Cyprus Court dismisses labor claim due to failure to file within the 12-month statutory limitation period.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Xατζηστυλλής Αλέκος ν. Μaude C. Papadema και Άλλου (2000) 1 ΑΑΔ 551

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 8/1967 - Ο περί Ετησίων Αδειών μετ’ Απολαβών Νόμος του 1967

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DEDLEM:2012:29

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΛΕΜΕΣΟΣ

Ενώπιον: Χ. Παπαγεωργίου, Προσ. Δικαστή.

Θ. Ανθούση, Γ. Οδυσσέως, Μελών.

Αρ. Αίτησης: 803/11

Μεταξύ:

ΑΘΩΣ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ

Αιτητή

και

NEPRIMA INVESTMENTS LTD

Καθ’ ων η αίτηση

Ημερομηνία: 11 Ιουλίου, 2012.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για τον Αιτητή: Ο κ.Α. Μυλωνάς.

Για τους Καθ’ ων η αίτηση: Καμία εμφάνιση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την παρούσα Αίτηση, ο Αιτητής αξιώνει από τους Καθ’ ων η αίτηση ποσό €2.563 το οποίο αντιπροσωπεύει μισθό για το μήνα Αύγουστο του 2010, αναλογία 13ου και 14ου μισθού, διάταγμα του Δικαστηρίου όπως οι Καθ’ ων η αίτηση καταβάλουν στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων εισφορές για τον Αιτητή για την περίοδο από 1.9.2010 μέχρι 31.8.2010, €1.480 το οποίο αντιπροσωπεύει 14 ημέρες άδεια, οποιανδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει ορθή και δίκαιη υπό τις περιστάσεις, νόμιμο τόκο, έξοδα και Φ.Π.Α.

Η αίτηση επιδόθηκε στους Καθ’ ων η αίτηση στις 19.4.2012. Σχετική ένορκη δήλωση επίδοσης κατατέθηκε στο φάκελο του Δικαστηρίου. Οι Καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να καταχωρήσουν εμφάνιση εντός της προβλεπόμενης από τους Κανονισμούς προθεσμίας των εικοσιμία ημερών και δεν έχουν καταχωρήσει εμφάνιση μέχρι σήμερα.

Η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες στις 15.5.2012 και για ακρόαση στις 12.6.2012 και στις 28.6.2012. Καμία εμφάνιση δεν υπήρξε εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση, έτσι το Δικαστήριο προχώρησε.

Η μοναδική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιόν μας υπό μορφή ένορκης δήλωσης ήταν αυτή του Αιτητή.

Σύμφωνα με τους γενικούς λόγους της Αίτησης και την ένορκη δήλωση του Αιτητή, ο Αιτητής απασχολήθηκε στους Καθ’ ων η αίτηση από την 1.7.2009 μέχρι και την 31.8.2010. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο σύμβασης εργασίας.

Σύμφωνα με τον Αιτητή κατά την αποχώρησή του από την εργασία του οι Καθ’ ων η αίτηση του όφειλαν €2.563 σαν δεδουλευμένο μισθό για τον Αύγουστο του 2010, €1.833 σαν αναλογία 13ου μισθού, €2.750 σαν αναλογία 14ου μισθού και €1.480 σαν 14 ημέρες άδεια.

Σύμφωνα με την ένορκη δήλωση που κατέθεσε στο Δικαστήριο ζήτησε να εκδοθεί απόφαση εναντίον των Καθ΄ ων η αίτηση για τα πιο πάνω με νόμιμο τόκο, πλέον έξοδα εγκαταλείποντας την απαίτησή του αναφορικά με αιτούμενο στους γενικούς λόγους διάταγμα για καταβολή από τους Καθ΄ ων η αίτηση εισφορές στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων.

Κατατέθηκε ως Τεκμήριο 2 επιστολή ημερομηνίας 27.7.2010 με την οποία πληροφορούσε τους Καθ΄ ων η αίτηση ότι παραιτείτο από την εργασία του την 31.8.2010.

Σύμφωνα με το άρθρο 12(10Α) του περί Ετησίων Αδειών μετ’ Απολαβών Νόμου, Ν. 8/67(στο εξής «ο Νόμος»):

«(10 Α) Αίτηση στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών υποβάλλεται εντός δώδεκα μηνών από την ημερομηνία κατά την οποία ανέκυψε το προς υποβολήν αιτήσεως δικαίωμα ή εντός εννέα μηνών από την απάντηση του Ταμείου για πλεονάζον προσωπικό:

Νοείται ότι στις περιπτώσεις όπου το προς υποβολήν αιτήσεως στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών δικαίωμα ανέκυψε μετά την 21η Μαΐου 1999, η δυνάμει του εδαφίου (11) του παρόντος άρθρου καθοριζόμενη προθεσμία για την καταχώρηση αίτησης, αρχίζει από την ημερομηνία δημοσίευσης του παρόντος Νόμου στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας.»

Το ζήτημα της παραγραφής, όπως έχει αναφερθεί στην απόφαση Χατζηστυλλής v. Papadema κ.ά. (2000) 1(Α) ΑΑΔ 551, 560 άπτεται τούτης της εξουσίας ή της δικαιοδοσίας του δικαστηρίου να επιληφθεί μίας υπόθεσης. Για να δανειστούμε από τις, επί του προκειμένου, αρχές που εφαρμόζονται στην Αναθεωρητική Δικαιοδοσία υπενθυμίζουμε ότι αυτές υπαγορεύουν ότι οι προθεσμίες πρέπει να τηρούνται σε όλες τις περιπτώσεις σαν θέμα δημοσίου συμφέροντος (Moran v. Republic 1 R.S.C.C. 10, 13).

Όπως αναφέρουν οι Goodier & Parkin[1]:

“Where the statute which creates a right makes the enforcement of it in the tribunal subject to a time limit, that limit is fundamental to the tribunal’s jurisdiction. If the claim form is presented after the limit has expired, the tribunal, unless it extends the limit, cannot consider the complainant.[2]»

Με τον τροποποιητικό Νόμο 160(Ι)/2002, ο νομοθέτης έθεσε ρητή προθεσμία ως προς το δικαίωμα υποβολής αίτησης ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών. Από τις 9.8.2002 που δημοσιεύθηκε ο νόμος, οποιαδήποτε αίτηση στο εν λόγω Δικαστήριο υποβάλλεται μέσα σε 12 μήνες από την ημερομηνία που ανέκυψε το προς υποβολή αίτησης δικαίωμα ή μέσα σε 9 μήνες από την απάντηση του Ταμείου για πλεονάζον προσωπικό.

Οι διατάξεις του Νόμου δεν παρέχουν καμία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών να παρατείνει τον χρόνο πέραν των 12 ή 9 μηνών αντίστοιχα από την ημερομηνία που ανέκυψε το προς υποβολή αίτησης δικαίωμα. Επομένως με την πάροδο του χρόνου των 12 ή 9 μηνών αντίστοιχα, το δικαίωμα του εργοδοτούμενου να υποβάλει αίτηση παραγράφεται και το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών στερείται δικαιοδοσίας να επιληφθεί μιας τέτοιας αίτησης. Όπως αναφέρθηκε από τον Lord Denning MR στην υπόθεση Dedman v. British Building & Engineering Appliances Ltd (1974) 1CR 53:

«If [an application] arrives a minute after midnight on the last day the clerks must throw it out; the tribunal is not competent to hear it».

Σε μία τέτοια περίπτωση όπου υπάρχει εξειδικευμένη περίοδος παραγραφής θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η λεκτική διατύπωση και ο σκοπός που θα εξυπηρετείται ο συγκεκριμένος νόμος (Chitty on Contracts, 25th edition, par. 1900).

Ωστόσο σε περιπτώσεις που τίθεται θέμα απάτης (fraud) το Δικαστήριο μπορεί να είναι έτοιμο να αναπτύξει και να θέσει σε ισχύ το δόγμα της επιείκειας που αναφέρει ότι η απάτη αναστέλλει τον χρόνο παραγραφής καθότι σε αντίθετη περίπτωση θα προκαλείτο μεγάλη αδικία σε ένα αιτητή λόγω της συμπεριφοράς του καθ’ ου η αίτηση.

Όπως αναφέρεται στο SNELL’S, Principles of EQUITY, 27th Edition, σελ. 280, οποιοιδήποτε κανόνες υπόκεινται πάντα στη σημαντική εξαίρεση της αναστολής του χρόνου παραγραφής.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν τέθηκε θέμα απάτης, ούτε προκύπτει μέσα από τα γεγονότα, ώστε να θέσει σε ισχύ το δόγμα της επιείκειας για αναστολή του χρόνου της παραγραφής.

Ο Αιτητής όπως φαίνεται από την ένορκη δήλωσή του τερμάτισε τις υπηρεσίες του στους Καθ΄ ων η αίτηση την 31.8.2010.

Η παρούσα αίτηση καταχωρήθηκε την 19.12.2011.

Ως εκ των πιο πάνω, και ελλείψει αντίθετης μαρτυρίας, είναι φανερό ότι «η ημερομηνία κατά την οποία ανέκυψε το δικαίωμα» ήταν η 31.8.2010.

Το Δικαστήριο, εν όψει των πιο πάνω στερείται δικαιοδοσίας να εκδικάσει την παρούσα υπόθεση λόγω εκπρόθεσμης καταχώρησης της Αίτησης.

Ομόφωνα καταλήγουμε ότι η Αίτηση του Αιτητή πρέπει να απορριφθεί και απορρίπτεται.

Δεν επιδικάζονται έξοδα.

(Υπ.) …………………………………………

Χ. Παπαγεωργίου, Προσ. Δικαστής.

(Υπ.) ............................................... (Υπ.) ..................................................

Θ. Ανθούσης, Μέλος. Γ. Οδυσσέως, Μέλος.

ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ

/ΜΠ

Subject: Industrial/Final

(Αναφορά: Παραγραφή).

[1] Employment Tribunals, The Complete Guide to Procedure, 6th edition, 2011, σελ. 87- 88

[2] Westwood Circuits v Read [1973] ICR 301; Dedman v British Building and Engineering Appliances [1973] IRLR 379

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο