Belgian State dismissed civil servant's appeal against negative performance review citing lack of serious procedural error.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE IXe KAMER

nr. 248.176 van 25 augustus 2020

in de zaak A. 226.741/IX-9456

In zake: Monique COPPENS

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Geert Reniers kantoor houdend te 3600 Genk Jaarbeurslaan 19 bus 31

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen:

de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Willy Van der Gucht en Franky De Mil kantoor houdend te 9000 Gent Voskenslaan 34

bij wie woonplaats wordt gekozen

I. Voorwerp van de vordering

1. De vordering, ingesteld op 25 april 2019, strekt tot de schorsing van de tenuitvoerlegging van:

- de beslissing van de voorzitter van het directiecomité van de federale overheidsdienst Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu van 12 november 2018 om de aan Monique Coppens toegekende eindvermelding ‘onvoldoende’ voor de verkorte evaluatiecyclus van 25 september 2017 tot 27 april 2018 te behouden;

- de beslissing van de hiërarchisch meerdere van Monique Coppens van 25 juni 2018 om haar voor de verkorte evaluatiecyclus van 25 september 2017 tot 27 april 2018 de eindvermelding ‘onvoldoende’ toe te kennen.

IX-9456-1/38

II. Verloop van de rechtspleging

2. De verwerende partij heeft een nota ingediend.

Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een verslag opgesteld.

Met akkoord van alle partijen is de zaak behandeld overeenkomstig artikel 3 van het koninklijk besluit nr. 12 van 21 april 2020 ‘met betrekking tot de verlenging van de termijnen van de rechtspleging voor de Raad van State en de schriftelijke behandeling van de zaken’.

Eerste auditeur-afdelingshoofd Werner Weymeersch heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven.

Ingevolge de mededeling van dit advies aan de partijen op 26 mei 2020, is het debat gesloten en is de zaak in beraad genomen.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, ge-

coördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3.1. Verzoekster is adviseur gezondheidsinspectie bij de cel Federale Gezondheidsinspectie Vlaams-Brabant en Brussel (NL).

3.2. Op 15 februari 2017 beslist de hiërarchisch meerdere van verzoekster om haar voor de evaluatiecyclus 2016 de eindvermelding ‘onvoldoende’ toe te kennen.

3.3. Op 10 april 2017 tekent verzoekster beroep aan bij de voorzitter van het directiecomité van de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de IX-9456-2/38

Voedselketen en Leefmilieu tegen de haar toegekende eindvermelding ‘onvoldoende’.

3.4. Op 22 juni 2017 vergadert de interdepartementale beroepscommissie inzake evaluatie.

Na geheime stemming wordt met unanimiteit van de stemmen voorgesteld om de eindvermelding ‘onvoldoende’ niet te behouden. Bij de stemming over de toekenning van de eindvermelding ‘te verbeteren’ stelt de voorzitter van de beroepscommissie staking van stemmen vast, waardoor hij uiteindelijk voorstelt om de eindvermelding ‘te verbeteren’ toe te kennen.

3.5. Op 20 september 2017 beslist de voorzitter van het directiecomité van de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu om de aan verzoekster toegekende eindvermelding ‘onvoldoende’ voor de evaluatiecyclus 2016 te behouden.

3.6. Met een op 20 november 2017 ingediend verzoekschrift, vordert verzoekster de schorsing van de tenuitvoerlegging en de nietigverklaring van de sub 3.2 en 3.5 vermelde beslissingen (zaak A.223.829).

Bij arrest nr. 241.207 van 5 april 2018 is de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van die beslissingen verworpen wegens gebrek aan spoedeisendheid.

Met een op 25 april 2019 ingediend verzoekschrift vordert verzoekster opnieuw de schorsing van de tenuitvoerlegging van die beslissingen.

Bij arrest nr. 248.175 van 25 augustus 2020 wordt de (tweede)

vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van die beslissingen verworpen.

3.7. Op 13 oktober 2017 heeft verzoekster in het kader van haar volgende evaluatiecyclus – een verkorte evaluatiecyclus van zes maanden na de IX-9456-3/38

toekenning van de vermelding ‘onvoldoende’ – een planningsgesprek met haar hiërarchisch meerdere, die tevens haar evaluator is.

Tijdens dit planningsgesprek worden zeven prestatiedoelstellingen, een ontwikkelingsdoelstelling, vier doelstellingen met betrekking tot de beschikbaarheid voor de gebruikers van de dienst en zeven doelstellingen met betrekking tot de bijdrage aan de teamprestaties vooropgesteld.

3.8. Op 9 januari 2018 vindt een gesprek plaats tussen verzoekster en haar evaluator waarbij wordt nagegaan welke knelpunten er zijn geweest en dit met het oog op een beter begrip en met als doel te kunnen komen tot verbeteringen of oplossingen. Er worden twee probleemstellingen aangekaart, te weten de brand van een batterijlokaal op de site van een elektriciteitscentrale te Beersel (1) en de subsidie ziekenwagendienst Aarschot (2). Wat het eerste punt betreft geeft het diensthoofd aan het gevoel te hebben dat er geen verklaring is voor het laattijdig aankomen (1u44min) op het GCC en de niet transparante wijze van communicatie naar het diensthoofd toe (geen uitleg waar verzoekster in die tijd heeft gezeten). Wat het tweede punt betreft, werd aan verzoekster gevraagd een vaststelling ‘stopzetting van de permanentie’ op te stellen, hetgeen zij blijkbaar nooit heeft gedaan. Verzoekster is van oordeel dat ze dit wel heeft uitgevoerd. Los van deze twee punten worden enkele varia-punten besproken.

3.9. Na oorspronkelijk te zijn gepland op 1 maart 2018 –

verzoekster meldt zich ziek vijf minuten voor het gesprek van start ging – gaat een opvolggesprek toch door op 13 maart 2018.

3.10. Op 19 april 2018 wordt een functioneringsgesprek gepland. Het wordt echter verplaatst naar 24 april 2018 en vervolgens naar 4 mei 2018, telkens op vraag van verzoekster.

Ook op 4 mei 2018 is verzoekster niet aanwezig voor het functioneringsgesprek nadat zij een gemeentelijke fase had afgekondigd in IX-9456-4/38

Kortenberg. Deze fase werd vijftien minuten na afkondiging reeds door de burgemeester weer opgeheven. Het geplande functioneringsgesprek werd dan ook niet gehouden.

3.11. Op 18 mei 2018 wordt met verzoekster een functionerings- en evaluatiegesprek gepland. Omdat zij kort voor de aanvang van het gesprek meedeelt dat zij ziek was, wordt het gesprek verplaatst naar 30 mei 2018. Ook dat gesprek kan echter niet plaatsvinden omdat verzoekster verlof neemt van 28 mei 2018 tot en met 1 juni 2018. Het gesprek wordt daarop verplaatst naar 15 juni Het gesprek wordt vervolgens verplaatst naar eind juni 2018, maar opnieuw vraagt verzoekster verlof, nu voor de periode van 27 juni tot en met 20 juli 2018.

3.12. Uiteindelijk beslist de verwerende partij tot een schriftelijke kennisgeving van de evaluatie. Uit het evaluatieverslag van 25 juni 2018 blijkt dat verzoekster geen enkele van de vooropgestelde doelstellingen heeft behaald.

De hiërarchisch meerdere formuleert de volgende opmerkingen met betrekking tot het realiseren van de vooropgestelde doelstellingen:

“Prestatiedoelstellingen Doelstelling: Als werknemer van de FOD Volksgezondheid oefen ik mijn functie uit in overeenstemming met de waarden van de FOD: Innovatie, klantgerichtheid, duurzaamheid, ruimte voor talenten, samen in respect, integriteit:

Opmerkingen chef: Samen in respect is ook het respecteren van afspraken.

De medewerkster werd hier in het verleden al op aangesproken, maar blijft volharden in het te laat komen, voorbeeld het bemiddelingsgesprek waar de medewerkster de leidinggevende en de bemiddelaar 45 minuten heeft laten wachten. Wat betreft integriteit is het voor de leidinggevende moeilijk om vertrouwen te hebben in de medewerkster aangezien de medewerkster in verschillende dossiers de opdrachten van de leidinggevende bewust niet opvolgt, niet transparant is in haar communicatie en weigert deze transparantie te geven (voorbeeld incident Drogenbos) of onjuiste informatie doorgeeft (voorbeeld : brief Liedekerke).

Klantgerichtheid is ook een probleem bij de medewerkster – voorbeelden betreffende de invulling van deze waarde zijn later binnen dit document te vinden.

Ook uit de bijgevoegde transcripties van de gevoerde gesprekken tijdens deze cyclus kunnen voorbeelden gepuurd worden.

Doelstelling: Als leidinggevende, erkennen wat medewerkers goed hebben gedaan en hen waarderen voor hun inzet.

IX-9456-5/38

Opmerkingen chef: Gegevensextractie uit een CAD Astrid is niet eenvoudig en ook niet altijd betrouwbaar. De medewerkster heeft aan het HC112 gevraagd om een extractie van alle gegevens van alle interventies met alle mogelijke details per interventie: per gemeente, per middel, aanrijtijden, ziekenhuizen van afvoer,… dit genereert per definitie een mega grote Excel-tabel. Wanneer de medewerkster op basis van eigen analyse van deze tabel een presentatie doet voor de plenaire vergadering van de provinciale commissie dringende geneeskundige hulpverlening wordt zij aangesproken op onvolkomenheden binnen haar analyse en besluiten. Haar reactie op deze was de zwarte piet door te schuiven op haar medewerkers en te stellen dat alle informatie en alle cijfers welke zij van het HC112 krijgt, waardeloos zijn. Het aanwezige lid van ons team binnen het HC112 was hierdoor sterk aangegrepen en voelde zich persoonlijk geblameerd. De leidinggevende heeft de medewerkster hierop aangesproken op 13 maart 2018 en heeft aangegeven dat dit geen correcte houding is. De medewerkster gaf aan dat zij dit niet zo bedoeld had en dat zij dit ook niet persoonlijk tegen hem gericht had, ze zou de bewuste collega spreken en haar excuses aanbieden. Tot op heden is er nog geen rechtzetting geweest naar deze collega toe, het diensthoofd heeft dit nagevraagd bij de collega. Dit getuigt van weinig capaciteit tot waardering van medewerkers.

De medewerkster krijgt administratieve ondersteuning van het team te Gent. Deze ondersteuning wordt door de medewerkster geminimaliseerd, de inzet van het team Gent wordt hierdoor niet naar waarde geschat. De medewerkster blijft doorheen de verschillende gesprekken van de afgelopen 6 maand deze negatieve houding aanhouden. Ze schrijft het ook eigenhandig op het door haar opgeladen document ‘behoefte voorzitter’ –

ze schrijft hier : zie boordtabel – inschatting +/- 63 uur op jaarbasis - 1 FTE taken verlicht door, mits logistieke en administratieve ondersteuning, me op mijn kerntaken te laten focussen, wat ook geldt voor de adjunct.”

Dat is de tweede besteden beslissing.

3.13. Op 20 juli 2018 tekent verzoekster beroep aan bij de voorzitter van het directiecomité van de FOD Volksgezondheid tegen de haar toegekende eindvermelding ‘onvoldoende’.

3.14. Op 16 oktober 2018 vergadert de interdepartementale beroepscommissie inzake evaluatie.

Na geheime stemming wordt voorgesteld om de eindvermelding ‘onvoldoende’ te behouden.

Het advies van de interdepartementale beroepscommissie inzake evaluatie is als volgt gemotiveerd:

“Overwegende dat de geëvalueerde tijdens de betrokken evaluatiecyclus in functie is als federaal gezondheidsinspecteur (hierna FGI); dat zij in dienst is bij FOD Volksgezondheid sinds 1 mei 2003 als geneesheer; dat zij op 1

juni 2008 werd bevorderd tot FGI; dat zij tot de evaluatiecyclus 2016 altijd goed werd geëvalueerd; dat de evaluatie - voorwerp van dit beroep - een verkorte cyclus betreft in toepassing van art. 33 Evaluatiebesluit, omdat de evaluatie 2016 werd afgesloten met een definitief geworden eind vermelding ‘onvoldoende’;

Overwegende dat de verdediging ter zitting wijst op de hoge werklast en het tekort aan omkadering en administratieve ondersteuning in hoofde van de geëvalueerde, waardoor het onmogelijk is de in het planningsgesprek vooropgestelde doelstellingen te realiseren;

Overwegende dat de verdediging daarnaast stelt dat de evaluatie 2017 -

voorwerp van dit beroep behept is met vormelijke en inhoudelijke gebreken; dat de evaluatie 2017 inhoudelijke elementen herneemt uit de evaluatie 2016, waartegen overigens een schorsings- en vernietigingsberoep hangende is bij de Raad van State; dat tijdens de evaluatie 2017 geen functioneringsgesprek(ken) werd(en) gehouden en dat de evaluatie niet werd afgesloten met een evaluatiegesprek; dat de vraag zich dan stelt wie de elementen die opgemerkt werden in het functioneren van de geëvalueerde uiteindelijk beoordeeld heeft;

IX-9456-18/38

Overwegende dat de geëvalueerde nog toelicht dat zij lijdt onder de (te)

hoge werkdruk; dat zij recht heeft op 1240 jaaruren verpleegkundige ondersteuning, maar er slechts 800 kreeg; dat zij daarnaast recht heeft op 1240 jaaruren administratieve ondersteuning, maar er geen kreeg; dat zij onder die omstandigheden haar doelstellingen niet kan behalen;

Overwegende dat de evaluator ter zitting stelt dat de FOD Volksgezondheid over zeven FGI beschikt; dat hij bevestigt dat de FOD onvoldoende omkadering en ondersteuning biedt aan elk van de FGI’s omwille van personeelstekort; dat elke FGI bijgevolg met dezelfde hoge werklast te kampen heeft, doch slechts één FGI niet de eindvermelding ‘voldoet aan de verwachtingen’ kreeg, i.c. de geëvalueerde;

Overwegende dat de evaluator daarnaast stelt dat er tijdens de evaluatieperiode wél gesprekken zijn geweest omdat coaching van de geëvalueerde nodig was, maar dat hij deze gesprekken ‘bilaterale gesprekken’ heeft genoemd, en niet ‘functioneringsgesprekken’ omwille van het hangende beroep bij de Raad van State; dat aan de geëvalueerde coaching en loopbaanbegeleiding werd aangeboden a.h.v. geëigende procedures; dat hij de geëvalueerde objectief en in alle eerlijkheid geëvalueerd heeft;

Overwegende dat de Beroepscommissie tijdens de zitting en uit het dossier kennis neemt van het van de verklaringen van derden (brandweercommandant, burgemeester) die duiden óp een mogelijk disfunctioneren van de geëvalueerde; dat de Beroepscommissie zich terdege bewust is van de mogelijk consequenties van een tweede eindvermelding ‘onvoldoende’;

Overwegende dat het evaluatieverslag aantoont dat in toepassing van artikel 15 van het evaluatiebesluit minder dan 50% van de prestatiedoelstellingen zijn gerealiseerd. Daarenboven wordt aangetoond dat de ontwikkelingsdoelstelling en de doelstellingen in het kader van de beschikbaarheid voor de gebruikers evenmin werden werd behaald.”

Op 29 oktober 2018 wordt dit advies ondertekend door de voorzitter en de secretaris.

3.15. Op 12 november 2018 deelt de voorzitter van het directiecomité van de FOD Volksgezondheid aan verzoekster mee dat gelet op het advies van de interdepartementale beroepscommissie inzake evaluatie de eindvermelding ‘onvoldoende’ behouden blijft.

Dat is de eerste bestreden beslissing.

3.16. Tegen de thans bestreden beslissingen heeft verzoekster op 21 november 2018 een vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij IX-9456-19/38

uiterst dringende noodzakelijkheid ingesteld. Bij arrest nr. 243.114 van 4 december 2018 heeft de Raad van State die vordering verworpen omdat de uiterst dringende noodzakelijkheid niet was aangetoond.

Met een op 11 januari 2019 ingediend verzoekschrift, vordert verzoekster de nietigverklaring van de thans bestreden beslissingen.

Met het voorliggende op 25 april 2019 ingediende verzoekschrift vordert verzoekster ook de schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissingen.

3.17. Bij koninklijk besluit van 1 maart 2019 wordt verzoekster ontslagen wegens beroepsongeschiktheid.

3.18. Met een op 24 april 2019 ingediend verzoekschrift vordert verzoekster de nietigverklaring en de schorsing van de tenuitvoerlegging van dit besluit (zaak A.227.964).

Bij arrest nr. 248.177 van 25 augustus 2020 wordt de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van dat besluit verworpen.

IV. Schorsingsvoorwaarden

4. Krachtens artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts worden bevolen onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en indien minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie kan verantwoorden.

IX-9456-20/38

V. Ernst van de middelen

A. Eerste middel

Uiteenzetting van het middel

5. Het eerste middel is genomen uit de schending van artikel 9

van het koninklijk besluit van 24 september 2013 ‘betreffende de evaluatie in het federaal openbaar ambt’ (hierna: het koninklijk besluit van 24 september 2013).

In het eerste onderdeel van het eerste middel voert verzoekster aan dat op het einde van de evaluatieperiode geen evaluatiegesprek heeft plaatsgevonden. Zij doet gelden dat er in het document ‘resultaat van het gesprek – cyclus 2017’ (hierna: het evaluatieverslag) melding wordt gemaakt van een mondeling onderhoud op 18 mei 2018 terwijl op die datum geen mondeling onderhoud of gesprek heeft plaatsgevonden. Het was dan de bedoeling dat het evaluatiegesprek op 15 juni 2018 zou plaatsvinden, maar verzoekster had verlof van 13 juni tot 15 juni. Met toepassing van artikel 9, vierde lid, van het koninklijk besluit van 24 september 2013 diende het evaluatiegesprek vervolgens naar de maand juli te worden verschoven. Dit is echter niet gebeurd. Overigens is de door de verwerende partij opgegeven reden om de evaluatie schriftelijk te houden – dat door het inwilligen van de wensen van verzoekster buiten de normale evaluatieperiode wordt gegaan – manifest onjuist. De enige reden waarom de verwerende partij de verkorte evaluatie niet heeft kunnen afronden is omdat zij de uitspraak van de Raad van State met betrekking tot de eerste evaluatie ‘onvoldoende’ heeft willen afwachten. Bovendien wordt de verkorte evaluatieperiode verlengd pro rata van de dagen verlof of afwezigheid om welke reden die ook zijn toegekend. Verzoekster stelt dat indien de evaluatie niet meer mondeling – middels een evaluatiegesprek – kan gebeuren, ze ook niet meer schriftelijk kan geschieden en dat dit de hele procedure vitieert.

In het tweede onderdeel van het eerste middel voert verzoekster aan dat in het evaluatieverslag opmerkingen van haar worden vermeld, terwijl IX-9456-21/38

nooit een evaluatiegesprek heeft plaatsgevonden, laat staan dat zij opmerkingen heeft geformuleerd.

Beoordeling

6. Artikel 9 van het koninklijk besluit van 24 september 2013

luidt:

“Op het einde van de evaluatieperiode nodigt de evaluator het personeelslid uit voor een evaluatiegesprek.

Het evaluatiegesprek vindt plaats in de laatste maand van de evaluatieperiode of in de maand die volgt op het einde van de evaluatieperiode.

Als de evaluatie een personeelslid betreft dat evaluator is, wordt de in het tweede lid bedoelde termijn met een maand verlengd.

Als het personeelslid op het tijdstip van het gesprek afwezig is, wordt het gesprek verschoven naar de maand die volgt op de werkhervatting.”

