Court dismisses appeal as inadmissible, upholding asylum board's sovereign assessment of evidence authenticity.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Administrative Justice declared the cassation appeal inadmissible, rejecting the applicant's claim that the Refugee Board exceeded its authority. The applicant argued that church attestations were fabricated because they were written after the initial decision, yet the Board determined their authenticity based on the applicant's own narrative. The court ruled that assessing the credibility and weight of evidence is the exclusive sovereign power of the Refugee Board, which the Court of Administrative Justice cannot review.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 39/2, § 1, second paragraph, item 2° and 39/76, § 2 of the Aliens Act; The Court of Administrative Justice cannot review the sovereign assessment of the authenticity and weight of evidence presented by the applicant to the Refugee Board.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.989 van 4 september 2018
in de zaak A. 225.698/XIV-37.777
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Tristan Wibault kantoor houdend te 1000 Brussel Congresstraat 49
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 16 juli 2108, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 205.738 van 21 juni 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 20 juli 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
In tegenstelling tot wat verzoekster aanvoert, beperkt de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen zich, wat de door haar neergelegde attesten van de “Church of Almighty God” betreft, niet louter tot de conclusie dat aan een voorgelegd document slechts bewijswaarde kan worden toegekend wanneer het wordt voorgelegd ter ondersteuning van een geloofwaardig en coherent relaas. In het bestreden arrest wordt immers vastgesteld dat de attesten werden opgesteld na het nemen van de aanvankelijk bestreden beslissing
XIV-37.777-1/3
waardoor deze een gesolliciteerd karakter vertonen en wordt betwist dat de inhoud van de attesten overeenstemt met de werkelijkheid aangezien “in redelijkheid [kan] worden aangenomen dat iemand die beweert vervolgd te zijn omwille van haar geloof en om deze reden haar herkomstland diende te verlaten zo spoedig mogelijk contact opneemt met haar Kerk van zodra zij hiertoe de mogelijkheid heeft”. De Raad voor Vreemdelingen-
betwistingen stelt daarbij uitdrukkelijk dat deze vaststellingen en overwegingen zich opdringen voor de beide door verzoekster bijgebrachte attesten. Verzoeksters kritiek in die zin, en de door haar aangevoerde schending van artikel 48/6 van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ (hierna: de vreemdelingenwet), mist dan ook feitelijke grondslag. De beoordeling van de authenticiteit en de bewijswaarde van neergelegde stukken behoort tot de soevereine beoordelingsbevoegdheid van de Raad voor Vreemdelingen-
betwistingen die in een beroep tegen een beslissing van de commissaris-generaal over hervormingsbevoegdheid beschikt. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen oordeelt bovendien eveneens soeverein of hij een dossier voldoende volledig acht dan wel of hij aanvullende onderzoeksmaatregelen nodig acht zoals voorzien in artikel 39/2, § 1, tweede lid, 2°, juncto 39/76, § 2, van de vreemdelingenwet. Het komt niet aan de Raad van State als administratieve cassatierechter toe om die beoordeling opnieuw te doen. Verzoekster gaat er voor het overige aan voorbij dat de ongeloofwaardigheid van haar asielrelaas, en haar betrokkenheid bij de Quannengshen-geloofsgemeenschap, wordt gebaseerd op velerlei vaststellingen die zij op geen enkele wijze betwist of weerlegt.
Het enige middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.777-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op vier september tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.777-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.989