)(β), 22(1)(2)(3)α στον περί Αστικών Αδικημάτων Νόμο άρθρα 51 και 68 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 3.

Η Ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στην αίτηση, η οποία υποστηρίζεται με την ένορκο δήλωση του Μιχάλη Ναθαναήλ στην οποία προσδιορίζονται οι πιο κάτω λόγοι ένστασης:

Το ζήτημα που τίθεται δεν είναι κατάλληλο για να προδικαστεί γιατί δεν είναι αμιγές νομικό σημείο αλλά μικτό πραγματικό και νομικό ζήτημα.

Το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγομένου 3-Αιτητή προέκυψε κατά/ή περί τις αρχές του 2005 όταν γνωστοποιήθηκε στους Ενάγοντες η απόρριψη της αγωγής.

Γ. Το πιο πάνω σημείο, πάνω στο οποίο στηρίζεται η εν λόγω αίτηση δεν είναι νομικό αφού δεν αφορά θέμα νόμου, αλλά θέμα χρόνου το οποίο αποδεικνύεται με μαρτυρία.

Δ. Συνεπώς η αξίωση των Εναγόντων, σύμφωνα με το άρθρο 68 του Κεφ. 48 δεν έχει παραγραφεί. Επιπρόσθετα και σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς του Αιτητή, τα συστατικά στοιχεία του αστικού αδικήματος της αμέλειας στοιχειοθετείται κατά το χρόνο τέλεσης του αδικήματος, κατά/ή περί τις αρχές του 2005 όταν οι Ενάγοντες έμαθαν ότι προέκυψε ζημιά ή απώλεια.

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ

Η αίτηση, μεταξύ άλλων, στηρίζεται και στη Δ.27 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία αναφέρει τα ακόλουθα:

«Any party shall be entitled to raise by his pleading any point of law, and any point so raised shall be disposed of by the Court at any stage that may appear to it convenient».

Η Διαταγή αυτή είναι ουσιαστικά αντίστοιχη προς την Δ.25 Θ.2 των παλιών Αγγλικών Θεσμών, η οποία περιλαμβάνει επιπρόσθετα και διαδικαστικές πρόνοιες. Θεωρώ όμως ότι, καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί και από την Αγγλική νομολογία.

Στη σελ. 572 του Annual Practice 1958 αναφέρεται ότι, η αίτηση για εκδίκαση προ της δίκης, γίνεται συνήθως στο στάδιο των οδηγιών. Τέτοια διαταγή δίδεται όπου είναι εμφανές ότι εγείρεται σοβαρό νομικό ζήτημα το οποία, εάν αποφασιστεί προς όφελος του ατόμου που εγείρει την προδικαστική ένσταση, θα καταστήσει αχρείαστη περαιτέρω ακρόαση της υπόθεσης, ή ουσιαστικού μέρους αυτής. Περαιτέρω, τέτοια διαταγή γίνεται μόνο όσον αφορά σε ζητήματα αναφορικά με τα οποία δεν θα δοθεί περισσότερο φως κατά την ακρόαση. Δεν πρέπει να διατάσσεται η εκδίκαση προ της δίκης όπου υπάρχουν γεγονότα υπό αμφισβήτηση (βλ. Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα (1991) 1 C.L.R. 225).

Όπου τα γεγονότα, όπως αυτά εκτίθενται στις έγγραφες προτάσεις, είναι ικανά να δώσουν πλήρη εικόνα στο Δικαστήριο, τότε το Δικαστήριο υιοθετεί την διαδικασία της προδικαστικής επίλυσης. Σε περίπτωση όπου χρειάζεται, όμως, να δοθεί πρόσθετο φως στα γεγονότα με μαρτυρία, είναι ορθότερο όπως η υπόθεση προχωρήσει σε δίκη σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.33 (βλ. Paikkos v. Kontemeniotis (1989) 1 C.L.R. 50, Grindlays Bank Limited v. Christodoylos Demetriadies & Co Ltd and others (1987) 1 C.L.R. 461). Μόνο καθαρά νομικά ζητήματα μπορούν να τύχουν εξέτασης δυνάμει της Δ.27 Θ. 1, τα οποία θα είναι καθοριστικά της αντιδικίας μεταξύ των διαδίκων (βλ. Malachtou v. Armefti and Another (1984) 1 C.LR. 548).

Το φυσιολογικό επίπεδο για την διαπίστωση γεγονότων και τον καθορισμό των δικαϊκών τους συνεπειών είναι η δίκη. Κατ’ επέκταση, η επίλυση θέματος προδικαστικά, αποτελεί εξαιρετικό μέτρο, προσφυγή στο οποίο δικαιολογείται μόνο όπου τα γεγονότα είναι αδιαμφισβήτητα ή παραδεκτά. Όπως αναφέρθηκε και στην Αγρόκτημα Λανίτη Λτδ ν. Γενικού Εισαγγελέα (πιο πάνω) στην σελ. 229: «…Δικαιολογείται, συνεπώς η επίκληση της Διάταξης 27 εφόσο το συζητούμενο θέμα αποκρυσταλλώνεται σε καθαρά νομικό θέμα, η λύση του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί με την ίδια ευχέρεια σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας».

Κατά την εξέταση αίτησης όπως η παρούσα, το μοναδικό στοιχείο που εξετάζεται από το Δικαστήριο είναι το κατά πόσο, λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα τα πιο πάνω, οι περιστάσεις είναι τέτοιες που το Δικαστήριο θα πρέπει να ορίσει το προδικαστικό νομικό σημείο για ακρόαση προ της δίκης. Δεν υπεισέρχεται στην εξέταση της ουσίας του νομικού σημείου.

Είναι η θέση του Αιτητή ότι το ζήτημα παραγραφής μπορεί να εξετασθεί ως νομικό σημείο αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο αφού αφορά ζητήματα δημόσιας τάξης.

Διαφωνώ με την πιο πάνω εισήγηση, είναι καθαρό από την νομολογία ότι παραγραφή αγώγιμου δικαιώματος μπορεί να εξετασθεί μόνο εάν εγείρεται δικογραφικά από διάδικο υπέρ του οποίου λειτουργεί η παραγραφή Δημήτρη Φίσσα κ.α ν. Ευανθίας Α. Κασάπη (1994) 1 Α.Α.Δ. 337. Σε περίπτωση που δεν εγείρεται ως δικογραφημένος ισχυρισμός το Δικαστήριο δεν μπορεί να το εξετάσει αυτεπάγγελτα αφού η υπόθεση προχωρεί σε εκδίκαση.

Εν όψει των πιο πάνω δεν μπορεί να εξετασθεί προδικαστικά ως νομικό σημείο θέμα παραγραφής στην παρούσα υπόθεση αφού αυτό δεν δικογραφείται στην Υπεράσπιση του Εναγόμενου 3.

Επίσης το δεύτερο ζήτημα για το οποίο ζητείται από τον Αιτητή να εξετασθεί ως νομικό σημείο και αφορά ισχυρισμούς για στοιχειοθέτηση του αδικήματος της αμέλειας δεν μπορεί να εξετασθεί προδικαστικά αφού δεν είναι αμιγές νομικό σημείο αλλά μικτό πραγματικό και νομικό ζήτημα. Με βάση τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές δεν μπορεί να εκδικασθεί προδικαστικά.

Κατά συνέπεια δεν δικαιολογείται η εκδίκαση των πιο πάνω ζητημάτων προδικαστικά και ως εκ τούτου η αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου 3 όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή.

(Υπ.) …………………..

Γ. Κυριακίδου, Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

/ΕΠ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο