Legislator Case Law & Legislation
Ποινική Έφεση Aρ. 7512 AI generated

Cypriot Supreme Court allows appeal where plea of guilty arguments negate an element of the crime.

Case Number Ποινική Έφεση Aρ. 7512
Court / Authority
Jurisdiction Cyprus (CY)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court allowed the appeal against a conviction where the defendant pleaded guilty but argued for leniency based on facts negating an element of the crime. The defendant, a Syrian national without legal representation, claimed he did not know the others were entering Cyprus illegally and requested interpretation services. The Court held that arguments challenging a specific element of the offense, such as knowledge, do not constitute a guilty plea and must be rejected by the trial court.

Legislator headnote

AI generated

Articles 23 and 24 of the Criminal Code; When mitigation arguments challenge an element of the crime, the plea of guilty must be rejected and the issue tried.

Keywords

AI generated
plea of guilty negation of elements Criminal Code Cyprus mitigation arguments trial court duty

Cited Legislation

AI generated
Articles 23 and 24 of the Criminal Code, Chapter 154
Article 12.5 (e) of the Constitution

Cited Case Law

AI generated
NICOS A. POLYKARPOU ν. THE POLICE (1967) 2 CLR 152
NICOS A. POLYKARPOU ν. THE POLICE (1967) 2 CLR 152
CHRISTOS IOANNOU KEFALOS ν. THE POLICE (1972) 2 CLR 1
CHRISTOS IOANNOU KEFALOS ν. THE POLICE (1972) 2 CLR 1
IACOVOS LYTRIDES ν. MUNICIPALITY OF FAMAGUSTA (1973) 2 CLR 119
IACOVOS LYTRIDES ν. MUNICIPALITY OF FAMAGUSTA (1973) 2 CLR 119
PHILAKTIDES ν. REPUBLIC (1979) 2 CLR 157
PHILAKTIDES ν. REPUBLIC (1979) 2 CLR 157
Γαβριηλίδης Χριστόφορος ν. Aστυνομίας (2003) 2 ΑΑΔ 405
Γαβριηλίδης Χριστόφορος ν. Aστυνομίας (2003) 2 ΑΑΔ 405
ECLI:CY:AD:2017:D30
Criminal appeal rejected; alternative appeal remedy exists for insufficient sentence; certiorari denied.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

ΑΝΑΦΟΡΕΣ:

Κυπριακή νομολογία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:

NICOS A. POLYKARPOU ν. THE POLICE (1967) 2 CLR 152

CHRISTOS IOANNOU KEFALOS ν. THE POLICE (1972) 2 CLR 1

IACOVOS LYTRIDES ν. MUNICIPALITY OF FAMAGUSTA (1973) 2 CLR 119

PHILAKTIDES ν. REPUBLIC (1979) 2 CLR 157

Γαβριηλίδης Χριστόφορος ν. Aστυνομίας (2003) 2 ΑΑΔ 405

Μεταγενέστερη νομολογία η οποία κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή:

Borisov Borislav Petrov ν. Αστυνομίας (Αρ. 1) (2004) 2 ΑΑΔ 204

ΕΠΑΡΧΟΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ν. ALFA CONCRETE PUBLIC COMPANY LTD κ.α, Ποινική ΄Εφεση αρ. 222/2008, 8 Oκτωβρίου 2010

Έπαρχος Λάρνακας ν. Alfa Concrete Public Company Ltd και Άλλων (2010) 2 ΑΑΔ 476

BORISLAV PETROV BORISOV ν. ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ, Ποινική Έφεση Αρ.7488, 29 Μαρτίου, 2004

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Πολιτική Αίτηση Αρ. 12/2017, 31/1/2017, ECLI:CY:AD:2017:D30

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:

(2003) 2 ΑΑΔ 519

[*519]7 Νοεμβρίου, 2003

[ΠΙΚΗΣ, Π., ΚΑΛΛΗΣ, ΚΡΑΜΒΗΣ, Δ/στές]

ΜΑΡΙΟΣ ΚΑΤΤΙΡΤΖΗΣ,

Εφεσείων,

v.

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ,

Εφεσίβλητης.

