Belgian court dismisses police employee's appeal regarding salary scale review due to lack of legal interest.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

XIVe KAMER

nr. 237.584 van 7 maart 2017

in de zaak A. 209.774/XIV-35.174

In zake : Vera VRANCKEN

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Emmanuel Jacubowitz kantoor houdend te 1160 Brussel Tedescolaan 7

bij wie woonplaats wordt gekozen eveneens bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Sven Mary kantoor houdend te 1060 Brussel Afrikastraat 92

tegen :

de POLITIEZONE 5370 HAZODI, thans de POLITIEZONE 5907 LIMBURG REGIO

HOOFDSTAD

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Patrick Hofströssler kantoor houdend te 1050 Brussel Louizalaan 99

bij wie woonplaats wordt gekozen

I. Voorwerp van het beroep

1. Het beroep, ingesteld op 12 augustus 2013, strekt tot de nietigverklaring van “de beslissing van de Politieraad van de PZ Hazodi van 13 juni 2013 ter kennis gebracht bij wege van aangetekend schrijven dd. 19 juni 2013, ontvangen op 20 juni 2013, waarbij de weddeschaal van mevrouw Vera Vrancken met ingang van 13 juni 2013 herzien en vastgesteld wordt op A 31.”

XIV-35.174-1/27

II. Verloop van de rechtspleging

2. Bij arrest nr. 226.256 van 29 januari 2014 is de vordering tot schorsing van de tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing verworpen.

Verzoekster heeft een verzoekschrift tot voortzetting van de rechtspleging ingediend.

De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoekster heeft een memorie van wederantwoord ingediend.

Eerste auditeur Geert Debleeckere heeft een verslag opgesteld.

Verzoekster heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. De verwerende partij heeft een laatste memorie ingediend.

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 7 september 2016.

Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.

Advocaat Emmanuel Jacubowitz, die verschijnt voor verzoekster, en advocaat Patrick Hofströssler, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.

Eerste auditeur Geert De Bleeckere heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

XIV-35.174-2/27

III. Feiten

3. Het feitenrelaas is beschreven in het tussenarrest nr. 226.256 van 29 januari 2014. Er wordt naar verwezen.

IV. Aanduiding van de verwerende partij

4. Met het koninklijk besluit van 29 mei 2016 ‘tot instelling van de lokale politie van de politiezone Diepenbeek / Hasselt / Zonhoven / Halen /

Herk-de-Stad / Lummen’ wordt de gelijkluidende politiezone ingesteld op datum van 1 januari 2016. De nieuwe politiezone 5907 Limburg Regio Hoofdstad omvat de vroegere politiezones 5370 Hazodi en 5374 West-Limburg.

Op grond van artikel 257quinquies/6 van de wet van 7 december 1998 ‘tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus’ stelt de instelling van de lokale politie van de nieuwe politiezone een einde aan het bestaan van de vorige politiezones. Met toepassing van artikel 257quinquies/1 van de voornoemde wet van 7 december 1998 zijn de personeelsleden van het operationeel kader en van het administratief en logistiek kader van de vorige politiezones overgeheveld naar respectievelijk het operationeel kader en het administratief en logistiek kader van de lokale politie van de nieuwe politiezone.

De nieuwe politiezone Diepenbeek / Hasselt / Zonhoven / Halen / Herk-de-Stad / Lummen’ is aldus in de rechten en plichten getreden van de vorige politiezone 5370 Hazodi, zodat zij als de verwerende partij wordt aangewezen.

XIV-35.174-3/27

V. Ontvankelijkheid van het beroep

Uiteenzetting van de exceptie

5. De verwerende partij betwist in haar memorie van antwoord het belang van verzoekster bij de voorliggende beroepen nu zij slechts het bekomen van een onwettige toestand beoogt. Zij stelt dat, zoals zal worden uiteengezet inzake het eerste middel, met de bestreden beslissingen een manifeste en grove onwettigheid werd rechtgezet. Verzoekster beoogt met haar beroepen een eerdere inschalingsbeslissing opnieuw rechtsgevolgen te laten verlenen, meer bepaald de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001 en de beslissing van het politiecollege van 19 februari 2002, die dermate onwettig zijn dat ze voor onbestaande dienen te worden gehouden.

Beoordeling

6. Formeel gezien voert de verwerende partij aan dat verzoekster geen belang heeft bij haar beroep. Wanneer de overheid evenwel een beslissing neemt die de stopzetting beoogt van een beweerd onwettige toestand, heeft wie de gevolgen van die beslissing moet ondergaan, er in beginsel belang bij voor de Raad van State aan te voeren dat de beslissing niet op wettige wijze tot stand is gekomen.

Ook inzake dergelijke beslissingen mag derhalve de toegang tot de rechter niet op absolute wijze worden ontzegd.

De door de verwerende partij aangevoerde exceptie kan wel inhouden dat, indien zoals hierna zal blijken, te dezen het eerste middel ongegrond is, verzoekster geen belang meer mag hebben bij middelen die er in wezen toe strekken dat verdere uitvoering wordt gegeven aan een rechtshandeling waarvan bij de behandeling van het eerste middel wordt vastgesteld dat ze onbestaande is.

Zoals hierna zal blijken (infra, punt 25), zal de exceptie daarom wel gegrond worden bevonden wat het tweede, derde en vierde middel betreft.

XIV-35.174-4/27

De exceptie wordt verworpen in de mate dat ze de ontvankelijkheid van het beroep betreft.

VI. Verwijzing naar de algemene vergadering

Verzoek

7. In de memorie van wederantwoord stelt verzoekster dat, indien de Raad van State het oordeel zou zijn toegedaan “dat de fout van het bestuur de toepassing van de leer van de opheffing van de definitieve administratieve rechtshandeling niet zou uitsluiten”, de zaak dient te worden voorgelegd aan de algemene vergadering van de Raad van State “op grond van artikel 90, § 2, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State van 12 januari 1973.” In de laatste memorie gaat verzoekster daar op uitgesponnen wijze dieper op in. Meer bepaald betwist zij het standpunt van het lid van het auditoraat in zijn verslag dat er geen reden is om op dat verzoek in te gaan.

Beoordeling

8. Het door verzoekster ter adstructie van haar verzoek aangevoerde artikel 90, § 2, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State heeft betrekking op de samenstelling van de kamers bij het onderzoek van de toelaatbaarheid van een cassatieberoep. Het kan aldus geen rechtsgrond vormen om het verzoek bij te treden.

9. Artikel 92, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State luidt:

“Wanneer de eerste voorzitter of de voorzitter, na het advies te hebben ingewonnen van de staatsraad belast met het ter terechtzitting te geven verslag, oordeelt dat, om de eenheid van de rechtspraak te verzekeren, een zaak door de algemene vergadering van de afdeling bestuursrechtspraak behandeld dient te worden, beveelt hij de verwijzing naar deze vergadering.

Indien de eerste voorzitter en de voorzitter het niet nodig achten de algemene vergadering bijeen te roepen, dan licht de kamervoorzitter zijn kamer in over deze

XIV-35.174-5/27

zaak. Indien de kamer, na beraadslaging, om bijeenroeping van de algemene vergadering verzoekt, is de eerste voorzitter of de voorzitter indien die de afdeling bestuursrechtspraak tot zijn verantwoordelijkheid heeft, gehouden daarop in te gaan.

Wanneer de auditeur-generaal, na het advies te hebben ingewonnen van de auditeur belast met het verslag, om dezelfde reden oordeelt dat een zaak door de algemene vergadering van de afdeling bestuursrechtspraak behandeld dient te worden, beveelt de eerste voorzitter de verwijzing naar deze vergadering.”

Uit deze bepaling volgt dat het initiatief voor een verwijzing naar de algemene vergadering geenszins bij een in het geding betrokken partij ligt.

Vastgesteld zij dat door de bevoegde organen van de Raad geen verwijzing wordt bevolen, noch verzocht, zodat minstens één van de voorwaarden voor toepassing van artikel 92 niet is vervuld.

10. Het verzoek is niet-ontvankelijk.

VII. Onderzoek van de middelen

A. Eerste middel

Uiteenzetting van het middel

11. Verzoekster voert in het eerste middel de schending aan van het vertrouwensbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel en het erin vervatte verbod om een individuele rechtsverlenende handeling te vernietigen, de onbevoegdheid van de steller van de bestreden handeling, de manifeste beoordelingsvergissing, de schending van de materiëlemotiveringsplicht, van het redelijkheidsbeginsel en van het zorgvuldigheidsbeginsel, alsook de schending van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’.

XIV-35.174-6/27

Verzoekster licht toe dat met de bestreden beslissing de verwerende partij is overgegaan tot de opheffing van de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van de stad Hasselt van 21 juni 2001 waarbij zij werd ingeschaald in de weddeschaal A5a. Volgens vaste rechtspraak van de Raad van State kan een regelmatige rechtsverlenende administratieve rechtshandeling niet worden ingetrokken of vernietigd zonder het rechtszekerheidsbeginsel te schenden. Eens toegekend, kan een weddeschaal dan ook enkel nog door een voordeliger weddeschaal worden vervangen. Verzoekster meent dat niet wordt bewezen dat de beslissing van 21 juni 2001 onregelmatig zou zijn: in de beslissing van 21 juni 2001 is “louter gesteld dat [verzoekster], net als blijkbaar andere personeelsleden van de stad Hasselt, recht had op een herziening van haar weddenschaal”. Ook het verslag van I-Force bevestigt dat de beslissing van 21 juni 2001 een loutere toepassing uitmaakt van de hervorming met betrekking tot de weddeschalen van het gemeentepersoneel. Minstens moet volgens verzoekster worden opgemerkt dat de verwerende partij geen enkel bijkomend onderzoek heeft gevoerd naar de regelmatigheid van de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001, hetgeen zij detailleert. Volgens haar werd, samengevat, niet onderzocht of de motieven van de beslissing van 21 juni 2001, al dan niet rechtens aanvaardbare motieven uitmaken. Verzoekster wijst er ook op dat ook de weddeverantwoordelijke van de stad Hasselt op de hoogte was van verzoeksters wedde zodat door de verwerende partij niet kan worden opgeworpen dat de stad Hasselt niet over de noodzakelijke gegevens beschikte. Doordat de verwerende partij is overgegaan tot het nemen van de bestreden beslissing zonder een bijkomend onderzoek te hebben gevoerd of zich te hebben geïnformeerd bij de diensten van de stad Hasselt, en zich uitsluitend te steunen op een nota opgesteld door de raadsman van de politiezone Hazodi, acht verzoekster het zorgvuldigheidsbeginsel geschonden. En aangezien de motieven die terug te vinden zijn in de bestreden beslissing, die niet kunnen schragen en ze ook geen weerslag vinden in het administratief dossier, ligt ook een schending van de formelemotiveringsplicht en van het materiëlemotiveringsbeginsel voor. Ten slotte heeft de verwerende partij volgens verzoekster een kennelijk verkeerde beoordeling gemaakt van de gegevens die haar voorliggen.

XIV-35.174-7/27

Verzoekster betoogt, met een verwijzing naar rechtspraak van de Raad van State, dat zelfs indien de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001 voor onregelmatig zou kunnen worden gehouden, dan nog zou dergelijke onregelmatige bestuurshandeling met een individuele draagwijdte die rechten toekent aan derden, slechts kunnen worden opgeheven binnen de termijn voor het instellen van een annulatieberoep bij de Raad van State.

Het staat te dezen vast dat een opheffing meer dan elf jaar nadat een beslissing werd genomen, niet wettig tot stand kan zijn gekomen. Na de omschrijving van een onbestaande handeling als een handeling die door een zodanige grove en manifeste onregelmatigheid is aangetast dat haar feitelijk bestaan genegeerd mag worden zowel door de burger als door de overheid - en waarbij het manifest onwettig karakter van de handeling moet worden bewezen door de overheid die het inroept en worden beoordeeld rekening houdend met de feitelijke omstandigheden van de zaak - komt verzoekster op grond van een eigen analyse van de rechtspraak tot de conclusie dat, “buiten de figuur van het bedrog, het onbestaande karakter van een handeling slechts zeer uitzonderlijk wordt weerhouden, met name in geval van een niet getekende beslissing of een niet-gestemde deliberatie”, alsook waarbij een beslissing de uitwerking van een rechterlijke uitspraak teniet deed. “Gelet op die rechtspraak”, besluit verzoekster dat te dezen niet kan worden gesproken van een manifest onwettige handeling. Immers werd de beslissing van 21 juni 2001

voorgelegd aan de stadssecretaris, het college van burgemeester en schepenen, de bijzonder rekenplichtige van de stad Hasselt en aan de provincie Limburg en niemand heeft op dat ogenblik doen gelden dat de beslissing onwettig zou zijn.

Ook bij de beslissing van het politiecollege van 19 februari 2002, waarbij aan verzoekster de weddeschaal A5a werd toegekend, werd de beslissing van 21 juni 2001 nogmaals onderzocht en werd geen onregelmatigheid vastgesteld. Door het Sociaal Secretariaat van de Geïntegreerde Politie (hierna: het SSGPI) werd op 9 oktober 2012 nog erkend dat verzoeksters inschaling correct is verlopen.

Bovendien werd haar weddeschaal naar aanleiding van een nieuwe vaststelling van haar wedde op 23 april 2007 andermaal onderzocht door het politiecollege.

Minstens op dat ogenblik diende het politiecollege dan ook onderzocht te hebben of zij in de correcte weddeschaal was ingedeeld. Daarenboven werd verzoekster bij

XIV-35.174-8/27

wege van beslissing van het politiecollege van 20 oktober 2008 baremisch bevorderd naar de weddeschaal A 33 met ingang van 1 januari 2008. Ook op dat ogenblik werd geen gewag gemaakt van een vermeende anomalie in haar weddeschaal. Zelfs op 9 oktober 2012 werd nog door het SSGPI “meegedeeld dat de inschaling van [verzoekster] op correcte wijze verlopen is.”

Verzoekster meent ook dat de politieraad in elk geval niet bevoegd is om de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van de stad Hasselt op te heffen. De opheffing moet immers gebeuren door de auteur van de oorspronkelijke administratieve rechtshandeling. De verwerende partij heeft zulks ook erkend in de procedure die aanleiding heeft gegeven tot de intrekking van de gelijkaardige beslissing van het politiecollege van 20 december 2012.

Uit het feit dat de federale politie A. S. niet heeft heringeschaald op grond van de stellingen terug te vinden in het verslag van I-Force, blijkt volgens verzoekster dat de federale politie - waar geen vooringenomenheid heerst ten aanzien van de situatie in Hasselt - van oordeel is dat het verslag van I-Force niet doet besluiten dat de betrokken personeelsleden heringeschaald moeten worden.

Uit de stelling in de bestreden beslissing dat geen bewijs voorligt dat de federale politie op de hoogte is van de foutieve inschaling van A. S. kan volgens verzoekster worden afgeleid dat de verwerende partij het niet nodig heeft geacht daar melding van te doen. Blijkbaar wordt de beslissing houdende verkeerde inschaling van A. S. door de verwerende partij dus niet als onwettig beschouwd, hetgeen volgens verzoekster het gelijkheidsbeginsel schendt.

De beslissing van 21 juni 2001 heeft gedurende meer dan elf jaar effecten geressorteerd hoewel ze meerdere malen opnieuw werd onderzocht naar aanleiding van wijzingen in verzoeksters wedde. In de veronderstelling dat die beslissing onwettig zou zijn geweest, stelt verzoekster dat die onwettigheid dus zeker niet manifest was.

XIV-35.174-9/27

Verzoekster betwist tevens de stelling in de bestreden beslissing als zou de beslissing van het politiecollege van 23 januari 2001 waarbij zij werd aangeduid als secretaris van het politiecollege en haar de toelage voorzien in artikel VI.II.77 RPPol werd toegekend, geen juridische grondslag heeft omdat het RPPol nog niet in werking was getreden. Daarmee wordt volgens verzoekster voorbijgegaan aan de omstandigheden die met de hervormingen gepaard gegaan zijn. De politiezone Hazodi was immers een pilootzone voor de hervormingen waardoor er onduidelijkheid heerste over het ten laste nemen van de wedden en deze beslissing voor alle zekerheid door het politiecollege werd genomen.

Verzoekster werd echter nooit uitbetaald op basis van die beslissing aangezien zij als niet-politioneel personeelslid betaald bleef worden door de stad Hasselt tot en met haar overgang naar de politiezone Hazodi op 1 januari 2002. Deze beslissing kan volgens verzoekster evenmin als manifest onwettig worden beschouwd aangezien ze aan de toezichthoudende overheid werd overgemaakt. De beslissing om verzoekster in een hogere weddeschaal in te schalen moet minstens gecontroleerd zijn geweest door de gemeentesecretaris, het college van burgemeester en schepenen en de bijzonder rekenplichtige van de stad Hasselt.

Bovendien werden de inschalingen van al het Calog-personeel van de politiezone overgemaakt aan de korpschef, de bijzonder rekenplichtige, de voorzitter van het politiecollege, de politieraad en de gouverneur van de provincie Limburg.

Het is voor verzoekster dan ook een raadsel hoe de beslissing van 21 juni 2001, meer dan elf jaar na het nemen ervan, als kennelijk onwettig zou moeten worden beschouwd.

12. Verzoekster benadrukt in de memorie van wederantwoord haar standpunt dat de verwerende partij geen bijkomend onderzoek heeft gevoerd. Zij voert aan dat niets uit de motivering van de beslissing van 21 juni 2001 doet vermoeden dat die beslissing op een vergissing zou kunnen zijn gesteund, zodat minstens de motivering van die beslissing er de verwerende partij had moeten toe brengen nader onderzoek te verrichten en de stad Hasselt te raadplegen. Voorts bekritiseert verzoekster op omstandige wijze hetgeen door de raadsman van de

XIV-35.174-10/27

politie is uiteengezet tijdens de vergadering van de politieraad op 13 juni 2013 en waarop die zich heeft gesteund om de bestreden beslissing te nemen. Zij besluit dat de politieraad geen opmerkingen heeft geformuleerd op die uiteenzetting wat inhoudt dat zij akkoord is gegaan met die uitspraken die niet correct zijn. Bijgevolg is de bestreden beslissing gesteund op foute motieven hetgeen de formele- en materiëlemotiveringsplicht miskent. Zonder verder onderzoek van de correctheid van de uitspraken van de raadsman van de verwerende partij werd de bestreden beslissing genomen, waardoor het zorgvuldigheidsbeginsel werd geschonden.

Volgens verzoekster blijkt uit de stelling van de verwerende partij dat er geen enkele grondslag in rechte zou voorliggen waarop een verhoging van weddeschaal met twee trappen gesteund zou kunnen zijn, net dat er wel degelijk rechtsgronden bestaan voor de verhoging van weddenschaal die bij beslissing van 21 juni 2001 werd doorgevoerd. Zij verwijst naar haar uiteenzetting in het verzoekschrift betreffende het onderzoek van de kennelijke onwettigheid door de Raad van State, om te besluiten dat de these dat de vaststelling van de onwettigheid zou volstaan om de opheffing te rechtvaardigen niet correct is.

Wat de beslissing betreft van het politiecollege van 23 januari 2001, die nooit uitwerking heeft gekregen, toont de stelling van de verwerende partij dat deze beslissing tot toekenning van een weddetoeslag op grond van een nog niet bestaande wet effectief en doelbewust werd genomen, volgens verzoekster de willekeur aan van de verwerende partij. Er wordt thans geen gewag meer gemaakt van een vergissing of onachtzaamheid van het bestuur dat zelf kiest om met kennis van zaken beslissingen te nemen, waarvan zij dan tien jaar later stelt dat iedereen er de onwettigheid van moet kunnen vaststellen.

Wat de door haar aangehaalde rechtspraak van de Raad van State met betrekking tot de onbestaande rechtshandeling betreft, weerlegt verzoekster op uitgesponnen wijze de repliek van de verwerende partij dat die niet pertinent zou zijn.

XIV-35.174-11/27

Verzoekster meent dat zij erop mocht vertrouwen dat de beslissing van 21 juni 2001 en de beslissingen die erop zijn gevolgd en waarbij haar geldelijk statuut werd bevestigd, niet manifest onwettig waren. Zij ziet dan ook niet in waarom zij, wier functie geen uitstaan had met personeelszaken, kennis zou moeten hebben gehad van de onwettigheid van haar inschaling terwijl alle gespecialiseerde organen en personeelsleden van de verwerende partij gedurende meer dan tien jaar niet tot dat besluit gekomen zijn.

Volgens verzoekster wordt nog ten onrechte beweerd dat het SSGPI niet zou hebben verklaard dat zij correct was ingeschaald. Verzoekster ziet niet in waarom zij zou moeten bewijzen dat het SSGPI over alle gegevens beschikte met betrekking tot haar geldelijk statuut. Verzoekster betwist tevens de stelling dat het SSGPI slechts vaststellingen kan doen voor de periode vanaf wanneer zij de lonen van de zone berekent, zijnde sinds 2010. In dat geval zou immers de verwerende partij evenmin een onderzoek mogen voeren naar de inschaling van verzoekster in de periode voordat zij werkzaam was voor de politiezone Hazodi, hetgeen te dezen wel is gebeurd. Wat de inschaling van A. S.

betreft, staat het recht op privéleven er volgens verzoekster niet aan in de weg dat de verwerende partij als voormalige werkgever gegevens over die inschaling kan melden aan haar huidige werkgever. Aldus worden volgens verzoekster de “klokkenluiders” wel degelijk op ongelijke wijze behandeld met mevrouw A. S.

13. In de laatste memorie komt verzoekster enkel nog terug op haar verzoek om de zaak voor te leggen aan de Algemene Vergadering van de Raad van State.

XIV-35.174-12/27

Beoordeling

Situering

14. Met de bestreden beslissing wordt de loonschaal van verzoekster voor de toekomst herzien van AA5 (die overeenkomt met de “oude” weddeschaal A5a zoals van toepassing voor het RPPol) naar A31 op grond van de volgende motivering:

“Gelet op het feit dat de politieraad meent dat zij de bevoegde overheid is om Vera Vrancken in haar juiste weddeschaal in te schalen, onder meer gelet op art. 56

van de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst, gestructureerd op twee niveaus (WGP), art. 12 van de wet van 27 december 2000

houdende diverse bepalingen met betrekking tot de rechtspositie van het personeel van de politiediensten, art. 235 WGP, art. 236 WGP, art. 248 WGP, art. 12.1.1. van het Rppol, en art. 12.2.1. van het Rppol.

Gelet op de finaliteit van deze beslissing om de verloning van Vera Vrancken op een wettige manier vast te stellen voor de toekomst, met benoeming in haar wettige graad en weddeschaal zoals hierna in artikels 1 en 2 gedaan.

[…]

Gelet op het feit dat Vera Vrancken tijdens de overgangsperiode voor overdracht van personeel van de stad Hasselt naar de politiezone vooraf, vooraleer de inschaling een feit werd, een hogere vergoeding en schijnbaar een hogere loonschaal heeft gekregen, waarvoor geen wettige objectieve maatstaf kon worden aangetroffen, zodat op basis van die hogere verloning een hogere inschaling werd bekomen, waaraan dan weer een hogere verloning is gekoppeld.

Gelet op het feit dat de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van de stad Hasselt van 21 juni 2001 manifest onwettig is. Dat het college van burgemeester en schepenen dd. 21 juni 2001 de weddeschaal van Vera Vrancken heeft vastgesteld op 1.725.000,-, zijnde de weddeschaal A5a en de graad van organisatie-adviseur, zonder dat zij werd bevorderd en dus zonder enige wettige rechtsgrond.

Dat zij een weddetoeslag als wedde beschouwt, daar waar de beslissing van de politiezone in oprichting van 23 januari 2001 duidelijk stelt dat het slechts een toeslag is. Dat er geen enkele bepaling in het RPpol of enige andere wettelijke bepaling bestaat, die toelaat om in die omstandigheden een weddetoeslag aan te wenden om een hogere weddeschaal te bepalen.

Dat noch de omzendbrief van 14 juli 1993, noch de gemeenteraadsbeslissing van 23 april 1996 houdende de vaststelling van het geldelijk statuut van het gemeentepersoneel en de latere wijzigingen ervan, noch enige andere algemene weddenschaalherziening verantwoorden dat de weddeschaal van Vera Vrancken op A5a werd vastgesteld.

Dat de beslissing van het politiecollege van 23 januari 2001, die op zich reeds manifest onwettig is want steunt op niet-bestaande wetgeving, nadien dus manifest miskend werd door het college van burgemeester en schepenen op 21 juni 2001. Dat het college van burgemeester en schepenen de weddeschaal van Vera Vrancken heeft vastgesteld op A5a, zonder dat zij werd bevorderd. Het lijkt erop dat het

XIV-35.174-13/27

college van burgemeester en schepenen op dezelfde manier werd misleid als het politiecollege op 19 februari 2002 om foutieve inschalingsbeslissingen te nemen.

Gelet op het feit dat er geen enkele wettige juridische grondslag is voor de toekenning van een wedde van 1.725.000,- BEF aan Vera Vrancken met ingang van 1 januari 2001.

Gelet op het feit dat het politiecollege bij de inschalingsbeslissing van 19 februari 2002 hierin te goeder trouw vertrouwd heeft op haar medewerkers en de personeelsleden die de dossiers voorbereidden en dat zij vele jaren later, na het onderzoek door een onafhankelijk auditkantoor, heeft moeten vaststellen dat zij bij het ondertekenen van het besluit niet beschikte over de gegevens die noodzakelijk waren voor een correcte beoordeling. Gelet op het feit dat de beslissing van het politiecollege met andere woorden steunde op een beslissing die manifest onwettig was, en door diezelfde manifeste onwettigheid wordt geraakt.

Gelet op het feit dat Vera Vrancken op 11 februari 2002 nogmaals de mandaattoeslag werd toegekend door het politiecollege die reeds was doorgeven als deel van haar weddeschaal, zodat Vera Vrancken naast een onterecht hoge inschaling, ook voor een tweede maal dezelfde toeslag bekwam.

Gelet op het feit dat Vera Vrancken dus tweemaal dezelfde vergoeding ontving voor haar aanstelling als secretaris, wat manifest onwettig is.

Dat het gegeven dat geen enkele instantie die onwettigheid in het verleden heeft opgemerkt, geen afbreuk doet aan de onwettigheid ervan. Gelet op het feit dat niet blijkt dat het SSGPI bij haar beoordeling op de hoogte was van het feit dat Vera Vrancken op datum van 31 december 2000 ingeschaald was in weddeschaal A2a en dat zij per 1 januari 2001 de schaal A5a heeft verkregen door de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001.

Gelet op het feit dat die foutieve inschalingsbeslissingen een manifeste onwettigheid uitmaken daar zij op geen enkele rechtsgrond berusten.

Dat er geen praktijk bestaat binnen de politiezone om aan diegene die een hogere functie uitoefent, de facto een bevordering of benoeming toe te kennen, dus zonder de toepasselijke regelgeving in acht te nemen.

Dat het gegeven dat een ander personeelslid dat foutief werd ingeschaald door haar huidige werkgever (nog) niet werd heringeschaald, niets afdoet aan die manifeste onwettigheid. Dat geen bewijs voorligt dat haar huidige werkgever op de hoogte is van de resultaten van het gevoerde onderzoek, en dat dit sowieso geen afbreuk doet aan de vaststelling dat er ten aanzien van Vera Vrancken geen verantwoording terug te vinden is voor de overgang van schaal A2a naar A5a.

Gelet op het verhoor van Vera Vrancken dd. 22 november 2012, waar Vera Vrancken niet is komen opdagen, en waar de beperkte verklaringen die de raadslieden van Vera Vrancken op 22 november 2012 hebben afgelegd het voorgaande niet ontkrachten, nu de raadslieden geweigerd hebben op de feitelijkheden in te gaan.

Gelet op het verzoekschrift tot schorsing en nietigverklaring neergelegd door Vera Vrancken in procedure nr. G/A 208.161/IX-7946 bij de Read van State, waarin zij wel uitgebreid schriftelijk verslag heeft gedaan van de elementen die volgens haar de rechtsgeldigheid van de haar toegekende weddeschaal bewijzen en van de elementen die de politiezone zouden weerhouden om Vera Vrancken in haar correcte weddeschaal in te schalen. Gelet op het feit dat de politiezone na een analyse tot het besluit is komen dat geen van die inhoudelijke elementen ernstig is, en dat geen enkel element een wettige rechtsgrond kan verschaffen aan haar hogere weddeschaal.

- Wat betreft het eerste middel van Vera Vrancken in voormelde procedure bleek na onderzoek dat er geen enkele juridische basis kon worden gevonden ter verantwoording van haar weddesprong van Vera Vrancken. Dat dit dus een

XIV-35.174-14/27

manifeste onwettigheid uitmaakt die voor onbestaande dient te worden gehouden, zodat de politiezone dit nog kan rechtzetten.

- Wat betreft het tweede middel van Vera Vrancken, blijkt dat de politiezone zich steunt op haar eigen onderzoek, op basis van elementen die o.a. werden aangereikt door het auditonderzoek en het strafonderzoek.

- Wat betreft het derde middel van Vera Vrancken, blijkt dat de politiezone de schuldvraag en de vraag over eventueel bedrieglijk handelen open en onbeantwoord laat, doch dat dit niet wegneemt dat de foutieve inschaling moet worden rechtgezet wegens de manifeste onwettigheid ervan en om de gelijkheid tussen de personeelsleden te herstellen.

- Wat betreft het vijfde middel van Vera Vrancken, blijkt dat de thans voorgesteld weddenschaal anciënniteit van Vera Vrancken conform de wet wordt in rekening gebracht.

Een essentieel element in dit dossier, met name de kwade trouw van de betrokken personeelsleden, staat niet vast op grond van de beschikbare feitelijke gegevens. Gelet op het feit dat de politiezone Hazodi de bewijslast draagt van kwade trouw indien zij zich daarop wil beroepen, diende uit het gevoerde strafonderzoek - of de verhoren van de betrokkenen - de nodige elementen naar voor te komen die kwade trouw zouden bewijzen.

Bij brief van 20 november 2012, ontvangen op 22 november 2012, bevestigde de heer Arbeidsauditeur aan de politiezone dat hij het strafonderzoek (zowel wat betreft het luik rond de zogenoemde pesterijen, als het luik rond de vergoedingsproblematiek) had afgesloten met een seponeringsbeslissing. Na inzage van het strafdossier, blijkt dat er ogenschijnlijk onvoldoende elementen terug te vinden zijn om de kwade trouw van de betrokken personeelsleden vast te stellen. Dit is te wijten aan het feit dat de arbeidsauditeur geen verder onderzoek heeft gevoerd naar de inschaling van de betrokken personeelsleden. De auditeur meldde bij mail van 19 december 2012:

[…]

Die vaststelling is bijzonder jammer, aangezien de heer arbeidsauditeur over meer middelen beschikt om dit dossier ten gronde te onderzoeken, dan die waarover de politiezone zelf beschikt. Dit bleek zeer duidelijk naar aanleiding van het verhoor dat de politiezone zelf heeft proberen afnemen van de vier betrokken personeelsleden. Slechts één personeelslid is hierop ingegaan. De drie overige personeelsleden, waaronder Vera Vrancken, hebben geweigerd om verhoord te worden door de politiezone.

Er dient dan ook te worden vastgesteld dat, gelet op het quasi onbestaande strafonderzoek wat betreft de inschaling en de seponering van het strafdossier, op dit ogenblik onvoldoende elementen voorhanden zijn om de kwade trouw van Vera Vrancken aan te nemen. De pijnpunten die omtrent de inschaling zijn ontdekt kwamen echter ook in het strafonderzoek naar boven, die zijn daarin bevestigd. De oorsprong, of het een vergissing was of bewust is niet duidelijk, maar het is wel zeer duidelijk dat het onjuist is.

De politiezone dient de schuldvraag en de vraag over eventueel bedrieglijk handelen dus open en onbeantwoord te laten, doch dit betreft niet de vaststelling van de onwettigheid die vaststaand is. Dit neemt niet weg dat de foutieve inschaling moet worden rechtgezet wegens de manifeste onwettigheid ervan en om de gelijkheid tussen de personeelsleden te herstellen.

Gelet op het feit dat ook de politieraad van de politiezone HaZoDi de vastgestelde onwettigheid dermate manifest beschouwt dat zij voor onbestaande dient te worden gehouden. Er moet gelijkheid bestaan en personeelsleden kunnen niet voor henzelf afwijkingen op de regel van de gelijkheid bekomen door hoger dan wettig mogelijk ingeschaald of betaald te worden.

XIV-35.174-15/27

Gelet op het feit dat de politieraad, gelet op de resultaten van het gevoerde strafonderzoek, Vera Vrancken enkel vanaf de datum van deze administratieve beslissing formeel in haar juiste graad en weddeschaal wil inschalen.

Gelet op het feit dat de politieraad van de politiezone HaZoDi thans de individuele jaarwedde van Vera Vrancken dient te herzien en vast te stellen, met ingang vanaf deze administratieve beslissing.

Gelet op het feit dat Vera Vrancken op 31 december 2001 loonschaal A2a genoot.

Gelet op het feit dat Vera Vrancken op 1 januari 2002 weddeschaal AA3 had, met geldelijke ancienniteit 1 januari 1981. jaarwedde 35.651,73 euro.”

15. Met de bestreden beslissing wordt aldus de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001 waarbij verzoekster van loonschaal A2a naar A5a werd ingeschaald opgeheven omwille van de manifeste onwettigheid ervan. Verzoekster betwist te dezen dat die beslissing manifest onwettig zou zijn en dus als onbestaande zou moeten worden beschouwd.

Het onderzoek van de rechtsgeldigheid van de bestreden beslissing spitst zich toe op twee vragen, met name of er al dan niet een rechtsgrond bestond voor de inschaling in de weddenschaal A5a en zo neen, of die onwettigheid van dien aard is dat moet worden besloten tot een onbestaande rechtshandeling. Beide aspecten worden hierna onderzocht.

Betreffende de vraag of er al dan niet een rechtsgrond bestond voor de inschaling in de weddenschaal A5a: de onregelmatigheid van de rechtshandeling

16. Wat het bestaan van een rechtsgrond voor de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001 betreft, stelt het auditoraat onder meer het volgende vast.

De bestreden beslissing wijst er vooreerst op dat verzoekster de hogere weddeschaal A5a heeft verkregen door de beslissing van het politiecollege van 23 januari 2001 waarbij haar voor haar functie als politiesecretaris een toelage werd toegekend die het verschil tussen de weddeschaal A2a (die zij op 31 december 2000 had) en de weddeschaal A5a dekt. Die toelage werd (met de

XIV-35.174-16/27

beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001) in haar weddeschaal geïncorporeerd. Naast de vaststelling dat er voor de beslissing van het politiecollege van 23 januari 2001 om de toelage voor de functie van politiesecretaris toe te kennen geen rechtsgrond bestond vermits het RPPol op dat tijdstip nog niet in werking was getreden, is er in het RPPol geen enkele bepaling terug te vinden op grond waarvan een weddetoeslag in een weddeschaal geïntegreerd kan worden. Verzoekster duidt ook geen enkele bepaling aan die een dergelijke ingreep zou kunnen verantwoorden.

Verzoekster voert aan dat de beslissing van het college van burgemeester en schepenen waarbij haar individuele jaarwedde - als gemeentepersoneelslid - per 1 januari 2001 werd vastgesteld op 1.725.000 BEF

een loutere toepassing is van de hervorming van de weddenschalen van het gemeentepersoneel (de omzendbrief van 14 juli 1993 betreffende de weddeschaalherziening), hetgeen ook door het verslag van I-Force bevestigd zou worden en hetgeen de politieraad niet onderzocht heeft. Te dezen moet het volgende worden vastgesteld:

Uit de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001 blijkt dat verzoekster vóór 1 januari 2001 ingeschaald was in de weddeschaal A2a. Uit de bijlagen bij stuk 13 van het administratief dossier met betrekking tot de algemene weddeschaalherziening van het gemeentepersoneel blijkt dat aan een bureauchef (verzoekster) vanaf 1 januari 2000 de weddeschaal “A1a/A1b/A2a” werd toegekend en dat de weddeschaal A5 (de hoogste) omgezet werd naar “A5a/A5b” en voorbehouden was voor de graad “organisatie-adviseur”.

Met de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001

werd de individuele jaarwedde van verzoekster met ingang van 1 januari 2001

vastgesteld op 1.725.000 BEF, hetgeen overeenstemt met de weddeschaal A5a. Uit niets blijkt dat verzoekster in de graad van organisatie-adviseur bevorderd zou zijn en verzoekster toont dit ook niet aan, zodat het standpunt van de verwerende partij dat de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001

onwettig is overeind blijft. Verzoekster kan overigens in de algemene beschrijving

XIV-35.174-17/27

van de problematiek van de herziening van de weddeschalen van het gemeentepersoneel in het verslag van I-Force geen argument vinden dat concreet zou aantonen dat haar hogere inschaling steun zou vinden in deze algemene herziening of in de omzendbrief van 14 juli 1993. Verzoekster duidt ook zelf geen bepaling aan op grond waarvan de overgang van A2a naar A5a in rechte verantwoord zou kunnen worden. Van een schending van de formele- en materiëlemotiveringsplicht, van de zorgvuldigheidsplicht en van een manifeste verkeerde beoordeling kan in die omstandigheden geen sprake zijn.

Inzonderheid wat de aangevoerde schending van de zorgvuldigheidsplicht betreft, kan erop worden gewezen dat de verwerende partij het onafhankelijk auditbureau I-Force heeft ingeschakeld om de correctheid van de weddeinschalingen te controleren, dat zij de resultaten van het strafrechtelijk onderzoek heeft afgewacht, dat zij die gegevens in haar eigen onderzoek heeft betrokken en dat de leden van de politieraad hiervan kennis hebben kunnen nemen.

In die context kan de verwerende partij geen onzorgvuldigheid worden verweten omdat zij iets dat er niet is - een rechtsgrond - niet vindt. In de mate dat verzoekster in haar memorie van wederantwoord de toelichting van de raadsman van de verwerende partij aan de leden van de politieraad op de zitting van 13 juni 2013

bekritiseert omdat deze toelichting onzorgvuldig en vooringenomen was omdat ze verkeerde informatie heeft verschaft, geeft zij een nieuwe wending aan het middel.

Verzoekster had kennis van de notulen van deze vergadering of kon er in ieder geval kennis van hebben vooraleer zij haar beroep op 12 augustus 2013 heeft ingediend. Die kritiek is laattijdig en derhalve niet-ontvankelijk.

Verzoekster stelt dat A. S., lid van de federale politie (Hasselt), niet werd heringeschaald niettegenstaande I-Force ook hier heeft geoordeeld dat er niet-verantwoorde verhoging heeft plaatsgevonden. Zij meent dat daardoor tevens het gelijkheidsbeginsel werd geschonden. Vooreerst valt niet in te zien hoe die kritiek het ontbreken van een rechtsgrond zou kunnen weerleggen. De vaststelling dat de weddeschaal van A. S. niet zou zijn gecorrigeerd doet geen afbreuk aan de vaststelling dat er voor hogere inschaling van verzoekster geen rechtsgrond is. De

XIV-35.174-18/27

verwerende partij wijst er voorts terecht op dat geen enkel bewijs voorligt dat FGP

Hasselt kennis heeft van de resultaten van het auditrapport. In zoverre verzoekster in het ongemoeid laten van A. S. een schending van het gelijkheidsbeginsel ziet, moet er op worden gewezen dat A. S. onder een andere overheid ressorteert en dat men zich niet op de schending van het gelijkheidsbeginsel kan beroepen om zelf een onwettige toestand te behouden.

Verzoekster voert nog aan dat in ieder geval de politieraad niet bevoegd is om de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001 op te heffen aangezien dit moet gebeuren door de auteur van de oorspronkelijke administratieve rechtshandeling.

Principieel dient de opheffing te gebeuren door de auteur van de oorspronkelijke administratieve rechtshandeling. In geval van rechtsopvolging is de rechtsopvolger evenwel bevoegd om die beslissing op te heffen of een nieuwe beslissing voor de toekomst te nemen. De politiezone Hazodi is inzake de aangelegenheden van de lokale politie de rechtsopvolger van de stad Hasselt, en binnen de politiezone Hazodi (als rechtspersoon) is de politieraad het orgaan dat bevoegd is om het personeel in een bepaalde graad met bijhorende weddeschaal te benoemen. De politieraad is bijgevolg het bevoegde orgaan om de weddeschaal van verzoekster vast te stellen, hetgeen hij bij de bestreden beslissing heeft gedaan.

Conclusie: uit het voorgaande blijkt dat er voor de hogere weddeinschaling geen rechtsgrond voorhanden is en dat de politieraad het bevoegde orgaan was om deze onwettigheid ongedaan te maken.

17. Verzoekster betwist in haar laatste memorie op geen enkele wijze deze vaststellingen en conclusie. Zij beperkt zich immers in haar laatste memorie tot het argumenteren in rechte van haar verzoek om de zaak voor te leggen aan de Algemene Vergadering van de Raad van State.

XIV-35.174-19/27

De Raad van State ziet geen reden om het anders te zien dan het auditoraat en bevindt aldus, de redenering van het auditoraatsverslag bijvallend, dat de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001

onregelmatig is doordat er geen rechtsgrond voor blijkt en dat de grief betrokken op de onbevoegdheid van de politieraad niet gegrond is.

Betreffende de vraag of die onregelmatigheid van dien aard is dat moet worden besloten tot een onbestaande rechtshandeling.

18. Een administratieve rechtshandeling met individueel karakter die rechten toekent kan onder bepaalde voorwaarden, die verband houden met het eerbiedigen van definitief vastgestelde rechtstoestanden, worden ingetrokken, ook wanneer geen reglementaire bepaling daarin voorziet. Onder dezelfde voorwaarden kan zij ook worden opgeheven, hetgeen een zachtere maatregel is dan de intrekking omdat de uitwerking die de handeling in het verleden heeft gehad, niet ongedaan wordt gemaakt. Deze voorwaarden voor de intrekking en de opheffing van een rechtserkennend besluit zijn geënt op de gedachte dat een beslissing, waartegen een annulatieberoep ingesteld kan worden, slechts definitief wordt na het verstrijken van de beroepstermijn en dat die regel noodzakelijkerwijze inhoudt dat de administratieve overheid de gelegenheid heeft om binnen dezelfde termijn haar besluit te onderzoeken en dat dit nieuw onderzoek het recht inhoudt om de beslissing, die door de Raad van State zou kunnen vernietigd worden, uit het rechtsverkeer te nemen.

In dit geval betreft het de opheffing van een beslissing die aan verzoekster rechten toekende, doordat zij ingeschaald werd van loonschaal A2a in loonschaal A5a. Wanneer, zoals hiervoor is vastgesteld, de onregelmatigheid van die beslissing tot inschaling wordt aangetoond, is de opheffing ervan mogelijk totdat de beroepstermijn voor het indienen van een annulatieberoep verstrijkt of totdat, ingeval van beroep, de Raad van State uitspraak doet. Na het definitief worden van de beslissing tot inschaling omdat geen beroep meer mogelijk is of omdat over het beroep beslist is, is de opheffing nog slechts mogelijk in de mate

XIV-35.174-20/27

dat wordt aangetoond dat die beslissing door een dermate grove onwettigheid aangetast is dat ze voor niet bestaande gehouden moet worden. De manifeste onwettigheid die het bewijs inhoudt dat een handeling in rechte niet bestaat zal in de eerste plaats blijken uit het onderzoek van de rechtsgeldigheid van de beslissing, maar niets belet dat ook rekening gehouden wordt met de feitelijke omstandigheden waarin die beslissing tot stand gekomen is.

Van een onbestaande handeling is slechts uitzonderlijk sprake wanneer de beslissing door een zodanig grove en manifeste onregelmatigheid is aangetast dat haar feitelijke bestaan genegeerd mag worden, door burger én overheid. De vraag of een onregelmatigheid te wijten is aan een fout of vergissing van de overheid is desgevallend een van de feitelijke omstandigheden in de zin als hiervoor gesteld. Tot slot rust de bewijslast van de grove en manifeste onregelmatigheid op het bestuur dat zich beroept op de rechtsfiguur van de onbestaande rechtshandeling.

Anders dan hoe verzoekster het ziet in haar verzoekschrift, houdt het gegeven dat slechts uitzonderlijk sprake is van het erkennen van een handeling als onbestaande, niet in dat zulks is beperkt tot bepaalde handelingen of onregelmatigheden. Aannemen dat de bevoegdheid om een onbestaande handeling op te heffen slechts zou bestaan in het geval van bepaalde onregelmatigheden of ten aanzien van bepaalde beslissingen, zou er toe leiden dat in grote mate het herstel van de wettigheid wordt verhinderd waartoe een administratieve overheid -

die er immers toe gehouden is de geldende regelgeving toe te passen en uit te voeren - , is gehouden indien zij een grove en manifeste onregelmatigheid vaststelt.

19. Verzoekster betwist het manifeste karakter van de onwettigheid van de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001.

Hiervoor is vastgesteld dat verzoekster een hogere weddeschaal A5a heeft verkregen door de beslissing van het politiecollege van 23 januari 2001, waarbij haar voor haar functie als politiesecretaris een toelage werd toegekend die het verschil tussen de weddeschaal A2a (die zij op 31 december 2000 had) en de

XIV-35.174-21/27

weddeschaal A5a dekt. Die toelage werd (met de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van 21 juni 2001) in haar weddeschaal geïncorporeerd, zonder dat de noodzakelijke stappen in het besluitvormingsproces - een bevordering - tot die verhoging zijn gebeurd. Iedere redelijk denkende (politie)overheid die enigszins vertrouwd is of moet zijn met de rechtspositieregeling van het personeel van de politiediensten kan, zodra ze kennis heeft of moet hebben van de noodzakelijke gegevens betreffende die inschaling, vaststellen dat die beslissing tot verhoging van loonschaal A2a naar A5a, onwettig is.

Uit de bestreden beslissing blijkt dat de verwerende partij zich op het standpunt stelt dat zij pas, “vele jaren later, na het onderzoek door een onafhankelijk auditkantoor, heeft moeten vaststellen dat zij bij het ondertekenen van het besluit niet beschikte over de gegevens die noodzakelijk waren voor een correcte beoordeling.”

Verzoekster bemerkt van haar kant in het verzoekschrift dat “niemand” op het ogenblik dat de beslissing van 21 juni 2001 is genomen, heeft doen gelden dat die beslissing onwettig zou zijn. Uit het enkele feit dat “niemand”

op dat ogenblik die onwettigheid heeft opgemerkt, mag op zich niet worden afgeleid dat die beslissing niet voor onbestaande mag worden gehouden. Te dezen stelt de bestreden beslissing dat “het college van burgemeester en schepenen de weddeschaal van Vera Vrancken heeft vastgesteld op A5a, zonder dat zij werd bevorderd” en dat “het [erop] lijkt […] dat het college van burgemeester en schepen op dezelfde manier werd misleid als het politiecollege op 19 februari 2002

om foutieve inschalingsbeslissingen te nemen.” Inzake die inschalingsbeslissing van 19 februari 2002 stelt de bestreden beslissing “dat het politiecollege bij de inschalingsbeslissing van 19 februari 2002 hierin te goeder trouw vertrouwd heeft op haar medewerkers en de personeelsleden die de dossiers voorbereidden dat zij vele jaren later, na het onderzoek door een onafhankelijk auditkantoor, heeft moeten vaststellen dat zij bij het ondertekenen van het besluit niet beschikte over de gegevens die noodzakelijk waren voor een correcte beoordeling.” Verzoekster

XIV-35.174-22/27

betrekt die vaststellingen niet bij haar blote kritiek, noch brengt zij enig begin van bewijs aan van haar bewering waaruit blijkt dat de door haar aangehaalde overheden en personen die kennis van de gegevens die noodzakelijk waren voor een correcte beoordeling, hadden of moesten hebben.

Verzoekster doet in het verzoekschrift ook gelden dat het politiecollege op 19 februari 2002, minstens ter gelegenheid van de latere beslissingen ervan die verzoekster opsomt, de kennis had of moest hebben van het feit dat aan verzoekster een hogere weddeschaal werd toegekend zonder dat hiertoe alle noodzakelijke statutaire voorwaarden waren voldaan. Ook zou dat moeten blijken uit de vaststellingen en mededelingen van het SSGPI. Verzoekster maakt evenwel te dezen evenmin aannemelijk dat die personen of overheden op de data van hun beslissingen, kennis hadden of moesten hebben van het feit dat verzoekster op 31 december 2000 ingeschaald was in schaal A2a en dat zij op 1 januari 2001 de schaal A5a heeft verkregen door de beslissing van het college van burgemeester en schepenen van de stad Hasselt van 21 juni 2001. Voorts volgt uit de door haar geschonden geachte beginselen niet dat, telkens een navolgende beslissing inzake verzoeksters weddestatuut wordt genomen, er in hoofde van de beslissende overheid de verplichting zou bestaan de wettigheid van de initiële beslissing waarbij die weddenschaal is toegekend, te onderzoeken indien er, zoals te dezen, niet blijkt dat er op die ogenblikken, enige indiciën zijn van onwettigheid.

Ter zake bemerkt de Raad van State overigens dat de ‘bevestigende’ beslissingen die de overheden en instanties - en die de onwettige hogere looninschaling nooit hebben bekritiseerd - nadien namen, alle kaderen in de overgang van de personeelsleden van de gemeente naar de politiezone en in een globale herziening van de weddeschalen, waarvan verzoekster niet aantoont dat zulks gepaard ging of moest gaan met een onderzoek van het individueel dossier van verzoekster.

Zelfs aangenomen dat, zoals verzoekster in de memorie van wederantwoord betoogt, “het tijdsverloop en de bevestigende beslissingen van de beslissing van 19 februari 2002, […] [ervoor] zorgen […] dat er een strengere beoordeling moet zijn in het licht van het rechtszekerheidsbeginsel en het

XIV-35.174-23/27

vertrouwensbeginsel” - en dus een feitelijke omstandigheid van de zaak is waarmee volgens verzoeksters bij de beoordeling rekening moet worden gehouden - belet zulks niet dat loutere beweringen of aannames door verzoekster, zonder dat die aan de hand van concrete feitelijke gegevens aantoont of aannemelijk maakt dat de bevoegde overheid kennis had of moest hebben van de bestaande onwettigheid van de beslissingen van 21 juni 2001 en 19 februari 2002, niet volstaan om de bestreden beslissing te ontkrachten. Hetzelfde geldt wat verzoeksters argument in de memorie van wederantwoord betreft dat - en dat naar zij stelt ook als feitelijk element van de zaak moet worden meegenomen bij de beoordeling -, het onwettig karakter te wijten aan de nalatigheid van de overheid, niet als manifest onwettig kon worden beschouwd. Ook in die hypothese komt het aan verzoekster toe aan de hand van concrete feitelijke gegevens aan te tonen of aannemelijk te maken dat het onwettig karakter te wijten is aan de nalatigheid van het bestuur, hetgeen zij niet doet. Evenmin sluit het argument dat verzoekster niet zou zijn betrokken bij de totstandkoming, uit dat er toch sprake kan zijn van een onbestaande handeling.

Uit wat voorafgaat volgt dat verzoekster zich beperkt tot het geven van een eigen feitelijke beoordeling van het feit of “iemand” bij de totstandkoming van de beslissing van 21 juni 2001 dan wel in de loop van de voorbije jaren, de vaststaande onregelmatigheid had opgemerkt of had moeten opmerken, maar zij maakt niet aannemelijk dat de verwerende partij onterecht pas tot die conclusie is gekomen na het onderzoek door een onafhankelijk auditkantoor.

Conclusie

20. Op grond van de conclusie dat de politieraad wettig kon beslissen de loonschaal van verzoekster te herzien, kan worden besloten dat het rechtszekerheidsbeginsel, en het daarin vervatte verbod om een individuele rechtsverlenende handeling te vernietigen, niet geschonden zijn nu die beginselen

XIV-35.174-24/27

niet van toepassing zijn wanneer de leer van de onbestaande handeling wordt toegepast. Hetzelfde geldt ten aanzien van het redelijkheidsbeginsel.

Evenmin zijn de materiëlemotiveringsplicht, de “manifeste beoordelingsvergissing” en de zorgvuldigheidsplicht geschonden nu uit de voorgaande analyse blijkt dat de bestreden beslissing in wezen is gesteund op de vaststelling dat er voor de loonschaalverhoging geen enkele verantwoording in rechte terug te vinden is en dat de verwerende partij tot die conclusie is gekomen na het onderzoek van een onafhankelijk auditkantoor.

Wat de schending van de formelemotiveringsplicht betreft, overweegt de bestreden beslissing dat de onregelmatigheid van de beslissing van 21 juni 2001, bestaande in het gebrek aan rechtsgrond van dien aard is dat zij voor onbestaande moet worden gehouden. Daarmee geeft de verwerende partij duidelijk aan waarom die beslissing naar de toekomst uit het rechtsverkeer wordt genomen.

Ze is derhalve formeel afdoende gemotiveerd.

21. Verzoekster voert tot slot in het middel ook de schending aan van het vertrouwensbeginsel omdat zij, in de gestelde omstandigheden, mocht vertrouwen in het rechtsgeldig karakter van de beslissing van 21 juni 2001.

Ook dat argument overtuigt niet.

Ieder redelijk denkend personeelslid van de politiediensten dat enigszins vertrouwd is of moet zijn met de rechtspositieregeling van het personeel van de politiediensten - wat te dezen van verzoekster mag worden verwacht, gelet op haar plaats die zij als personeelslid van het administratief en logistiek kader van de lokale politie bekleedt - kan wanneer het wordt ingeschaald in een hogere weddeschaal, vaststellen dat de daartoe noodzakelijke stap in het besluitvormingsproces omtrent die inschaling ontbreekt. Daargelaten de vraag of zoals verzoekster betoogt, het tijdsverloop en de navolgende beslissingen bij haar de indruk hadden gewekt dat die hogere inschaling wettig was en dat die aldus

XIV-35.174-25/27

“verwachtingen” in het leven zou hebben geroepen, houden de door verzoekster aangevoerde beginselen niet in dat die verwachtingen moeten worden gehonoreerd. De aangevoerde beginselen kunnen immers niet tot gevolg hebben dat de verwerende partij aan de bindende reglementaire bepalingen voorbij kan gaan, noch een toestand zou moeten handhaven die in strijd is met de toepasselijke regels.

22. Het eerste middel is ongegrond.

B. Tweede tot en met vierde middel

Uiteenzetting van de middelen

23. In die middelen voert verzoekster de schending aan van respectievelijk:

- de hoorplicht (tweede middel);

- de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van bestuurshandelingen’, de materiëlemotiveringsplicht, het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van de vrije mededinging inzake overheidsopdrachten (derde middel);

- machtsafwending, de artikelen 38 tot en met 55 van de wet van 13 mei 1999

‘houdende het tuchtstatuut van de personeelsleden van de politiediensten’, het onpartijdigheidsbeginsel, de zorgvuldigheid en de fairplay-beginselen (vierde middel).

Beoordeling

24. Verzoekster dient een wettig belang te hebben bij haar middelen.

Te dezen blijkt, zelfs al zou moeten worden vastgesteld dat de in de voormelde middelen geschonden geachte onregelmatigheden gegrond zouden

XIV-35.174-26/27

zijn, uit de behandeling van het eerste middel dat de verwerende partij met een onbestaande rechtshandeling blijft geconfronteerd. Een eventuele vernietiging van de bestreden beslissing om een van die gronden vermeld in het tweede, derde of vierde middel houdt aldus in dat in dat geval de verwerende partij zich geconfronteerd ziet met de verdere uitvoering van een onbestaande rechtshandeling in de zin als hiervoor bepaald. Met het tweede, derde en vierde middel beoogt verzoekster bijgevolg dat verder uitvoering wordt gegeven aan een rechtshandeling waarvan is vastgesteld dat ze onbestaande is. Zulks maakt een onwettig belang uit.

25. Het tweede, derde en vierde middel zijn niet-ontvankelijk.

BESLISSING

1. De Raad van State verwerpt het beroep.

2. Verzoekster wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing en van het beroep tot nietigverklaring, begroot op 350 euro.

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van zeven maart tweeduizend zeventien, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:

Geert Debersaques, kamervoorzitter, Carlo Adams, staatsraad, Peter Sourbron, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.

De griffier De voorzitter

Joris Casneuf Geert Debersaques

XIV-35.174-27/27

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ARR.237.584