Appeal allowed: conviction for issuing a bill of exchange without acceptance overturned due to insufficient evidence of signature. The court held that the defendant must prove the accused signed the bill beyond reasonable doubt.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court allowed the appeal against the appellant's conviction for issuing a bill of exchange without acceptance, quashing the £150 fine and court costs. Although the trial court found the appellant guilty based on circumstantial evidence linking her to the bill, the appellate court ruled that this evidence was insufficient to prove she personally signed the instrument. The court emphasized that under the Criminal Code, the prosecution must establish the appellant's identity as the signatory beyond reasonable doubt, which the witness testimony regarding her bank account failed to achieve.
Legislator headnote
AI generatedCriminal Code Art. 305A(1); Bills of Exchange Law s. 3; The prosecution must prove beyond reasonable doubt that the accused was the person who signed the bill of exchange, and circumstantial evidence linking the accused to the account is insufficient without direct proof of signature.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
ΑΝΑΦΟΡΕΣ:
Κυπριακή νομοθεσία στην οποία κάνει αναφορά η απόφαση αυτή:
ΚΕΦ.262 - Bills of Exchange Law
Μεταγενέστερη νομολογία η οποία κάνει αναφορά στην απόφαση αυτή:
VBH (CYPRUS) LTD ν. WINDOORS UPVC SYSTEMS LTD κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 204/2014, 28/11/2017, ECLI:CY:AD:2017:B428
OMILOS LAIKOU DISTRIBUTORS LTD v. ΚΑΖΑΜΙΑ, Ποινική Έφεση Αρ. 179/2021, 15/2/2022, ECLI:CY:AD:2022:B63
ΚΩΣΤΑ ΧΑΤΖΗΣΤΥΛΛΗ ΕΙΔΗ ΥΓΙΕΙΝΗΣ ΛΤΔ ν. ΠΕΤΡΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, Ποινική Έφεση Αρ. 85/2015, 7/3/2018, ECLI:CY:AD:2018:B99
MIXΑΛΗ ΖΙΤΤΗ ν. ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΑΡΑΓΩΓΩΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΕΩΣ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ (ΣΕΔΙΓΕΠ) ΛΥΣΗΣ ΛΤΔ, Ποινική Έφεση Αρ. 272/15, 4/3/2016, ECLI:CY:AD:2016:B140
Βούρας Γιάννης ν. Aνδρέα, Λουκά, Ματθαίου (Α.Λ.Μ.)Γενικές Μεταφορές Λτδ και Άλλων (2003) 2 ΑΑΔ 135
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΟΥΡΑΣ ν. ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΥΚΑΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ (Α.Λ.Π.) κ.α., Ποινική Έφεση αρ. 7158, 20 Μαρτίου, 2003
Ζίττης Μιχάλης ν. Οργάνωση Παραγωγών Συνεργατική Εταιρεία Διαθέσεως Γεωργικών Προϊόντων (ΣΕΔΙΓΕΠ) Λύσης Λτδ (2016) 2 ΑΑΔ 247, ECLI:CY:AD:2016:B140
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟΦΑΣΗΣ:
(2000) 2 ΑΑΔ 62
[*62]26 Ιανουαρίου, 2000
[ΝΙΚΗΤΑΣ, ΑΡΤΕΜΙΔΗΣ, ΚΑΛΛΗΣ, Δ/στές]
ΜΑΡΩ Χ”ΙΩΑΝΝΟΥ,
Εφεσείουσα,
v.
ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ,
Εφεσιβλήτου.
(Ποινική Έφεση Αρ. 6771)
―――――――――――-
Ποινικός Κώδικας ― Έκδοση επιταγής χωρίς αντίκρυσμα κατά παράβαση του Άρθρου 305Α(1) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 ― Στοιχειοθέτηση του αδικήματος ― Απαιτείται, εκτός άλλων και απόδειξη ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο εκδότης τέτοιας επιταγής.
Στην υπόθεση αυτή, ενώ δεν υπήρξε μαρτυρία ότι η επίδικη επιταγή εκδόθηκε από την εφεσείουσα, το Δικαστήριο δέχθηκε ότι “ο κατήγορος απέδειξε το πρώτο συστατικό του αδικήματος στον απαιτούμενο βαθμό” (την έκδοση της επιταγής από την εφεσείουσα) και τη βρήκε ένοχη σε κατηγορία ότι εξέδωσε επιταγή για £298 χωρίς αντίκρυσμα. Της επέβαλε πρόστιμο £150 και τη διέταξε να καταβάλει τα έξοδα της δίκης. Η εφεσείουσα υπέβαλε έφεση.
Αποφασίστηκε ότι:
Από τη στιγμή που η εφεσείουσα αρνήθηκε την υπογραφή της επιταγής, ο κατήγορος όφειλε να αποδείξει, έξω από κάθε λογική αμφιβολία, την πατρότητα της υπογραφής με ένα από τους νομικά αποδεκτούς τρόπους απόδειξης. Η δήλωση του παραπονούμενου ότι αγνοούσε ποίος υπέγραψε ή εξέδωσε την επιταγή, όπως και το γεγονός ότι η εφεσείουσα διατηρούσε λογαριασμό στο Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λάρνακας, στο οποίο εκδόθηκε η επιταγή, δεν αποτελούσαν μαρτυρία αναφορικά με το πρόσωπο το οποίο εξέδωσε στην πραγματικότητα την επιταγή.
Η έφεση επιτράπηκε χωρίς έξοδα.
[*63]Έφεση εναντίον Καταδίκης και Ποινής.