7. Voor verzoekster werd de evaluatiecyclus 2016 afgesloten met de beslissing van 20 september 2017 van de voorzitter van het directiecomité van de FOD Volksgezondheid, Veiligheid van de Voedselketen en Leefmilieu om de aan verzoekster toegekende eindvermelding ‘onvoldoende’ voor de evaluatiecyclus 2016 te behouden. Aangezien verzoekster de eindvermelding ‘onvoldoende’ kreeg, duurt haar volgende evaluatieperiode met toepassing van artikel 33 van het koninklijk besluit van 24 september 2013 zes maanden. Die periode wordt overeenkomstig het voornoemde artikel 33 verlengd pro rata van de dagen verlof of afwezigheid die om welke reden dan ook zijn toegekend. Op of vóór het einde van die periode diende met verzoekster een evaluatiegesprek te worden gevoerd.

8. Er bestaat echter geen absolute verplichting om een mondeling evaluatiegesprek te organiseren. Zo kan – en moet – wanneer met een personeelslid, dat afwezig is wegens ziekte of andere redenen, geen mondeling evaluatiegesprek kan plaatsvinden, het mondeling evaluatiegesprek worden vervangen door een schriftelijk gesprek.

IX-9456-22/38

9. In casu is verzoekster op het einde van de evaluatieperiode herhaaldelijk uitgenodigd voor het voeren van een evaluatiegesprek. Verzoekster lijkt er echter alles aan te hebben gedaan om haar evaluatie niet te laten plaatsvinden.

Het begint reeds met het functioneringsgesprek, dat op 19 april 2018 was gepland. Op vraag van verzoekster is het functioneringsgesprek verplaatst naar 24 april 2018 en vervolgens naar 4 mei 2018. Ook op 4 mei 2018

is verzoekster niet aanwezig nadat zij in Kortenberg een gemeentelijke fase had afgekondigd. Die fase is vijftien minuten na afkondiging door de burgemeester alweer opgeheven. Het functioneringsgesprek vindt echter niet plaats. Vervolgens is verzoekster uitgenodigd voor een functionerings- en evaluatiegesprek op 18

mei 2018. Omdat zij kort voor de aanvang van het gesprek meedeelde dat zij ziek was, wordt het gesprek andermaal verplaatst naar 30 mei 2018. Ook dat gesprek kan niet plaatsvinden omdat verzoekster verlof nam voor de periode van 28 mei 2018 tot en met 1 juni 2018. Het gesprek wordt andermaal verplaatst, ditmaal naar 15 juni 2018, maar opnieuw vraagt verzoekster verlof, nu voor de periode van 13 juni 2018 tot en met 22 juni 2018. Het gesprek wordt dan verplaatst naar eind juni 2018, maar opnieuw vraagt verzoekster verlof, nu voor de periode van 27 juni 2018 tot en met 20 juli 2018.

Gezien de manifeste onwil van verzoekster om een mondeling evaluatiegesprek te laten plaatsvinden, lijkt het niet onredelijk dat de verwerende partij er uiteindelijk niet meer voor heeft geopteerd om het evaluatiegesprek met toepassing van artikel 9, vierde lid, van het koninklijk besluit van 24 september 2013 nog een maand uit te stellen maar ervoor heeft gekozen om de evaluatie schriftelijk te laten gebeuren. Dit kan de verwerende partij in de gegeven omstandigheden dan ook niet ten kwade worden geduid.

10. Gelet op het voorgaande kan ook het argument van verzoekster dat de enige reden waarom de verwerende partij de verkorte evaluatie niet heeft kunnen afronden is omdat zij de uitspraak van de Raad van State met betrekking tot de eerste evaluatie ‘onvoldoende’ heeft willen afwachten, niet worden IX-9456-23/38

bijgevallen. Daarbij kan ook worden opgemerkt dat het bewuste arrest van de Raad van State reeds dateert van 5 april 2018.

11. Het eerste onderdeel van het eerste middel is niet ernstig.

12. In het tweede onderdeel van het eerste middel voert verzoekster aan dat in het evaluatieverslag opmerkingen van haar worden vermeld, terwijl nooit een evaluatiegesprek heeft plaatsgevonden, laat staan dat zij opmerkingen heeft geformuleerd. De bewuste opmerkingen die verzoekster viseert zijn opmerkingen inzake haar functioneren die zij aan het verslag van het planningsgesprek had toegevoegd. De verwerende partij heeft deze opmerkingen overgenomen in het evaluatieverslag. Het feit dat eerder in de evaluatieperiode geformuleerde opmerkingen met betrekking tot het functioneren van het personeelslid worden opgenomen in het evaluatieverslag kan niet tot een schending van artikel 9 van het koninklijk besluit van 24 september 2013 doen besluiten.

Overigens werd het evaluatieverslag – inclusief de bewuste opmerkingen van verzoekster – aan verzoekster ter kennis gebracht. Het viel dan aan verzoekster toe om bij de kennisname van het evaluatieverslag meteen duidelijk te maken dat zij met de in het verslag opgenomen opmerkingen van haar niet akkoord kon gaan, dan wel die wou aanvullen. Zij heeft zulks echter nagelaten.

13. Het tweede onderdeel van het eerste middel is niet ernstig.

14. Geen van beide onderdelen van het eerste middel is ernstig.

IX-9456-24/38

B. Tweede middel

Uiteenzetting van het middel

15. Het tweede middel is genomen uit de schending van artikel 21

van het koninklijk besluit van 24 september 2013, van artikel 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: de formelemotiveringswet), van het materieelmotiveringsbeginsel en van de zorgvuldigheidsplicht.

In het eerste onderdeel van het tweede middel doet verzoekster gelden dat bij het toekennen van de vermelding ‘onvoldoende’ bij iedere doelstelling een uitvoerige motivering wordt gegeven onder de rubriek ‘opmerkingen chef’. Volgens verzoekster zijn die opmerkingen echter niet onderbouwd aan de hand van concrete documenten en worden de vaststellingen dikwijls niet in de tijd gesitueerd. Verzoekster verwijst bij wege van voorbeeld naar verschillende incidenten en naar een dossier inzake het uitreiken van een badge van hulpverlener-ambulancier waarvan sprake is in de opmerkingen van de chef. Zij stelt dat het bij loutere beweringen blijft en dat de vermelding ‘onvoldoende’ bijgevolg niet gemotiveerd en verantwoord is.

In het tweede onderdeel van het tweede middel argumenteert verzoekster dat zij negatief wordt geëvalueerd voor feiten die zich niet tijdens de verkorte evaluatiecyclus hebben voorgedaan en die bovendien reeds in aanmerking werden genomen bij een vorige evaluatie. Zij verwijst in dat verband naar de opmerking inzake niet opleveren van de gegevens van de aanslagen van maart 2016. Verzoekster merkt op dat zij niet twee keer negatief kan worden geëvalueerd voor dezelfde feiten.

In het derde onderdeel van het tweede middel voert verzoekster aan dat zij wordt geëvalueerd op basis van documenten die geen deel uitmaken van het evaluatiedossier. Zo is er onder meer sprake van verklaringen van derden

IX-9456-25/38

waarvan zij geen kennis heeft. Verzoekster merkt op dat de verwerende partij zich enkel kon baseren op het individueel evaluatiedossier.

Beoordeling

16. Verzoeksters argumentatie in het eerste onderdeel van het tweede middel dat de motivering op grond waarvan de vermelding ‘onvoldoende’ is toegekend niet wordt onderbouwd aan de hand van concrete documenten en niet in de tijd wordt gesitueerd, kan niet worden bijgevallen. De voorbeelden die verzoekster aanhaalt – verschillende incidenten en het dossier inzake de uitreiking van een badge van hulpverlener-ambulancier – werden stuk voor stuk met haar besproken tijdens de opvolggesprekken van 9 januari 2018 en 13 maart 2018 en gedocumenteerd in de verslagen van die gesprekken. Verzoekster kan dan ook bezwaarlijk beweren dat zij niet zou weten welke incidenten of problemen in haar functioneren haar worden verweten en wanneer deze zich hebben voorgedaan. Daarbij moet ook worden vastgesteld dat verzoekster het bestaan van deze incidenten niet betwist.

17. Het eerste onderdeel van het tweede middel is niet ernstig.

18. In het tweede onderdeel van het tweede middel voert verzoekster aan dat zij negatief wordt geëvalueerd voor feiten die zich niet tijdens de verkorte evaluatiecyclus hebben voorgedaan en die bovendien reeds in aanmerking werden genomen bij een vorige evaluatie en zij verwijst daarbij naar het niet opleveren van de gegevens van de aanslagen van maart 2016. Het niet verstrekken van de gegevens van de aanslagen van maart 2016 strekt zich evenwel uit over zowel de vorige evaluatiecyclus (2016) als de voorliggende verkorte evaluatiecyclus. Verzoekster had immers ook op het einde van de verkorte evaluatiecyclus de gevraagde gegevens nog steeds niet verstrekt. Het spreekt dan ook voor zich dat deze nog steeds bestaande tekortkoming ook betrokken mocht worden bij de evaluatie van de verkorte evaluatiecyclus.

19. Het tweede onderdeel van het tweede middel is niet ernstig.

IX-9456-26/38

20. Anders dan verzoekster in het derde onderdeel van het tweede middel stelt, weerhoudt niets de verwerende partij ervan om mondelinge klachten van derden bij de evaluatie van verzoekster te betrekken. De klachten werden overigens met verzoekster tijdens de evaluatie besproken en toegelicht.

21. Het derde onderdeel van het tweede middel is niet ernstig.

22. Geen van de onderdelen van het tweede middel is ernstig.

C. Derde middel

Uiteenzetting van het middel

23. Het derde middel is genomen uit de schending van deel X

‘Tuchtregeling’ van het koninklijk besluit van 2 oktober 1937 ‘houdende het statuut van het rijkspersoneel’ (hierna: het koninklijk besluit van 2 oktober 1937).

Verzoekster voert aan dat de teneur van het evaluatieverslag dermate negatief is dat er geen sprake meer is van een onvoldoende functioneren, maar wel van een schuldig gedrag. Er is immers sprake van het bewust niet opvolgen van opdrachten van de leidinggevende, niet transparant communiceren en het niet verklaren van de wijze van communiceren, het niet tijdig opleveren van de vraagstelling, geen teamvergaderingen organiseren, het verwaarlozen van de taak van team-coach, systematisch te laat komen,… Volgens verzoekster had de verwerende partij voor deze feiten met toepassing van deel X ‘Tuchtregeling’ van het koninklijk besluit van 2 oktober 1937 een tuchtprocedure moeten starten, die veel ruimere waarborgen biedt voor het betrokken personeelslid dan een evaluatie.

Beoordeling

24. De thans bestreden beslissingen hebben betrekking op de evaluatie van verzoeksters functioneren tijdens de verkorte evaluatiecyclus van IX-9456-27/38

25 september 2017 tot 27 april 2018 en zijn derhalve als zodanig géén tuchtbeslissingen waarvoor de verwerende partij een tuchtprocedure had moeten starten. Anders dan verzoekster aanvoert, lijkt bovendien uit niets dat de bestreden beslissingen zouden beogen om verzoekster te straffen voor een schuldig gedrag. De omstandigheid dat sommige van de aan verzoekster verweten tekortkomingen in haar functioneren eveneens aanleiding hadden kunnen geven tot het voeren van een tuchtprocedure tegen haar, maakt van de thans bestreden evaluatiebeslissingen nog geen (verdoken) tuchtbeslissingen. Het is op het eerste gezicht geenszins onredelijk dat de verwerende partij de vastgestelde tekortkomingen heeft beschouwd als een gebrekkig functioneren, en niet als schuldig gedrag in hoofde van verzoekster. De verwerende partij diende dan ook niet een tuchtprocedure te starten.

25. Het derde middel is niet ernstig.

D. Vierde middel

Uiteenzetting van het middel

26. Het vierde middel is genomen uit de schending van de zorgvuldigheidsplicht en het subjectief onpartijdigheidsbeginsel.

Verzoekster voert aan dat de verwerende partij vooringenomen en partijdig heeft gehandeld bij haar evaluatie. In de toelichting bij het middel stelt zij dat haar evaluator in het evaluatieverslag van 15 februari 2017 haar normaal denken en handelen en haar psychische geschiktheid in vraag stelt.

Volgens verzoekster illustreert dit duidelijk de vooringenomenheid waarmee haar evaluator dit dossier heeft behandeld. Zij wijst er ook op dat het evaluatiegesprek van 2017 op een ronduit vijandige wijze is gevoerd en dat haar evaluator allerhande verwijten of totaal niet bewezen feiten heeft aangehaald die geen verband houden met haar functioneren. Volgens verzoekster wordt de vooringenomenheid en partijdigheid ook doorgezet in de evaluatie voor de verkorte evaluatiecyclus van 25 september 2017 tot 27 april 2018. Er is immers IX-9456-28/38

sprake van het bewust niet opvolgen van opdrachten van de leidinggevende, weigeren transparantie te geven in de communicatie, onjuiste informatie doorgeven, weinig capaciteit tot waardering van medewerkers, niet in staat zijn de gevoeligheden van medewerkers in te schatten,… Het evaluatieverslag van de verkorte evaluatiecyclus is volgens verzoekster een totaal eenzijdige en vooringenomen benadering en zij stelt dat dit des te meer klemt aangezien ook collega’s en derden door de evaluator werden geïnterpelleerd over haar functioneren.

Beoordeling

27. Voor zover verzoekster in het vierde middel de schending van de zorgvuldigheidsplicht aanvoert, moet worden vastgesteld dat zij in de toelichting bij het middel prima facie niet verduidelijkt op welke wijze zij meent dat de bestreden beslissingen de zorgvuldigheidsplicht schenden. Het middel is in die mate niet ontvankelijk.

28. Verzoekster maakt gewag van subjectieve partijdigheid in hoofde van haar evaluator. Zij leidt dit vooreerst af uit het feit dat haar evaluator in het evaluatieverslag van 15 februari 2017 haar normaal denken en handelen en haar psychische geschiktheid in vraag stelt. Het feit dat het normaal denken en handelen en de psychische geschiktheid van de verzoekster in vraag worden gesteld naar aanleiding van een incident, lijkt op zich echter geenszins enige vooringenomenheid of partijdigheid aan te tonen in hoofde van de evaluator.

29. Voorts merkt verzoekster ook op dat het evaluatiegesprek van 2017 op een ronduit vijandige wijze is gevoerd en dat haar evaluator allerhande verwijten of totaal niet bewezen feiten heeft aangehaald die geen verband houden met haar functioneren. Verzoekster licht deze stelling evenwel geenszins toe, laat staan dat zij hiervoor (een begin van) bewijs bijbrengt. Een loutere niet-bewezen stelling volstaat niet om partijdigheid in hoofde van de evaluator aan te tonen.

IX-9456-29/38

30. Dat er in het evaluatieverslag van de verkorte evaluatiecyclus van 25 september 2017 tot 27 april 2018 door de evaluator melding wordt gemaakt van het bewust niet opvolgen van opdrachten van de leidinggevende, weigeren transparantie te geven in de communicatie, onjuiste informatie doorgeven, weinig capaciteit tot waardering van medewerkers, niet in staat zijn de gevoeligheden van medewerkers in te schatten, lijkt geenszins enige vooringenomenheid of partijdigheid aan te tonen in hoofde van de evaluator. Het valt immers aan een evaluator toe het functioneren van degenen die hij moet evalueren te beoordelen en daarover verslag uit te brengen. Dat dit verslag vervolgens een aantal negatieve bemerkingen over het functioneren van verzoekster bevat, toont prima facie nog niet aan dat er sprake is van subjectieve partijdigheid in hoofde van de evaluator.

31. Ten slotte kan ook uit het feit dat collega’s of derden zouden zijn bevraagd over het functioneren van verzoekster, op het eerste gezicht evenmin enige vorm van partijdigheid of vooringenomenheid worden afgeleid.

Bovendien lijkt uit het evaluatieverslag dat collega’s en derden niet werden bevraagd door verzoeksters evaluator, maar dat zij zich spontaan hebben beklaagd over het functioneren van verzoekster.

32. Verzoekster toont dan ook vooralsnog niet aan dat er sprake zou zijn van een subjectieve partijdigheid in hoofde van haar evaluator.

33. Voor zover ontvankelijk is het vierde middel niet ernstig.

E. Vijfde middel

Uiteenzetting van het middel

34. Het vijfde middel is genomen uit de schending van artikel 15

van het koninklijk besluit van 24 september 2013, van artikel 3 van de formelemotiveringswet, van het materieelmotiveringsbeginsel en van de zorgvuldigheidsplicht.

IX-9456-30/38

Verzoekster voert aan dat er geen rekening is gehouden met haar workload. Zij argumenteert dat zij haar functie normaal in één provincie –

Vlaams Brabant – moet uitoefenen, maar daar ook de hoofdstad Brussel bij kreeg toegewezen wat neerkomt op anderhalve keer de normale werkbelasting. De evaluator erkent wel dat er onvoldoende omkadering en ondersteuning is, maar geeft niettemin een onvoldoende op het vlak van de prestatiedoelstellingen. Dit kan niet worden gemotiveerd met verwijzing naar de andere gezondheidsinspecteurs die hun doelstellingen wel behaalden. Verzoekster dient haar functie immers niet alleen in één provincie uit te oefenen, maar ook in Brussel.

Beoordeling

35. De verwerende partij erkent inderdaad dat de omkadering en ondersteuning van de federale gezondheidsinspecteurs beperkt is. Dit geldt echter voor alle federale gezondheidsinspecteurs. Verzoeksters workload werd wel degelijk betrokken bij haar evaluatie, doch er werd geoordeeld dat dit niet de oorzaak kon zijn van het niet behalen van de prestatiedoelstellingen. In de tweede bestreden beslissing wordt daaromtrent gesteld dat “[d]e oorzaak van het niet behalen […] niet te zoeken [is] binnen het gebrek aan middelen of ondersteuning, maar binnen het eigen functioneren van de medewerkster”. Inderdaad lijken de vastgestelde tekortkomingen geenszins verband te houden met een te hoge werklast. In dat verband kan worden verwezen naar het geen uitleg verschaffen voor het te laat komen op het GCC te Beersel, het 45 minuten te laat komen voor een bemiddelingsgesprek, het niet in staat zijn verantwoordelijkheden te delegeren, het afkondigen van een gemeentelijke fase te Kortenberg, tegen de wil in van de medisch directeur en de brandweerofficier,... Bovendien lijkt de verwerende partij diverse initiatieven te hebben genomen om verzoeksters werkvolume te verkleinen. In het evaluatieverslag wordt daaromtrent overwogen:

“Het diensthoofd heeft tijdens de gesprekken meermaals aangegeven dat de medewerkster werkpakketten moest identificeren welke ze zou kunnen delegeren aan anderen, opdat er dan gepaste ondersteuning zou kunnen gezocht worden, deze identificatie blijft echter uit. Een voorbeeld van IX-9456-31/38

eerder gerealiseerde ondersteuning voor de medewerkster is de overname van de dossiers polio door de centrale administratie, of de ondersteuning voor de badges door het team Gent, andere dossiers zouden op net dezelfde wijze kunnen overgenomen worden, mochten ze door de medewerkster aangebracht worden. De uitgestoken hand en geboden ondersteuning van de centrale administratie aan de medewerkster wordt in deze niet door haar benut.”

36. Het vijfde middel is niet ernstig.

F. Zesde middel

Uiteenzetting van het middel

37. Het zesde middel is genomen uit de schending van artikel 159

van de Grondwet, van het rechtszekerheidsbeginsel, het materieelmotiveringsbeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel.

In het eerste onderdeel van het zesde middel doet verzoekster gelden dat voor de met toepassing van artikel 14 van het koninklijk besluit van 24 september 2013 toegekende vermelding ‘te verbeteren’ en voor de met toepassing van artikel 15 van het koninklijk besluit van 24 september 2013

toegekende vermelding ‘onvoldoende’ de bijdrage tot de teamprestaties wordt beoordeeld als een verzwarend of een verzachtend element. Volgens verzoekster wordt hierdoor het rechtszekerheidsbeginsel geschonden omdat de bijdrage tot de teamprestaties niet meetbaar en derhalve willekeurig is. Een personeelslid kan immers niet in redelijke mate de gevolgen van zijn bijdrage tot de teamprestaties inschatten in een situatie waarin hij mogelijk de vermelding ‘te verbeteren’ of ‘onvoldoende’ zal krijgen.

In het tweede onderdeel van het zesde middel betoogt verzoekster dat in het door de verwerende partij gehanteerde evaluatiesysteem verschillende doelstellingen niet meetbaar zijn, zodat de evaluatie willekeurig is.

Verzoekster licht toe dat indien de beoordeling van een evaluatieonderdeel –

zoals de prestatiedoelstellingen – met toepassing van het koninklijk besluit van IX-9456-32/38

24 september 2013 moet worden uitgedrukt in een percentage, het evaluatiesysteem derwijze moet zijn opgebouwd dat duidelijk tot een bepaald percentage wordt gekomen. Te dezen is dit niet het geval aangezien de evaluatie gebeurde aan de hand van een vaste template waarbij per doelstelling werd beoordeeld of deze ‘niet behaald’, ‘gedeeltelijk behaald’ of ‘behaald’ werd. De vooropgestelde doelstellingen en competenties zijn echter niet bepaald volgens het SMART-principe (specifiek, meetbaar, aanvaard of besproken, realistisch en tijdsgebonden), waardoor de verwerende partij op een geheel willekeurige wijze heeft kunnen oordelen. Er wordt ook niet verduidelijkt hoe de doelstellingen worden gemeten en sommige doelstellingen zijn ook niet objectief meetbaar. Er wordt geen cijfermatige begin- en eindsituatie gegeven en er kan dan ook niet worden berekend of de doelstelling al dan niet werd bereikt. Dit laat niet toe om te besluiten of het geëvalueerde personeelslid zich in één van de drie in artikel 14, § 1, of artikel 15, § 1, van het koninklijk besluit van 24 september 2013 bedoelde gevallen bevindt.

Beoordeling

38. Artikel 14, § 1, van het koninklijk besluit van 24 september 2013 luidt:

“De vermelding ‘te verbeteren’ wordt toegekend aan het personeelslid dat :

1° ofwel maar tussen de 50 en 70 % van zijn prestatiedoelstellingen heeft gerealiseerd;

2° ofwel de competenties die noodzakelijk zijn om zijn functie op een bevredigende wijze te kunnen blijven uitoefenen niet heeft ontwikkeld terwijl het die doelstelling kreeg toegewezen tijdens het planningsgesprek;

3° ofwel weinig beschikbaar was voor de gebruikers van de dienst.

De bijdrage tot de teamprestaties wordt beoordeeld als een verzwarend of verzachtend element. Ze kan echter op zich de vermelding ‘te verbeteren’ rechtvaardigen als het niet-nakomen van dat criterium van dien aard is dat het de goede werking of het imago van de dienst ernstig schaadt. Als het personeelslid echter het voorwerp is van een tuchtprocedure voor feiten die dat domein betreffen, mag hier met die feiten geen rekening worden gehouden.”

IX-9456-33/38

Artikel 15, § 1, van het koninklijk besluit van 24 september 2013 bepaalt:

“De vermelding ‘onvoldoende’ wordt toegekend aan het personeelslid dat :

1° ofwel minder dan 50 % van zijn prestatiedoelstellingen heeft gerealiseerd;

2° ofwel niet de competenties heeft ontwikkeld die noodzakelijk zijn om zijn functie uit te oefenen en die niet meer op een bevredigende wijze kan uitoefenen, terwijl het die ontwikkelingsdoelstelling kreeg toegewezen tijdens het planningsgesprek;

3° ofwel niet beschikbaar was voor de gebruikers van de dienst, ondanks de vermaningen die het gedurende de hele periode kreeg en onder voorbehoud dat die feiten geen voorwerp van een tuchtprocedure uitmaken.

De bijdrage tot de teamprestaties wordt beoordeeld als een verzwarend of verzachtend element. Als het personeelslid echter het voorwerp is van een tuchtprocedure voor feiten die dat domein betreffen, mag hier met die feiten geen rekening worden gehouden.”

39. Verzoekster is in het zesde middel van oordeel dat de artikelen 14, § 1, en 15, § 1, onwettig zijn en derhalve op grond van artikel 159 van de Grondwet buiten toepassing moeten worden gelaten. Aldus vervalt de rechtsgrond van de eindvermelding ‘onvoldoende’ en die kon dan ook niet worden toegekend. In het middel valt niet meteen te lezen met welke hogere rechtsnorm de voormelde artikelen in strijd zou zijn. Wel stelt verzoekster dat de toepassing van de voornoemde bepalingen leidt tot willekeur, zodat kan worden aangenomen dat verzoekster de voornoemde artikelen in strijd acht met het grondwettelijk gelijkheids- en niet-discriminatiebeginsel.

40. In het eerste onderdeel van het middel klaagt verzoekster aan dat bij het toekennen van de vermelding ‘onvoldoende’ de bijdrage tot de teamprestaties werd beoordeeld als een verzwarend of een verzachtend element, terwijl deze niet meetbaar is en een personeelslid niet in redelijke mate kan inschatten wat de gevolgen zijn van de bijdrage tot de teamprestaties in een situatie waarin hij mogelijk de vermelding ‘te verbeteren’ of ‘onvoldoende’ zal krijgen.

IX-9456-34/38

41. De eindvermelding ‘onvoldoende’ kan worden toegekend aan het personeelslid dat zich in één van de drie in artikel 15, § 1, van het koninklijk besluit van 24 september 2013 bedoelde gevallen bevindt.

In casu lijkt dat de verwerende partij van oordeel is dat verzoekster voldoet aan elk van de drie gevallen bedoeld in artikel 15, § 1, van het koninklijk besluit van 24 september 2013 en dat haar daarom de eindvermelding ‘onvoldoende’ is toegekend.

Zo lijkt verzoekster minder dan 50% van de vooropgestelde prestatiedoelstellingen te hebben behaald. In het verslag van het evaluatiegesprek wordt daaromtrent overwogen:

“Prestatiedoelstellingen De medewerkster heeft minder dan 50% van de vooropgestelde prestatiedoelstellingen behaald. De oorzaak van het niet behalen is niet te zoeken binnen het gebrek aan middelen of ondersteuning, maar binnen het eigen functioneren van de medewerkster.

De afgelopen maanden hebben we een veelheid aan gesprekken gehad met de medewerkster (planning, bemiddeling, opvolggesprekken) en was er op regelmatige basis mondelinge en schriftelijk (via mail) opvolging van de activiteiten en prestaties van de medewerkster. De opvolging heeft niet mogen baten.”

Ook de gevraagde ontwikkelingsdoelstellingen werden niet behaald. In het evaluatieverslag wordt dienaangaande gesteld:

“De medewerkster heeft de gevraagde ontwikkeldoelstellingen niet behaald. Ze heeft de geboden opportuniteit van een loopbaanbegeleiding niet gebruikt. Ze heeft ook de aangeboden handvaten tijdens de bilaterale gesprekken en de opvolging van de afgelopen maanden niet weten om te zetten in een leercurve.”

Ten slotte wordt ook vastgesteld dat verzoekster de vooropgestelde doelstellingen aangaande beschikbaarheid voor de gebruikers niet heeft weten in te vullen:

IX-9456-35/38

“Beschikbaarheid voor de gebruikers van de dienst De medewerkster heeft de vooropgestelde doelstellingen aangaande beschikbaarheid voor de gebruikers niet weten in te vullen. Tijdens de afgelopen maanden werden verschillende zeer duidelijke opdrachten gegeven aan de medewerkster. Maar de leidinggevende heeft dienen vast te stellen dat eenvoudige en expliciete opdrachten, zoals bijvoorbeeld het afleveren van een badge, niet behaald werden. Ook andere uitgebreidere opdrachten, bijvoorbeeld het opleveren van de in 2016 al gevraagde gegevens mbt de slachtoffers van de aanslagen, werden ook niet opgeleverd.”

Het is op grond van de voormelde vaststellingen en overwegingen dat verzoekster de eindvermelding ‘onvoldoende’ werd toegekend en ook kon worden toegekend.

42. Verzoeksters bijdrage aan de teamprestaties lijkt dan ook geen invloed te hebben gehad op de toegekende eindvermelding. Daaromtrent wordt in het verslag van het evaluatiegesprek enkel gesteld:

“Bijdrage aan de teamprestaties De medewerkster is geen teamspeler : niet als teamcoach en ook niet als lid van het platform van gezondheidsinspecteurs. Het was voor de leidinggevende de afgelopen maanden niet mogelijk om positieve interacties te identificeren binnen de teamwerking van de medewerkster.”

43. Het eerste onderdeel van het zesde middel is niet ernstig.

44. In het tweede onderdeel van het zesde middel voert verzoekster aan dat in het door de verwerende partij gehanteerde evaluatiesysteem verschillende doelstellingen niet meetbaar zijn, zodat de evaluatie willekeurig is.

Indien de beoordeling van een evaluatieonderdeel overeenkomstig het koninklijk besluit van 24 september 2013 moet worden uitgedrukt in een percentage moet volgens verzoekster het evaluatiesysteem derwijze zijn opgebouwd dat er een percentage kan worden berekend.

Verzoekster lijkt dus van oordeel te zijn dat de doelstellingen mathematisch moeten worden beoordeeld, hetgeen dan moet leiden tot een IX-9456-36/38

eindpercentage alvorens er een vermelding kan worden toegekend. Deze stelling kan in de huidige fase van de rechtspleging niet worden bijgevallen.

Dienaangaande kan worden verwezen naar arrest nr. 230.784 van 3 april 2015. In die zaak voerden de verzoekende partijen aan dat de in artikel 14 en artikel 15

opgenomen cijfers of percentages op geen enkele berekening, tekst of weging berusten en dat indien een verwerende partij de doelstellingen als behaald of niet behaald wil kwantificeren, zij een weging moet uitwerken en voor elke competentie of prestatiedoelstelling een coëfficiënt toekennen. De Raad van State heeft deze argumentatie verworpen op grond van de volgende overwegingen:

Vrij vertaald:

“Overwegende dat de bestreden beslissing een reglementair besluit is, dat wil zeggen dat het bekleed is met een abstract, onpersoonlijk en algemeen karakter; dat in onderhavig geval, het van toepassing is op alle leden van het statutair en contractueel personeel van het federaal openbaar ambt in de ruime zin van het woord; dat de bestreden akte beoordelingselementen of –

criteria formuleert (art. 3) en de grenzen omschrijft binnen dewelke de vermeldingen ‘voldoet aan de verwachtingen’, ‘te verbeteren’, ‘onvoldoende’ en ‘uitzonderlijk’ kunnen worden toegekend; dat inderdaad, voor wat betreft de vermeldingen ‘te verbeteren’ en ‘onvoldoende’, de verwerende partij gekozen heeft door te verwijzen naar, in het bijzonder, het criterium ‘maar tussen de 50 en 70% van zijn doelstellingen heeft gerealiseerd’ enerzijds, en ‘heeft minder dan 50% van zijn prestatiedoelstellingen gerealiseerd’ anderzijds; dat van zodra het bestreden besluit de weging van de verschillende evaluatiecriteria niet verduidelijkt, er overwogen kan worden dat die weging overgelaten wordt aan de beoordeling van de overheid; dat een dergelijke manier van regelgeving geen kennelijke beoordelingsfout uitmaakt, om reden dat het besluit aangewezen is om toepassing te vinden op tal van ambtenaren, tewerkgesteld in verschillende administraties, en waarbij men niet, op algemene wijze, kan uitsluiten dat de evaluatiecriteria een belangrijk verschil aannemen afhankelijk van de administratie, zelfs dienst, in de schoot waarvan de prestaties worden vervuld; dat in deze omstandigheden, het zesde middel niet gegrond is.”

45. Op grond van die redenering dient het tweede onderdeel van het zesde middel niet ernstig te worden bevonden.

46. Geen van de onderdelen van het zesde middel is ernstig.

IX-9456-37/38

VI. Slotsom

47. Geen van de zes aangevoerde middelen is ernstig. Aldus is er niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld in artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing worden toegewezen.

BESLISSING

De Raad van State verwerpt de vordering.

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van vijfentwintig augustus tweeduizend twintig, door de Raad van State, IXe kamer, samengesteld uit:

Bruno Seutin, staatsraad, waarnemend voorzitter, bijgestaan door Vera Wauters, griffier.

De griffier De voorzitter

Vera Wauters Bruno Seutin

IX-9456-38/38

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2020:ARR.248.176