Cassation appeal dismissed as inadmissible due to lack of proper motivation and inability to review facts.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER

BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID

IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE

nr. 12.808 van 24 april 2018

in de zaak A. 224.609/XIV-37.649

In zake : XXXXX

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Hajarpi Chatchatrian kantoor houdend te 8000 Brugge Langestraat 46/1

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen :

de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN EN

DE STAATLOZEN

Het cassatieberoep, ingesteld op 23 februari 2018, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 198.294 van 22 januari 2018 van de Raad voor Vreemdelingen-

betwistingen.

Het administratief dossier is op 5 maart 2018 aangekomen ter griffie.

Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

1. De door artikel 149 van de Grondwet aan de rechter en door artikel 39/65 van de vreemdelingenwet specifiek aan de Raad voor Vreemdelingen-

betwistingen opgelegde verplichting om zijn rechterlijke uitspraak te motiveren heeft het karakter van een vormvereiste. Een uitspraak is gemotiveerd in de zin van de voornoemde bepalingen wanneer de rechter duidelijk en ondubbelzinnig de redenen uiteenzet die hem

XIV-37.649-1/3

ertoe brengen die beslissing te nemen. Om te voldoen aan de jurisdictionele motiverings-

plicht is het niet relevant of die motieven in rechte of in feite juist zijn. Wel moet de rechter expliciet of impliciet antwoorden op elke vraag, elke exceptie, elk middel en elk verweer van de partijen.

De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen merkt in het bestreden arrest op “dat de analyse van de veiligheidssituatie in Mogadishu als een geheel moet worden gelezen en dat deze feiten samen gelezen moeten worden met diverse andere, objectieve elementen op basis waarvan geoordeeld wordt dat er actueel geen sprake is van een uitzonderlijke situatie waarbij de mate van willekeurig geweld dermate hoog is dat er zwaarwegende gronden bestaan om aan te nemen dat verzoeker louter door zijn aanwezigheid aldaar een reëel risico loopt blootgesteld te worden aan een ernstige bedreiging van het leven of de persoon zoals bedoeld door artikel 48/4, § 2, c), van de Vreemdelingenwet”. Hij vervolgt dat “uit de landeninformatie in het onderhavige dossier, opgenomen in het administratief dossier en bijgebracht in het verzoekschrift en de aanvullende nota van de commissaris-generaal, blijkt dat de situatie in de regio van herkomst van verzoeker, Mogadishu, niet van zulke aard is dat die hieraan beantwoordt”, doch dat “uit de toegevoegde informatie […] in dit kader [blijkt] dat het geweld dat in Mogadishu plaatsvindt sinds mei 2012 ten gevolge van de terugtrekking van Al Shabaab uit de hoofdstad veranderd is en in hoofdzaak de vorm aanneemt van aanslagen enerzijds en tribale en zakelijke conflicten die gepaard gaan met geweld anderzijds”. Volgens de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen “[blijkt,] wat de aanslagen van 14 en 28 oktober 2017 betreft, […] uit de COI Focus ‘Somalië. Aanslagen op 14 en 28 oktober 2017 in Mogadishu.’ van Cedoca van 6 november 2017, dat deze aanslagen zeer ernstig waren”, doch “[laat] deze vaststelling […] echter niet toe te besluiten dat deze aanslagen een nieuw licht werpen op de hierboven uiteengezette beoordeling van de veiligheidssituatie in Mogadishu”.

Met die motivering geeft de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen aan dat hij de analyse van de veiligheidssituatie als een geheel leest, waarbij hij ook de landeninformatie “bijgebracht in het verzoekschrift” in aanmerking neemt. Waar verzoeker zich steunde op documenten van UNHCR en HRW betreffende het geweld in Mogadishu met moorden en aanslagen, wordt dit geweld in het bestreden arrest niet betwist doch wordt aangehaald dat het in hoofdzaak is gekoppeld aan aanslagen en zakelijke en tribale conflicten en wordt met verwijzing naar het recentere “COI Focus”-verslag van 6 november geoordeeld dat de aanslagen van 14 en 28 oktober 2017 geen nieuw licht werpen op de beoordeling van

XIV-37.649-2/3

de veiligheidssituatie. Uit de voornoemde motieven blijkt dat de door verzoeker bijgebrachte informatie in de beoordeling door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen is betrokken en waarom verzoekers standpunt niet wordt gevolgd. Verzoeker toont derhalve geen schending aan van artikel 149 van de Grondwet of artikel 39/65 van de vreemdelingenwet.

Het enige middel is in die mate kennelijk ongegrond.

2. De Raad van State vermag als administratieve cassatierechter niet in de beoordeling van de feiten te treden en hij vermag dus niet te onderzoeken of met het bestreden arrest aan verzoeker “ten onrechte subsidiaire bescherming wordt ontzegd”.

Verzoeker kan met die kritiek niet op ontvankelijke wijze een schending aanvoeren van de artikelen 48/3 en 48/4 van de vreemdelingenwet.

Het enige middel is in die mate kennelijk niet-ontvankelijk.

BESLUIT:

1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.

2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.

Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op vierentwintig april tweeduizend achttien, door:

Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.

De griffier De voorzitter

Joris Casneuf Carlo Adams

XIV-37.649-3/3

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ORD.12.808