(Ποινική Έφεση Αρ. 7512)

Ποινική Δικονομία ― Παραδοχή ενοχής ― Όταν τα γεγονότα που αναφέρονται στο πρωτόδικο Δικαστήριο για μετριασμό της ποινής κατηγορουμένου ισοδυναμούν με παραδοχή, το Δικαστήριο οφείλει να απορρίψει την παραδοχή και να προχωρήσει στην εκδίκαση της υπόθεσης.

Ο εφεσείων κατηγορήθηκε ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου για τη διάπραξη του αδικήματος της συνέργειας μετά τη διάπραξη Ποινικού αδικήματος κατά παράβαση των Άρθρων 23 και 24 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Δεν εκπροσωπείτο από δικηγόρο. Παραδέχθηκε ενοχή και το Δικαστήριο του επέβαλε εξάμηνη ποινή φυλάκισης. Εφεσίβαλε την καταδίκη του (η έφεση κατά της ποινής είχε αποσυρθεί) προβάλλοντας δύο λόγους έφεσης τους εξής:

α) Τα όσα ανέφερε ο εφεσείων για μετριασμό της ποινής ισοδυναμούν με αναίρεση της παραδοχής και το Πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε να είχε καταχωρήσει «μη παραδοχή».

β) Ο εφεσείων, ο οποίος είναι Συριακής καταγωγής, και δεν γνωρίζει καλώς την Ελληνική γλώσσα δεν είχε συμπαράσταση διερμηνέως κατά παράβαση του Άρθρου 12.5 (ε) του Συντάγματος.

Αποφασίστηκε ότι:

1. Αν η αγόρευση για μετριασμό της ποινής κάμνει αναφορά σε γεγονότα ή ισχυρισμούς που τείνουν να καταδείξουν την ανυπαρξία στοιχείου ή στοιχείων του αδικήματος τότε η αγόρευση δεν συνάδει με την παραδοχή.

[*520]2. Στην παρούσα υπόθεση ένα από τα στοιχεία του αδικήματος είναι η «γνώση» του εφεσείοντος ότι οι τέσσερις αλλοδαποί «ενέχονταν στο αδίκημα της παράνομης εισόδου στην Κυπριακή Δημοκρατία». Τα όσα ανέφερε ο εφεσείων για μετριασμό της ποινής έτειναν να καταδείξουν την ανυπαρξία του στοιχείου της γνώσης. Έπεται πως δεν συνάδουν με την παραδοχή. Κατά συνέπεια το Δικαστήριο όφειλε να απορρίψει την παραδοχή και να προχωρήσει στην καταχώρηση «μη παραδοχής».

Η έφεση επιτράπηκε. Διατάχθηκε επανεκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον άλλου Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου.

Αναφερόμενες υποθέσεις:

Γαβριηλίδη ν. Αστυνομίας (2003) 2 A.A.Δ. 405,

Efstathiou v. Police, 22 C.L.R. 191,

Attorney General v. Mahmout (1961) C.L.R. 181,

Polykarpou v. Police (1967) 2 C.L.R. 152,

Kefalos v. Police (1972) 2 C.L.R. 1,

Lytrides v. Municipality of Famagousta (1973) 2 C.L.R. 119,

Philaktides v. Republic (1979) 2 C.L.R. 157,

Γεωργίου ν. Σαμάρα (Αρ. 2) (1995) 2 Α.Α.Δ. 17.

Έφεση εναντίον Καταδίκης.

Έφεση από τον Εφεσείοντα, Συριακής καταγωγής, πολιτογραφηθέντα ως Κύπριο, εναντίον της απόφασης του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου, (Υπόθεση Αρ. 6973/03), ημερ. 25/9/03, με την οποία βρέθηκε ένοχος, κατόπιν παραδοχής, για το αδίκημα της συνέργειας μετά τη διάπραξη ποινικού αδικήματος κατά παράβαση των Άρθρων 23 και 24 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, ότι δηλαδή, ενώ εν γνώσει του τέσσερις αλλοδαποί ενέχονταν στο αδίκημα της παράνομης εισόδου στην Κυπριακή Δημοκρατία, παρέσχε σ’ αυτούς τη δυνατότητα διαφυγής της τιμωρίας και του επιβλήθηκε ποινή εξάμηνης φυλάκισης.

[*521]Μ. Γεωργίου με Σ. Αδάμου, για τον Εφεσείοντα.

Δ. Παπαμιλτιάδους, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για την Εφεσίβλητη.

Εx-tempore

ΚΑΛΛΗΣ, Δ.: Ο εφεσείων είναι Συριακής καταγωγής. Είναι παντρεμένος με Κύπρια. Έχει ήδη πολιτικογραφηθεί ως Κύπριος και είναι κάτοχος Κυπριακής ταυτότητας. Επαγγέλλεται τον εργολάβο οικοδομών και διαμένει στη Γερμασόγεια.

Στις 24.9.2003 η Αστυνομία ανέκοψε αυτοκίνητο το οποίο κατευθυνόταν από την Πόλη Χρυσοχούς προς την Πάφο. Στο αυτοκίνητο, το οποίο οδηγείτο από τον εφεσείοντα, μεταφέρονταν τέσσερεις αλλοδαποί Συριακής καταγωγής. Από έλεγχο που ακολούθησε διαπιστώθηκε ότι και οι τέσσερεις εισήλθαν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας από μη εγκεκριμένο λιμάνι ή αεροδρόμιο.

Ως αποτέλεσμα του εντοπισμού των τεσσάρων αλλοδαπών στο αυτοκίνητο του εφεσείοντος ο τελευταίος κατηγορήθηκε – στις 25.9.2003 – ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου (το Πρωτόδικο Δικαστήριο) για τη διάπραξη του αδικήματος της συνέργειας «μετά τη διάπραξη Ποινικού αδικήματος κατά παράβαση των αρ. 23 και 24 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο εφεσείων «την 24ην Σεπτεμβρίου του 2003 στην Πάφο της Επαρχίας Πάφου εν γνώσει του, ότι οι τέσσερις αλλοδαποί Mohamed Nahar, Abdelllan Kaadouni, Durze Hajyosef και Farouk Khlaie Abdellah όλοι από την Συρία, ενέχονταν στο αδίκημα της παράνομης εισόδου στην Κυπριακή Δημοκρατία, παρέσχε σε αυτούς, την δυνατότητα διαφυγής της τιμωρίας αμέσως μετά την αποβίβαση τους στις ακτές της Πόλης Χρυσοχούς, φυγαδεύοντας τους με το αυτοκίνητο του με αριθμό εγγραφής BAR 535 προς την Πάφο».

Σημειώνουμε ότι ενώπιον του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ο εφεσείων δεν εκπροσωπείτο από δικηγόρο. Παραδέχθηκε ενοχή και το Πρωτόδικο Δικαστήριο του επέβαλε εξάμηνη ποινή φυλάκισης.

Με την παρούσα έφεση ο εφεσείων εφεσίβαλε τόσο την καταδίκη όσο και την ποινή. Ωστόσο ο ευπαίδευτος συνήγορος του δεν έχει προωθήσει την έφεση κατά της ποινής. Την απέσυρε. Αναφορικά με την έφεση κατά της καταδίκης ο κ. Γεωργίου, εκ [*522]μέρους του εφεσείοντος, επικέντρωσε την επιχειρηματολογία του σε δύο λόγους έφεσης, τους εξής:

(α) Τα όσα ανέφερε ο εφεσείων για μετριασμό της ποινής ισοδυναμούν με αναίρεση της παραδοχής και το Πρωτόδικο Δικαστήριο έπρεπε να είχε καταχωρήσει «μη παραδοχή».

(β) Ο εφεσείων, ο οποίος είναι Συριακής καταγωγής, και δεν γνωρίζει καλώς την Ελληνική γλώσσα δεν είχε συμπαράσταση διερμηνέως κατά παράβαση του αρ. 12.5 (ε) του Συντάγματος.

Ο κ. Γεωργίου μας παρέπεμψε στο πιο κάτω απόσπασμα των πρακτικών προς υποστήριξη του πρώτου λόγου της έφεσης:

«Δικαστήριο προς κατηγορούμενο: Αναφέρετε ότι θέλετε να λάβει υπόψη το Δικαστήριο πριν σας επιβληθεί ποινή.

Κατηγορούμενος: Δεν ξέρω αν ήρθα παράνομα επειδή στην Πόλη σταμάτησε με, έπιασε με η Αστυνομία στο δρόμο είπε μου έχουν βίζα τούτοι; Δεν ξέρω τσάκαρε τούτους, ήρθαν τούτοι παράνομα.

Δικαστήριο προς κατηγορούμενο: Το γνωρίζατε ότι ήταν παράνομοι;

Κατηγορούμενος: Μάλιστα.

Δικαστήριο: Θέλετε να αναφέρετε οτιδήποτε για τις προσωπικές σας συνθήκες;

Κατηγορούμενος: Είμαι από Γερμασόγεια, παντρεμένος με Κύπρια, έχω δύο παιδιά ένα 9 χρονών και άλλο 1 μηνός, δουλεύω καλουψιής να ζήσω τα μωρά μου. Ούτε ξανά πήγα Δικαστήριο ούτε ξανά πήγα αστυνομία και να παρακαλέσω το Δικαστήριο αν μπορέσει να με αφήσει να ζήσω τα μωρά μου αν έκανα έτσι πράγμα είναι λάθος δεν ξέρω τίποτε άλλο.»

Περαιτέρω ο κ. Γεωργίου μας παρέπεμψε στη Γαβριηλίδη ν. Αστυνομίας (2003) 2 A.A.Δ. 405, στην οποία εξετάσθηκε το θέμα που εγείρεται με τον πρώτο λόγο της έφεσης. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα:

«Έχει νομολογηθεί ότι οσάκις στην αγόρευση για μετριασμό της ποινής προβάλλονται ισχυρισμοί οι οποίοι δεν συνά[*523]δουν με την παραδοχή το Δικαστήριο οφείλει να απορρίψει την παραδοχή και να προχωρήσει στην καταχώριση «μη παραδοχής» εκτός αν οι σχετικοί ισχυρισμοί αποσυρθούν (Βλ. Efstathiou v. The Police, 22 C.L.R. 191, Attorney-General of the Republic v. Mahmout (1961) C.L.R. 181, Polykarpou v. Police (1967) 2 C.L.R. 152, Kefalos v. Police (1972) 2 C.L.R. 1, Lytrides v. Municipality of Famagousta (1973) 2 C.L.R. 119, Philaktides v. Republic (1979) 2 C.L.R. 157, και Γεωργίου ν. Σαμάρα (Αρ. 2) (1995) 2 Α.Α.Δ. 17).

Το κατά πόσο ένας ισχυρισμός ισοδυναμεί ή όχι με «μη παραδοχή» συναρτάται με τα στοιχεία του αδικήματος.

Αν η αγόρευση για μετριασμό της ποινής κάμνει αναφορά σε γεγονότα ή ισχυρισμούς που τείνουν να καταδείξουν την ανυπαρξία στοιχείου ή στοιχείων του αδικήματος τότε η αγόρευση δεν συνάδει με την παραδοχή.»

Στην παρούσα υπόθεση ένα από τα στοιχεία του αδικήματος είναι η «γνώση» του εφεσείοντος ότι οι τέσσερις αλλοδαποί «ενέχονταν στο αδίκημα της παράνομης εισόδου στην Κυπριακή Δημοκρατίας». Έχουμε εξετάσει προσεκτικά τα όσα ανέφερε ο εφεσείων για μετριασμό της ποινής. Έχουμε την άποψη πως έτειναν να καταδείξουν την ανυπαρξία του στοιχείου της γνώσης. Έπεται πως δεν συνάδουν με την παραδοχή. Κατά συνέπεια το Πρωτόδικο Δικαστήριο όφειλε να απορρίψει την παραδοχή και να προχωρήσει στην καταχώριση «μη παραδοχής».

Για τους πιο πάνω λόγους η έφεση επιτρέπεται. Η καταδίκη και ποινή ακυρώνονται. Διατάσσεται επανεκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον άλλου Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου.

Εν όψει της πιο πάνω κατάληξης μας δεν παρίσταται ανάγκη να εξετάσουμε το δεύτερο λόγο της έφεσης.

Η έφεση επιτρέπεται.

Η έφεση επιτρέπεται. Διατάσσεται επανεκδίκαση της υπόθεσης ενώπιον άλλου Δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου.

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο