Cassation dismissed; applicant failed to challenge the foreign residence assessment in the first instance decision.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State dismissed the inadmissible cassation appeal against the Administrative Chamber's decision on a Belgian state entry ban. The applicant argued that his long residence in the Netherlands was excluded from the public order risk assessment, but the first instance court had already examined this factor and found it insufficient to mitigate the ban. The court ruled that since the applicant did not specifically contest the factual findings regarding the Dutch residence in the challenged judgment, the appeal lacked a valid ground for review.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 74/11, § 1, Vreemdelingenwet 1980; Art. 20, Wet Raad van State: An appeal against a decision on an entry ban is inadmissible if the applicant fails to challenge the specific factual findings regarding mitigating circumstances, such as foreign residence, in the contested judgment.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 13.663 van 7 februari 2020
in de zaak A. 229.899/XIV-38.é
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Dirk Geens kantoor houdend te 2018 Antwerpen Lange Lozanastraat 24
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
Het cassatieberoep, ingesteld op 2 januari 2020, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 230.407 van 17 december 2019 van de Raad voor Vreemdelingen-
betwistingen.
Het dossier van de zaak is op 9 januari 2020 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
Naar luid van artikel 74/11, § 1, van de wet van 15 december 1980
‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet) wordt de duur van het inreisverbod vastgesteld “door rekening te houden met de specifieke omstandigheden van elk geval”.
Volgens verzoeker heeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen verzoekers langdurig verblijf in Nederland, zijn vast adres aldaar en het verblijfsrecht dat hij er had “uitgesloten”
XIV-38.é-1/3
van de elementen waarmee rekening moet worden gehouden op grond van de voormelde bepaling.
In het bestreden arrest worden de omstandigheden behandeld waaruit volgens de aanvankelijk bestreden beslissing blijkt dat verzoeker een ernstig gevaar vormt voor de openbare orde en die leiden tot het opleggen van een inreisverbod van meer dan vijf jaar, te dezen van acht jaar. Verzoeker geeft in het verzoekschrift tot cassatie wel een theoretische uiteenzetting over het begrip “gevaar voor de openbare orde” doch hij bekritiseert nergens de motieven dienaangaande van het bestreden arrest.
Wat verzoekers betoog betreft dat geen rekening is gehouden met zijn verblijf in Nederland, overweegt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen in het bestreden arrest dat de gemachtigde ambtenaar op 18 juni 2019 een verzoek tot overname heeft gericht aan de Nederlandse instanties doch dat dit verzoek op 28 juni 2019 werd geweigerd omdat verzoeker geen Nederlandse verblijfsvergunning heeft. Hij citeert ook uit deze weigering. Omdat Nederland uitdrukkelijk heeft aangegeven dat verzoeker niet kan terugkeren naar Nederland, oordeelt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen dat de door verzoeker aangevoerde elementen die betrekking hebben op Nederland, geen afbreuk kunnen doen aan de aanvankelijk bestreden beslissing. Hieruit blijkt dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt dat de verwerende partij wel degelijk de omstandigheid van verzoekers voorgehouden verblijf in en banden met Nederland heeft onderzocht doch op wettige wijze heeft besloten dat deze geen afbreuk kunnen doen aan het opgelegde inreisverbod van 8 jaar. De formulering in het bestreden arrest dat verzoeker zich niet kan “steunen” op het beweerde lang verblijf en vast adres in Nederland, betekent niet dat deze omstandigheden werden “uitgesloten” van het onderzoek, zoals verzoeker thans voorhoudt.
Uit het bovenstaande blijkt immers dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft vastgesteld dat deze omstandigheden werden onderzocht alvorens de aanvankelijk bestreden beslissing werd genomen, doch dat ze om de aangegeven redenen geen afbreuk kunnen doen aan die beslissing.
Het enige middel is kennelijk ongegrond.
XIV-38.é-2/3
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op zeven februari tweeduizend twintig, door:
Carlo Adams, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-38.é-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2020:ORD.13.663