Cassation appeal dismissed; Refugee status claim rejected due to lack of personal persecution evidence.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible, dismissing the applicant's challenge to the Refugee Status Board's decision. The Board found that while the situation for Coptic Christians in Egypt is concerning, the applicant failed to prove personal persecution or a real risk of serious harm. The court upheld this outcome because it cannot substitute its own assessment of the risk for that of the lower administrative authority.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 1, A (2) of the Geneva Convention; Article 13 of the ECHR: A refugee status claim requires proof of personal persecution; general group information alone is insufficient without specific evidence linking the applicant to the risk.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.894 van 19 juni 2018
in de zaak A. 225.243/XIV-37.721
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Zouhaier Chihaoui kantoor houdend te 1083 Ganshoren Landsroemlaan 40
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 17 mei 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 203.582 van 7 mei 2018 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 28 mei 2018 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen stelt in het bestreden arrest vast dat “hoewel de situatie voor de Koptische christenen actueel zorgwekkend is, niet kan gesteld worden dat het loutere feit Kopt te zijn in Egypte op zich voldoende is om te besluiten tot de erkenning van de status van vluchteling in toepassing van artikel 1, A (2) van het Verdrag van Genève of te besluiten tot toekenning van de subsidiaire bescherming” en dat “verzoeker […] op generlei wijze [heeft] aangetoond dat hij in Egypte om welke reden
XIV-37.721-1/3
dan ook en door wie dan ook persoonlijk werd of wordt geviseerd met het oog op vervolging”. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen betrekt de door verzoeker bijgebrachte actuele informatie in zijn beoordeling, maar stelt dat “[d]e argumentatie in het verzoekschrift over de discriminatie van en het geweld tegen de Koptische christenen in Egypte, en de verwijzing in dit verband naar algemene informatie […] voorts niet [volstaat]
om aan te tonen dat in hoofde van verzoeker een gegronde vrees voor vervolging in vluchtelingenrechtelijke zin of een reëel risico op het lijden van ernstige schade zoals bepaald in de definitie van subsidiaire bescherming dient te worden aangenomen louter omwille van het feit dat hij tot de Koptische geloofsgemeenschap behoort”. Verzoekers kritiek dat de informatie die hij heeft aangebracht actueler is dan die in het administratief dossier doet geen afbreuk aan het vastgestelde algemene karakter van die informatie. De verwijzing naar Afghanistan in punt 2.3.4.2. van het bestreden arrest betreft duidelijk louter een materiële vergissing die niet van aard is om aan te tonen dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geen deugdelijk en rigoureus onderzoek zou hebben gevoerd.
Verzoeker maakt niet aannemelijk dat zijn grieven niet voldoende werden onderzocht en toont geen schending aan van artikel 13 van het EVRM.
Uit het voorgaande blijkt dat de Raad voor Vreemdelingen-
betwistingen het voorgehouden reële risico op ernstige schade omstandig heeft onderzocht.
De Raad van State vermag als administratieve cassatierechter niet in de beoordeling van de zaak zelf te treden en het komt hem derhalve niet toe zijn eigen beoordeling van het al dan niet bestaan van een reëel risico op ernstige schade bij terugkeer naar Egypte in de plaats te stellen van de beoordeling door de rechter ten gronde.
Het enige middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.721-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op negentien juni tweeduizend achttien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.721-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.894