Court rejects late addition of state defendant to avoid new cause of action and procedural delay.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

STELIOS C. MARCOULLIS AND OTHERS ν. GEORGHIOS FRIXOU TSAKKISTOS AND ANOTHER (1970) 1 CLR 1

ARTEMIS COMPANY LIMITED ν. "THE SHIP ""SONJA""" (1972) 1 CLR 153

MANCHESTER LINES ν. VIAMAZ COACH INDUSTRY (1983) 1 CLR 178

HELLENIC BANK ν. KOSMA (1984) 1 CLR 53

Mepa Underwriting Management Limited και Άλλοι ν. Aγροτικής Aνώνυμης Eλληνικής Eταιρείας Γενικών Aσφαλίσεων (1997) 1 ΑΑΔ 772

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας στους οποίους κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.10

Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας Δ.9

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:EDLAR:2005:A90

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

Eνώπιον: Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 579/03

Μεταξύ:

Ελένη Παναγή Σταυρινού, σύζ. Ηλία Μαράκου

Ενάγουσας

-και-

1. Βασίλη Παναγή Σταυρινού

2. Καλλή Ανδρέα Γεωργίου

Εναγομένων

Αίτηση ημερομηνίας 26.9.2005.

Ημερομηνία: 4.11.2005.

Εμφανίσεις:

Για αιτητή-εναγόμενο 2: O κ. Αχιλλέως για κ. Δαμιανού.

Για ενάγουσα: Ο κ. Τσαρδελλής για κα Μαθηκολώνη.

Για εναγόμενο 1: Ο κ. Α. Σωτηρίου.

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Η ενάγουσα ήταν ιδιοκτήτρια δύο τεμαχίων γης. Ο εναγόμενος 1, αδελφός της ενάγουσας, μεταβίβασε τα τεμάχια στα πλαίσια κατ΄ ισχυρισμό δωρεάς επ΄ ονόματι του δυνάμει πληρεξουσίου που του είχε δώσει κατ΄ ισχυρισμό του η αδελφή του. Ακολούθως, ως ιδιοκτήτης πλέον, πώλησε και μεταβίβασε τα εν λόγω τεμάχια στον εναγόμενο 2. Η ενάγουσα όμως ισχυρίζεται ότι ποτέ δεν έδωσε τέτοια εξουσία στον αδελφό της και ότι το πληρεξούσιο είναι προϊόν πλαστογραφίας. Γι΄ αυτό και ζητά ακύρωση των μεταβιβάσεων από την ίδια στον εναγόμενο 1 και από τον εναγόμενο 1 στον εναγόμενο 2. Οι εναγόμενοι αρνούνται ότι επρόκειτο για πλαστογραφία.

Η ακρόαση της υπόθεσης ξεκίνησε στις 8.6.05 και ακόμα συνεχίζεται. Τώρα ο εναγόμενος 2 ζητά να προσθέσει την Κυπριακή Δημοκρατία διά του Γενικού Εισαγγελέα ως εναγόμενο λέγοντας πως οι υπάλληλοι του Κτηματολογίου κακώς αποδέχτηκαν το εν λόγω πληρεξούσιο εφόσον δεν ικανοποιούσε τις απαιτούμενες εκ του νόμου προϋποθέσεις. Με αυτό τον τρόπο, εισηγείται ο εναγόμενος 2, θα αποφασιστούν τελειωτικά όλα τα επίδικα θέματα μεταξύ όλων των εμπλεκομένων. Η ενάγουσα φέρει ένσταση στην αίτηση. Εισηγείται πως το καθυστερημένο αυτό διάταγμα θα έχει ως συνέπεια την περαιτέρω καθυστέρηση αλλά και την περιπλοκή της διαδικασίας με θέματα που δεν αφορούν τα επίδικα θέματα. Ο εναγόμενος 1 δεν έλαβε θέση επί της αιτήσεως.

Ο κ. Δαμιανού αγορεύοντας παρέπεμψε στις πρόνοιες της Δ.9 κ.10 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών λέγοντας πως ο σκοπός της πρόνοιας αυτής είναι να παρέχεται η δυνατότητα πλήρους επίλυσης μιας διαφοράς στην ίδια διαδικασία προς αποφυγή περαιτέρω διαδικασιών. Εν προκειμένω, είπε, η Κυπριακή Δημοκρατία εμπλέκεται για αμέλεια και παράλειψη καθηκόντων από τους υπαλλήλους του Κτηματολογίου και εάν η ενάγουσα επιτύχει στην ακύρωση των μεταβιβάσεων ο εναγόμενος 2, ενώ είναι το αθώο μέρος, δεν θα έχει θεραπεία. Σε μια νέα αγωγή που θα αναγκαζόταν να εγείρει εναντίον της Δημοκρατίας θα βρισκόταν σε δυσχερή θέση εφόσον θα είχε το βάρος να αποδείξει μια σειρά από επίδικα θέματα από τα οποία μερικά είναι επίδικα στην παρούσα διαδικασία. Άλλωστε, συμπλήρωσε, θα υπάρχει ο κίνδυνος αντιφατικών αποφάσεων. Κατάληξε δε λέγοντας ότι δεν υπάρχει ουσιαστική καθυστέρηση και ότι σε περιπτώσεις που ζητείται τροποποίηση το ζήτημα της καθυστέρησης κρίνεται από ευρεία σκοπιά. Υπέδειξε ότι στην υπόθεση Μαρκουλλής ν. Τσακιστός (1970) 1 C.L.R. 1, η προσθήκη έγινε κατ΄ έφεση. Παρέπεμψε επίσης σχετικά στις υποθέσεις MEPA UNDERWRITING MANAGEMENT LTD κ.α. ν. ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΑΝΩΝΥΜΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΓΕΝΙΚΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΝ (1997) 1 C.L.R. 772 και ARTEMIS CO. LTD. v. “SONJA” (1972) 1 C.L.R. 153.

Απαντώντας η κα Μαθηκολώνη είπε ότι η βάση αγωγής που προσπαθεί να εισάξει ο εναγόμενος 2 είναι διαφορετική από την υφιστάμενη. Αφορά τη μη τήρηση των νομίμων διαδικασιών σε σχέση με την αποδοχή του πληρεξουσίου, ενώ εν προκειμένω το επίδικο θέμα είναι η πλαστογραφία του πληρεξουσίου. Αν επιτραπεί η προσθήκη θα περιπλεχθούν τα επίδικα θέματα σε μια αγωγή που έχει ήδη ξεκινήσει και δόθηκε μαρτυρία από την ενάγουσα που βρίσκεται μόνιμα στις Η.Π.Α. Αν εγκριθεί η αίτηση, η ενάγουσα θα υποχρεωθεί να αποδείξει μια νέα αιτία αγωγής τη στιγμή που η ίδια έχει ένσταση. Παρέπεμψε σχετικά στις υποθέσεις MANCHESTER LINES LTD AND ANOTHER v. VIAMAZ COACH INDUSTRY LTD (1983) 1 C.L.R. 178 και ARTEMIS (ανωτέρω).

Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου είναι ευρεία. Όμως πρέπει να έχουμε κατά νου, όπως υπέδειξε ο δικαστής Wynn-Parry στην υπόθεση ATID NAVIGATION CO. LTD. v. FAIRPLAY TOWAGE SHIPPING CO. LTD. [1955] All E.R. 698 ότι ο γενικός κανόνας είναι πως ένας ενάγοντας έχει δικαίωμα να προχωρήσει την αγωγή του εναντίον του εναγομένου που επιλέγει και μόνο, χωρίς, κατ΄ αρχήν, υποχρέωση να στραφεί εναντίον προσώπων που ο ίδιος δεν επιθυμεί.

Με αυτά, δεν αμφισβητείται η εξουσία του Δικαστηρίου στην κατάλληλη περίπτωση να προσθέσει εναγόμενο όπως ρυθμίζεται το ζήτημα από τις πρόνοιες της Δ.10 κ.9. Στην υπόθεση ATID όμως δεν επιτράπηκε η προσθήκη εναγομένων γιατί η παρουσία τους δεν ήταν αναγκαία για την επίλυση των ζητημάτων μεταξύ των εναγόντων και των ήδη εναγομένων.

Ενώ στην υπόθεση Hood-Barrs v. Frampton & Co. [1924] W.N. 287 αποφασίστηκε ότι δεν μπορεί, παρά τη θέληση του ενάγοντα, να προστεθεί ένας εναγόμενος εναντίον του οποίου ο ενάγοντας δεν ζητά οποιαδήποτε θεραπεία. Στην υπόθεση Manchester (ανωτέρω) δεν επιτράπηκε η προσθήκη εναγομένου διότι θα επρόκειτο για προσθήκη νέας βάσης αγωγής, οπότε το Δικαστήριο δεν θα είχε να επιληφθεί πλέον της αγωγής όπως υφίστατο μεταξύ των υπαρχόντων διαδίκων.

Στην υπόθεση Ηellenic Bank Ltd. v. Kosma and another (1984) 1 C.L.R. 53 επίσης δεν επιτράπηκε η προσθήκη εναγομένου εφόσον οι ενάγοντες δεν είχαν οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον του νέου εναγομένου αλλά επρόκειτο για προσθήκη νέας βάσης αγωγής πολύ πιο σύνθετης από αυτήν που ήταν ενώπιον του Δικαστηρίου. Ελήφθη δε υπόψη και το προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας, αλλά και η περαιτέρω καθυστέρηση και η δυσχέρεια που θα επροκαλείτο στους ενάγοντες.

Σκοπός της Δ.10 κ.9 είναι, παρά τον αρχικό ως άνω κανόνα, το Δικαστήριο να είναι σε θέση στις κατάλληλες περιπτώσεις να αποδίδει πλήρως και τελειωτικά δικαιοσύνη σε σχέση με όλα τα εμπλεκόμενα ζητήματα. Όμως η ευχέρεια αυτή πρέπει να ασκηθεί δικαστικά υπό το φως των παραπάνω αρχών. Εν προκειμένω ο εναγόμενος 2 θέλει να εισάξει, χωρίς η ενάγουσα να συναινεί, μια νέα βάση αγωγής, διαφορετική από την υφιστάμενη μεταξύ των ήδη διαδίκων, τη στιγμή που η υφιστάμενη βάση αγωγής όπως την επέλεξε η ενάγουσα, μπορεί να αποφασιστεί χωρίς να είναι αναγκαία η παρουσία της Δημοκρατίας. Αυτά δε, σε προχωρημένο στάδιο της διαδικασίας.

Η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου 2-αιτητή.

(Υπ.).........................................

Τ. Θ. Οικονόμου, Α.Ε.Δ.

/ΣΣΑ

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο