Belgian State Court dismisses urgent suspension request for prison disciplinary regime due to lack of extreme necessity.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER

nr. 240.370 van 10 januari 2018

in de zaak A. 224.128/XIV-37.598

In zake: Guy BRACKE

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Jürgen Millen kantoor houdend te 3730 Hoeselt Tongersesteenweg 4, bus 1

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen:

I. Voorwerp van de vordering

1. De vordering, ingesteld op 1 januari 2018, strekt tot de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de tenuitvoerlegging van “de tuchtbeslissing van de (attaché) gevangenisdirecteur van Leuven Centraal van 27 december 2017” waarmee verzoeker “drie dagen ATV [werd] opgelegd van 28 december 2017 tot en met 30 december 2017 en [verzoeker] daaraan gekoppeld vanaf 31 december 2017 tot en met 2 april 2018 in tussenregime [werd] geplaatst.”

II. Verloop van de rechtspleging

2. De verwerende partij heeft een nota en een administratief dossier ingediend.

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 9 januari 2018, om 11.00 uur.

XIV-37.598-1/6

Staatsraad Carlo Adams heeft verslag uitgebracht.

Advocaat Valerie Kruijen, die loco advocaat Jürgen Millen verschijnt voor verzoeker, en attaché Wim Van Brussel, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.

Eerste auditeur Ann Eylenbosch heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3. Verzoeker is opgesloten in de gevangenis te Leuven.

Op 27 december 2017 wordt aan verzoeker de tuchtsanctie opgelegd van 3 dagen afzondering in de aan de gedetineerde toegewezen verblijfsruimte vanaf 28 december 2017 tot en met 30 december 2017. Verzoeker wordt er tevens van in kennis gesteld dat ingevolge de voornoemde beslissing 5 punten werden toegevoegd aan zijn saldo betreffende het “tussenregime”

waardoor dit saldo 10 punten bedraagt en hij wordt eraan herinnerd dat een saldo van 10 of meer punten een verblijf van 3 maanden in het tussenregime als gevolg heeft, te dezen van 31 december 2017 tot en met 2 april 2018. Dit zijn de bestreden beslissingen.

IV. De schorsingsvoorwaarden

4. Krachtens artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid slechts worden besloten onder de dubbele voorwaarde dat

XIV-37.598-2/6

minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie kan verantwoorden en dat een uiterst dringende noodzakelijkheid voorhanden is die onverenigbaar is met de behandelingstermijn van de gewone vordering tot schorsing.

V. Uiterst dringende noodzakelijkheid

Standpunt van verzoeker

5. Het verzoekschrift bevat geen uiteenzetting betreffende de voorwaarde van de spoedeisendheid. Verzoeker vermeldt onder het kopje “uiteenzetting der feiten” dat de gewone procedure “niet tijdig tot een uitspraak van de Raad van State zal leiden gezien het tussenregime afloopt op 2 april 2018”

en onder een kopje “belang in hoofde van verzoeker” dat hij twee ernstige middelen aanvoert en dat het plaatsen in een “tussenregime” “zwaar psychologisch gaat doorwegen op verzoeker die, door zijn lange detentie, in bijna uitsluitende mate contact kan hebben met medemensen (gedetineerden) door het open regime dat binnen de gevangenis van Leuven Centraal wordt gehanteerd te meer omdat verzoeker langgedetineerd is en deze contacten dan ook echt noodzakelijk voor hem zijn” om te wettigen dat hij een groot belang heeft bij een onmiddellijke schorsing van de bestreden beslissingen.

Beoordeling

6. De schorsingsprocedure bij uiterst dringende noodzakelijkheid houdt een ernstige verstoring in van het normale verloop van de rechtspleging voor de Raad van State, herleidt de mogelijkheden tot onderzoek van de zaak tot een strikt minimum en beperkt in aanzienlijke mate de uitoefening van de rechten van verdediging van de verwerende partij.

De aanwending van die procedure moet dan ook zeer uitzonder-

lijk blijven in die zin dat ze slechts mag worden aangewend in die enkele gevallen

XIV-37.598-3/6

dat het uiterst dringende karakter van de zaak meteen voor iedereen zonder meer duidelijk is, of door de verzoekende partij op duidelijke en onomstootbare wijze wordt aangetoond. Luidens artikel 16, § 1, eerste lid, 7°, van het koninklijk besluit van 5 december 1991 ‘tot bepaling van de rechtspleging in kort geding voor de Raad van State’, bevat het verzoekschrift waarin de uiterst dringende noodzake-

lijkheid wordt aangevoerd daartoe “een uiteenzetting van de feiten die de uiterst dringende noodzakelijkheid rechtvaardigen”.

Dit impliceert dat een verzoekende partij aan de hand van precieze en concrete gegevens aannemelijk maakt dat de schorsing van de tenuitvoerlegging, indien ze pas na het afwikkelen van de gewone schorsings-

procedure zou worden uitgesproken, onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of de belangen van de verzoekende partij veilig te stellen.

De uiterst dringende noodzakelijkheid kan daarenboven niet voortkomen uit de enkele omstandigheid dat ingevolge de doorlooptijd van de zaak een uitspraak volgens de gewone schorsingsprocedure of een uitspraak ten gronde zou tussenkomen in een min of meer verre toekomst, waardoor de gewone schorsings- of annulatieprocedure verzoeker niet toelaat een arrest te verkrijgen voordat de bestreden handeling zijn volledige uitwerking heeft gehad. Opdat aan de voorwaarde van de uiterst dringende noodzakelijkheid voldaan is, moet deze vaststelling ten minste gepaard gaan met andere feitelijke gegevens die eigen zijn aan de voorliggende zaak en die aantonen dat de uiterst dringende noodzakelijkheid eraan inherent is.

Niet minder dan het geval is in de gewone schorsingsprocedure, is daartoe vereist dat de verzoekende partij het resultaat van de procedure ten gronde niet kan afwachten om haar beslissing te verkrijgen, “op straffe zich in een toestand te bevinden met onherroepelijke schadelijke gevolgen” (Parl.St. Senaat 2012-2013, 5-2277/1, 13).

XIV-37.598-4/6

7. De eventuele ernst van de middelen toont niet de uiterst dringende noodzakelijkheid aan, vermits het voormelde artikel 17, §§ 1 en 4, twee afzonderlijke voorwaarden inhoudt.

Waar verzoeker voorhoudt dat een gewone vordering tot schorsing niet zou volstaan omdat een schorsingsarrest slechts zou tussenkomen nadat de bestreden beslissing haar volledige uitwerking zal hebben gehad, is supra reeds aangegeven dat die enkele omstandigheid niet volstaat om de schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid te verantwoorden.

Met de verwijzing naar een “(groot) moreel belang” maakt verzoeker niet aannemelijk dat een schorsing volgens de gewone procedure onherroepelijk te laat zou komen om het nadeel op te vangen of zijn belangen veilig te stellen. Hij verwijst op algemene wijze naar de ernstige repercussies van het “tussenregime”, doch hij toont niet in concreto aan dat de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissingen zonder een schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid tot onherroepelijke schadelijke gevolgen zou leiden. De verwerende partij wijst er in de nota trouwens op dat verzoeker tijdens de duur van het “tussenregime” nog steeds aan alle activiteiten in gemeenschap zal kunnen deelnemen en zodoende nog vele contacten met medegedetineerden en bezoekers zal kunnen onderhouden.

De uiterst dringende noodzakelijkheid is niet aangetoond.

VI. Conclusie

8. Uit wat voorafgaat volgt dat niet is voldaan aan één van de bij artikel 17, §§ 1 en 4, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State opgelegde voorwaarden om de schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de bestreden beslissing te kunnen bevelen.

Die vaststelling volstaat om de vordering af te wijzen.

XIV-37.598-5/6

BESLISSING

1. De Raad van State verwerpt de vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid.

2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op 200 euro.

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van tien januari tweeduizend achttien, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:

Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad bijgestaan door Johan Pas, griffier.

De griffier De voorzitter

Johan Pas Carlo Adams

XIV-37.598-6/6

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2018:ARR.240.370