Cassation appeal dismissed as inadmissible due to lack of new facts or legal arguments before the Refugee Board.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Council of State declared the cassation appeal inadmissible, dismissing the applicant's request to overturn the Refugee Board's refusal of asylum. The applicant argued that the Board failed to properly assess his fear of persecution in Iran, but the court noted he merely repeated previous arguments without presenting new evidence or facts. Consequently, the court ruled that the appeal lacked the necessary grounds for review under the relevant administrative procedure rules.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 7 to 11 of the Royal Decree of 30 November 2006; A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to demonstrate that the lower court made a manifest error of law or fact, or if the appeal merely repeats arguments already considered and decided upon.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK
VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER
BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID
IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE
nr. 12.618 van 28 november 2017
in de zaak A. 223.600/XIV-37.547
In zake : XXXXX
bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Daan Lernout kantoor houdend te 1050 Brussel Louizalaan 89/1
bij wie woonplaats wordt gekozen
tegen :
de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN
EN DE STAATLOZEN
Het cassatieberoep, ingesteld op 24 oktober 2017, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 192.334 van 21 september 2017 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.
Het administratief dossier is op 6 november 2017 aangekomen ter griffie.
Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.
Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.
In het bestreden arrest besluit de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen op omstandig gemotiveerde wijze dat aan verzoekers asielrelaas geen geloof kan worden gehecht, dat hij zich dan ook niet op dit relaas kan steunen om aannemelijk te maken een reëel risico te lopen op ernstige schade zoals bepaald in
XIV-37.547-1/3
artikel 48/4, § 2, a en b, van de wet van 15 december 1980 ‘betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen’ en dat hij niet aantoont dat er heden in Iran een situatie heerst van willekeurig geweld ingevolge een internationaal of binnenlands gewapend conflict die een ernstige bedreiging van zijn leven of persoon impliceert. Daarbij wordt wel degelijk geantwoord op de grieven die verzoeker in zijn verzoekschrift voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen heeft aangevoerd en wordt, in tegenstelling tot wat verzoeker thans aanvoert, niet enkel vastgesteld dat hij “in zijn verzoekschrift louter herhaalt wat reeds gezegd werd en dat de feiten niet in een ander daglicht worden gesteld”. In de aanvankelijk bestreden beslissing wordt vastgesteld dat verzoeker geen enkel begin van bewijs neerlegt van zijn activiteiten op de sociale media voor de organisatie ‘Iranika’ en de afdeling ‘Erfan Mantra’ en dat hij daaromtrent ook tegenstrijdige en incoherente verklaringen heeft afgelegd. De vaststelling in het bestreden arrest dat verzoeker “op summiere wijze dit actief lidmaatschap herneemt en verwijst naar de door haar bijgebrachte en in de [aanvankelijk] bestreden beslissing in overweging genomen stukken” vindt steun in het rechtsplegingsdossier. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen vermocht dan ook wettige wijze te besluiten dat “het louter herhalen van de asielmotieven en het opsommen van reeds bijgebrachte stukken […] niet van aard is om de motieven van de [aanvankelijk] bestreden beslissing te ontkrachten”. In het licht van het voorgaande vermocht de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen eveneens te besluiten dat de opmerking in de aanvankelijk bestreden beslissing betreffende de niet-werkende website van Mantra een overtollig motief is. Verzoeker maakt dan ook niet aannemelijk dat de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen “onterecht de mening [is] toegedaan dat het Commissariaat-
Generaal haar beslissing voldoende zou gemotiveerd hebben”. Het enige middel is kennelijk ongegrond.
BESLUIT:
1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.
2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op een rolrecht van 200 euro.
XIV-37.547-2/3
Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op achtentwintig november tweeduizend zeventien, door:
Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.
De griffier De voorzitter
Joris Casneuf Carlo Adams
XIV-37.547-3/3
PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ORD.12.618