Cassation dismissed for inadmissibility as the Refugee Board's jurisdictional decision does not require full administrative due process.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE XIVe KAMER

BESCHIKKING BETREFFENDE DE TOELAATBAARHEID

IN ADMINISTRATIEVE CASSATIE

nr. 12.327 van 22 februari 2017

in de zaak A. 221.253/XIV-37.296

In zake : XXXXX

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Charles Buytaert kantoor houdend te 1000 Brussel Regentschapsstraat 4

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen :

de COMMISSARIS-GENERAAL VOOR DE VLUCHTELINGEN

EN DE STAATLOZEN

Het cassatieberoep, ingesteld op 18 januari 2017, strekt tot de cassatie van het arrest nr. 180.714 van 12 januari 2017 van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen.

Het administratief dossier is op 24 januari 2017 aangekomen ter griffie.

Er is toepassing gemaakt van artikel 20 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State en van de artikelen 7 tot en met 11 van het koninklijk besluit van 30 november 2006 ‘tot vaststelling van de cassatieprocedure bij de Raad van State’.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

1. De materiëlemotiveringsplicht is als algemeen beginsel van behoorlijk bestuur niet van toepassing op jurisdictionele beslissingen zoals het bestreden arrest. Het eerste middel is in die mate kennelijk niet-ontvankelijk.

XIV-37.296-1/3

Uit het rechtsplegingsdossier blijkt dat verzoeker in zijn verzoekschrift voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen had aangevoerd dat “niet [werd] nagegaan wat het lot/behandeling van afgewezen asielzoeker is bij terugkeer naar Venezuela noch in welke omstandigheden [hij] zich zou bevinden bij een terugkeer aldaar”.

Daarbij kan in de eerste plaats worden opgemerkt dat de bewijslast in principe op de kandidaat-vluchteling berust die alle wezenlijke elementen dient aan te brengen die van belang zijn voor de beoordeling van zijn nood aan subsidiaire bescherming. Verzoeker heeft op geen enkele wijze toegelicht op welke wijze hij als afgewezen asielzoeker bij een terugkeer naar Venezuela een reëel risico zou lopen op ernstige schade. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen kon te dezen dan ook volstaan met de vaststelling dat verzoeker zich voor de toekenning van de subsidiaire bescherming op dezelfde elementen beroept als voor de vluchtelingenstatus en dat “[n]och uit zijn verklaringen noch uit de andere elementen van het dossier blijkt dat hij voldoet aan de criteria van artikel 48/4, §2, a) en b) van de vreemdelingenwet”. Het bestreden arrest voldoet daarmee aan de motiveringsplicht als vormvereiste voor jurisdictionele beslissingen. Het eerste middel is in die mate kennelijk ongegrond.

2. De Raad voor Vreemdelingenbetwistingen is een administratief rechtscollege dat jurisdictionele beslissingen uitspreekt, te dezen met hervormingsbevoegdheid, waarop “het recht op behoorlijk bestuur zoals vervat in art. 41

Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en art. 8 lid 2 Richtlijn 2005/85/EG

van de Raad van 1 december 2005” niet van toepassing is. Verzoeker kan zich bovendien in een cassatieberoep tegen een arrest van de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen niet dienstig beroepen op een schending van artikel 27 van het koninklijk besluit van 11 juli 2003

‘tot regeling van de werking van en de rechtspleging voor het commissariaat-generaal voor de vluchtelingen en de staatlozen’. Het tweede middel is in die mate kennelijk niet-

ontvankelijk.

Zoals reeds bij de behandeling van het eerste middel werd vastgesteld, volstaat de motivering in het bestreden arrest betreffende de nood aan subsidiaire bescherming in het licht van de zeer algemene uiteenzetting die verzoeker daarover heeft gegeven. Verzoekers kritiek dat in het bestreden arrest niet wordt vastgesteld “naar welk land hij dan ingevolge de negatieve asielbeslissing zou moeten worden verwezen” mist bovendien feitelijke grondslag. Het tweede middel is in die mate kennelijk ongegrond.

XIV-37.296-2/3

3. Daargelaten de vraag of verzoeker zich rechtstreeks kan beroepen op Richtlijn 2011/95/EU van 13 december 2011 van het Europees Parlement en de Raad ‘inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming’, beperkt hij zich in het derde middel tot de loutere bewering dat “niet alle elementen die voorlagen of voor konden liggen bij de beoordeling van de asielaanvraag [werden] betrokken”, zonder op enige wijze nader uiteen te zetten met welke elementen de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen geen rekening zou hebben gehouden.

Het derde middel is, voor zover ontvankelijk, kennelijk ongegrond.

BESLUIT:

1. Het cassatieberoep is niet-toelaatbaar.

2. Verzoeker wordt verwezen in de kosten van het cassatieberoep, begroot op 200 euro.

Deze beschikking is, na beraad, uitgesproken te Brussel op tweeëntwintig februari tweeduizend zeventien, door:

Carlo Adams, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.

De griffier De voorzitter

Joris Casneuf Carlo Adams

XIV-37.296-3/3

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ORD.12.327