Έφεση από τη Μάρω Χ”Ιωάννου εναντίον της καταδίκης της σε κατηγορία έκδοσης επιταγής χωρίς αντίκρυσμα και της ποινής του προστίμου £150 συν έξοδα, η οποία της επιβλήθηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας (Στυλιανίδης, Ε.Δ.), στην Ποινική Υπόθεση Αρ. 481/99, ημερομηνίας 5/4/99.
Α. Ζαχαρίου, για την Εφεσείουσα.
Γ. Κουκούνης, για τον Εφεσίβλητο.
Cur. adv. vult.
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ: Την απόφαση του Δικαστηρίου θα δώσει ο δικαστής Σ. Νικήτας.
ΝΙΚΗΤΑΣ, Δ.: Η εφεσείουσα καταδικάστηκε από δικαστή του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας σε πρόστιμο £150 και στην καταβολή των εξόδων της δίκης. Τη βρήκε ένοχη, ύστερα από ακροαματική διαδικασία, σε κατηγορία ότι εξέδωσε επιταγή για £298 χωρίς αντίκρυσμα. Το αδίκημα αυτό δημιούργησε το άρθρο 305 Α (1) του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154.
Για τη στοιχειοθέτηση του αδικήματος της έκδοσης ακάλυπτης επιταγής απαιτείται, εκτός άλλων, και απόδειξη ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο εκδότης τέτοιας επιταγής. Κατά το άρθρο 3 του περί Συναλλαγματικών Νόμου, Κεφ. 262, η συναλλαγματική υπογράφεται “από το πρόσωπο που τη δίδει” ενώ σύμφωνα με το άρθρο 73 του ίδιου νόμου η επιταγή είναι συναλλαγματική.
Ο παραπονούμενος ήταν υπάλληλος του συζύγου της εφεσείουσας. Ο τελευταίος, όπως βρήκε ο πρωτόδικος δικαστής - και δεν αμφισβητείται το εύρημά του - :
“............ δανείστηκε λεφτά από τον Παραπονούμενο και του έδωσε την επιταγή Τεκμήριο 1. Η επιταγή στο μπροστινό μέρος φέρει τυπωμένο το όνομα της Κατηγορουμένης, Χ”Ιωάννου Μάρω, και κάτω από αυτό τον “αρ. λογ. 1056” και κάτω από αυτό υπάρχει υπογραφή με μελάνι, στη θέση όπου υπογράφει ο εκδότης.”
Άλλος μάρτυρας, υπάλληλος του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου [*64]Λάρνακας, στο οποίο εκδόθηκε η επιταγή, βεβαίωσε ότι η εφεσείουσα διατηρούσε τον παραπάνω λογαριασμό στο Συνεργατικό που εργαζόταν. Στηριζόμενος σε αυτή τη μαρτυρία, ο πρωτόδικος δικαστής δέχθηκε ότι “ο Κατήγορος απέδειξε το πρώτο συστατικό του αδικήματος στον απαιτούμενο βαθμό” (την έκδοση της επιταγής από την εφεσείουσα). Πρέπει εντούτοις να λεχθεί ότι η εφεσείουσα στη μαρτυρία της αρνήθηκε ότι η επιταγή υπογράφτηκε από την ίδια ή ότι είχε οποιαδήποτε δοσοληψία με τον παραπονούμενο ο οποίος, αντεξεταζόμενος, δέχθηκε, εκτός από το γεγονός αυτό και ότι δεν ήξερε πράγματι ποίος υπέγραψε ή εξέδωσε την επιταγή.
Η παραπάνω μαρτυρία δεν υποστηρίζει το εύρημα του δικαστηρίου. Είναι λανθασμένο και αποβαίνει μοιραίο για τη στήριξη της κατηγορίας. Από τη στιγμή που η εφεσείουσα αρνήθηκε την υπογραφή της επιταγής - και αυτό διαφάνηκε από την αρχή - ο κατήγορος όφειλε να αποδείξει, έξω από κάθε λογική αμφιβολία, την πατρότητα της υπογραφής, με ένα από τους νομικά αποδεκτούς τρόπους απόδειξης. Για παράδειγμα, μπορούσε να κληθεί μάρτυς που είδε ποίος υπέγραψε ή να κληθεί γραφολόγος. Το θέμα πραγματεύεται ο Phipson on Evidence, 14η έκδοση στην παράγραφο 35-03, σελ. 936. Η παραπάνω δήλωση του παραπονούμενου, όπως και το γεγονός ότι η εφεσείουσα διατηρούσε λογαριασμό στο εν λόγω Συνεργατικό, δεν αποτελούσαν μαρτυρία αναφορικά με το πρόσωπο το οποίο εξέδωσε στην πραγματικότητα την επιταγή.
Όπως αναγνώρισε ο δικηγόρος της εφεσείουσας - προς τιμή του - στη διάρκεια της συζήτησης, το συμπέρασμα ότι η επιταγή εκδόθηκε από την εφεσείουσα δεν ευσταθεί γιατί ελλείπει η κατάλληλη μαρτυρία, που αφορά ουσιαστικό συστατικό του αδικήματος.
Γιαυτό και η απόφαση παραμερίζεται. Το πρόστιμο και το διάταγμα εξόδων ακυρώνονται. Ο δικηγόρος του εφεσίβλητου δεν ζήτησε τα έξοδα της δίκης ή της έφεσης. Έτσι δεν εκδίδεται διάταγμα για τα έξοδα αυτά.
Η έφεση επιτρέπεται χωρίς έξοδα.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο