Court awards damages for unlawful dismissal where employer failed to rebut statutory presumption of illegality.

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

Ν. 24/1967 - Ο περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμος του 1967

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

ECLI:CY:DEDLEM:2011:32

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΛΕΜΕΣΟΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Παπαγεωργίου, Προσ. Δικαστή.

Στ. Χατζημανώλη )

Χρ. Αντωνιάδη ) Μελών.

Αρ. Αίτησης: 7/09

Μεταξύ:

IVANKA DIMOVA KRASTEVA

Αιτήτριας

και

1. ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΡΙΟ ΝΑΤΙΩΤΗ ΛΤΔ ″ΚΥΑΝΟΥΣ ΣΤΑΥΡΟΣ″

2. Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού

Καθ΄ ών η αίτηση

Ημερομηνία: 3 Νοεμβρίου, 2011.

ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:

Για την Αιτήτρια: Ο κ.Αδάμου.

Για τους Καθ΄ ών η αίτηση 1: Ουδεμία εμφάνιση.

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την παρούσα αίτηση η Αιτήτρια αξιώνει από τους Καθ΄ ών η αίτηση 1 (στο εξής ″η Εργοδότρια Εταιρεία″) αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση, οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε διατάξει το Δικαστήριο, νόμιμο τόκο και έξοδα, πλέον Φ.Π.Α. Διαζευκτικά δε η Αιτήτρια αιτείται απόφαση εναντίον του Ταμείου για πληρωμή λόγω πλεονασμού, σε περίπτωση που αυτό αποδειχθεί, οποιαδήποτε άλλη θεραπεία, έξοδα και Φ.Π.Α.

Η αίτηση επιδόθηκε στην Εργοδότρια Εταιρεία στις 9/7/2009. Σχετική ένορκος δήλωση επίδοσης κατετέθη στο φάκελο του Δικαστηρίου. Η Εργοδότρια Εταιρεία καταχώρησε την 16/9/2009 αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρησης εγγράφου εμφανίσεως και την 22/9/2009 δόθηκε η άδεια από το Δικαστήριο. Την 22/9/2009 η Εργοδότρια Εταιρεία καταχώρησε έγγραφο εμφάνιση και γενικούς λόγους και παρουσιαζόταν στη διαδικασία μέσω δικηγόρου μέχρι την 14/10/2010 οπόταν και ζητήθηκε από το δικηγόρο της όπως του δοθεί άδεια από το Δικαστήριο για να αποσυρθεί από δικηγόρος της Εργοδότριας Εταιρείας αφού παρουσίασε στο Δικαστήριο ένορκη δήλωση ιδιώτη επιδότη αναφορικά με επίδοση επιστολής στο εγγεγραμμένο γραφείο της Εργοδότριας Εταιρείας με την οποία την ενημέρωνε για την πρόθεση του. Το Δικαστήριο έδωσε άδεια στους δικηγόρους της Εργοδότριας Εταιρείας να αποσυρθούν και έδωσε οδηγίες στο Πρωτοκολλητείο να αποστείλει επιστολή τόσο στη διεύθυνση του εγγεγραμμένου γραφείου όσο και στη διεύθυνση που αναγράφεται στην αίτηση με την οποία να ενημερώνει την Εργοδότρια Εταιρεία για την ημερομηνία της ακρόασης, ήτοι την 17/11/2010.

Έκτοτε η Εργοδότρια Εταιρεία δεν εμφανίστηκε στη διαδικασία.

Κατά ή περί την 13/10/2011 ξεκίνησε η ακρόαση της υπόθεσης στην απουσία της Εργοδότριας Εταιρείας. Η πλευρά της Αιτήτριας και το Ταμείο έκαμαν τα εξής παραδεκτά γεγονότα:

1. Η περίοδος απασχόλησης της Αιτήτριας στην Εργοδότρια Εταιρεία ήτο από 7/7/2000 μέχρι και 31/12/2006.

2. Ο τελευταίος εβδομαδιαίος μισθός της για σκοπούς υπολογισμού αποζημίωσης ήτο £87,92 ήτοι €150,22.

3. Τα καθήκοντα της Αιτήτριας ήταν φροντίστρια.

4. Οι δραστηριότητες της Εργοδότριας Εταιρείας ήταν στέγη ηλικιωμένων.

Την 3/11/2011 που ήταν ορισμένη η ακρόαση για να συνεχίσει ο δικηγόρος της Αιτήτριας ζήτησε την άδεια του Δικαστηρίου να αποσύρει την αίτηση εναντίον του Ταμείου η οποία και δόθηκε και η αίτηση εναντίον του Ταμείου απορρίφθηκε.

Ο δικηγόρος της Αιτήτριας προχώρησε εναντίον της Εργοδότριας Εταιρείας η οποία και πάλι δεν παρουσιάστηκε στη διαδικασία. Ως εκ τούτου εν όψει της σημερινής απουσίας της, το Δικαστήριο προχώρησε στην απόδειξη της υπόθεσης.

Η μοναδική μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μας ήταν υπό μορφή παραδεκτών γεγονότων με το Ταμείο και της ενόρκου δηλώσεως της Αιτήτριας. Τα όσα η Αιτήτρια ανέφερε ή/και έγιναν παραδεκτά γεγονότα με το Ταμείο παρέμειναν αναντίλεκτα και τα παραθέτουμε πιο κάτω:

Η Αιτήτρια προσελήφθη στην υπηρεσία των Καθ΄ ών η αίτηση 1 την 7/7/2000 και εργάστηκε ως φροντίστρια σε στέγη ηλικιωμένων μέχρι την 31/12/2006 που η απασχόληση της τερματίστηκε μετά από επιστολή τερματισμού της Εργοδότριας Εταιρείας ισχυριζόμενη λόγους πλεονασμού.

Η Αιτήτρια στις 4/10/2007 υπέβαλε Αίτηση στο Ταμείο Πλεονάζοντος Προσωπικού για πληρωμή των δικαιωμάτων της λόγω της πιο πάνω απόλυσης, πλην όμως την 24/3/2008 το αίτημα της απορρίφθηκε.

Κατά το χρόνο της απόλυσης οι εβδομαδιαίες απολαβές της Αιτήτριας ανέρχονταν σε £87,92 ήτοι €150,22.

Το άρθρο 6(1) του Περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον τροποποιητικό Νόμο 6/73, (ο ″Νόμος″) προβλέπει ότι: ″Καθ΄ οιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου Εργατικών Διαφορών διαδικασίαν ο υπό του εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως του εργοδοτουμένου τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος διά τινα των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων″, δηλαδή, των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης.

Συνεπώς, οι εργοδότες ήταν αυτοί που έφεραν το βάρος να ανατρέψουν το καθιερωμένο από το Νόμο μαχητό τεκμήριο και να αποδείξουν ότι δικαιολογημένα απέλυσαν την Αιτήτρια. Εν τη απουσία τους όμως ουδεμία ανατροπή του καθιερωμένου τεκμηρίου επήλθε με επακόλουθο η απόλυσή της Αιτήτριας να κρίνεται παράνομη και αδικαιολόγητη.

Επομένως η Εργοδότρια Εταιρεία είναι υπόλογη σε αποζημιώσεις βάσει του άρθρου 3 του Ν.24/67, όπως τροποποιήθηκε από το άρθρο 3 του Νόμου 92/79 και σύμφωνα με τις Διατάξεις του Πρώτου Πίνακα του Νόμου. Η αποζημίωση του εργοδοτούμενου επαφίεται, σύμφωνα με το άρθρο 4 του Πρώτου Πίνακα του Νόμου, στην απόλυτο διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου. Στην άσκηση της εξουσίας αυτής, ορίζεται από το ίδιο άρθρο του Νόμου, ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη, μεταξύ άλλων, ορισμένοι παράγοντες που είναι οι ακόλουθοι:

(α) Τα ημερομίσθια και πάσας τας άλλας απολαβάς του εργαδοτουμένου˙

(β) την διάρκειαν της υπηρεσίας του εργαδοτουμένου˙

(γ) την απώλειαν προοπτικής σταδιοδρομίας του εργαδοτουμένου˙

(δ) τας πραγματικάς συνθήκας του τερματισμού των υπηρεσιών του εργαδοτουμένου˙

(ε) την ηλικίαν του εργαδοτουμένου.

Ευθύς εξαρχής θα πρέπει να πούμε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ως προς το ποσό που θα επιδικάσει υπό μορφή αποζημίωσης, κρίνεται με βάση τα ενώπιον του τιθέμενα πραγματικά γεγονότα. Σε καμία περίπτωση το Δικαστήριο δεν μπορεί να στηριχθεί σε υποθέσεις για να καταλήξει σε εύλογα συμπεράσματα.

Από τα γεγονότα της υπόθεσης προκύπτει ότι η Αιτήτρια εργάστηκε στην υπηρεσία της Εργοδότριας Εταιρείας για 6 συναπτά έτη και ότι για σκοπούς αποζημιώσεων λάμβανε €150,22 εβδομαδιαίως.

Έχοντας επομένως υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η απασχόληση της, σε συνάρτηση με όλους τους παράγοντες που απαριθμούνται στην παράγραφο 4 του Πρώτου Πίνακα κρίνουμε όπως της επιδικάσουμε, υπό μορφή δίκαιας αποζημίωσης, το ποσό των €1.952,86, που αντιστοιχεί με απολαβές 13 εβδομάδων.

Εκδίδεται επομένως απόφαση υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ΄ ών η αίτηση 1 για το ποσό των €1.952,86, πλέον νόμιμο τόκο.

Περαιτέρω επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εις βάρος των Καθ΄ ών η αίτηση 1 το ποσό των €700 ως δικηγορικά έξοδα, πλέον νόμιμο τόκο, πλέον Φ.Π.Α.

(Υπ.) …………………………………………

Χ. Παπαγεωργίου, Προσ. Δικαστής.

(Υπ.) ............................................... (Υπ.) ..................................................

Στ. Χατζημανώλης, Μέλος. Χρ. Αντωνιάδης, Μέλος.

ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ

/ΜΠ

Subject: Industrial/Final

(Αναφορά: Αποζημιώσεις για παράνομη απόλυση).

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο