Belgian court dismisses request to suspend zoning plan enforcement due to lack of legal grounds.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE Xe KAMER

nr. 237.250 van 31 januari 2017

in de zaak A. 220.570/X-16.771.

In zake : de NV WEMMEL SQUARE

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Patrick Mensalt kantoor houdend te 1852 Beigem Gemeentehuisstraat 26

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen :

de GEMEENTE WEMMEL

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Jens Debièvre en Bert Van Weerdt kantoor houdend te 1000 Brussel Havenlaan 86 C/113

bij wie woonplaats wordt gekozen

I. Voorwerp van de vordering

1. De vordering, ingesteld op 24 oktober 2016, strekt tot de schorsing van de tenuitvoerlegging van het besluit van de gemeenteraad van de gemeente Wemmel van 23 juni 2016 houdende de definitieve vaststelling van het gemeentelijk ruimtelijk uitvoeringsplan “Woonlagen”.

II. Verloop van de rechtspleging

2. De verwerende partij heeft een nota ingediend.

Auditeur An Van den broeck heeft een verslag opgesteld.

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 20 januari 2017.

X-16.771-1/13

Staatsraad Stephan De Taeye heeft verslag uitgebracht.

Advocaat Steven Vandendriessche, die loco advocaat Patrick Mensalt verschijnt voor de verzoekende partij, en advocaat Evi Degroodt, die loco advocaten Jens Debièvre en Bert Van Weerdt verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.

Auditeur An Van den broeck heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3.1. De verzoekende partij is eigenaar van een aantal percelen grond, gelegen te Wemmel, tussen de F. Robbrechtsstraat, de Markt, de A. Verhasseltstraat en de Dries, kadastraal bekend sectie A, nrs. 530/m/3, 530/f/2, 530/r en 527/h.

3.2. Overeenkomstig het bij koninklijk besluit van 7 maart 1977

vastgestelde gewestplan Halle-Vilvoorde-Asse zijn de voormelde percelen nrs. 530/f/2 en 530/r gelegen in woongebied. Overeenkomstig het gewestelijk ruimtelijk uitvoeringsplan “Afbakening van het VSGB en aansluitende open ruimte gebieden” (hierna: het GRUP VSGB) zijn ook de percelen nrs. 530/m/3 en 527/h gelegen in woongebied (artikel B9.1). Deze laatste percelen waren voorheen door het gewestplan tot parkgebied bestemd.

3.3. Op 9 juli 2015 wordt een plenaire vergadering over het voorontwerp van gemeentelijk ruimtelijk uitvoeringsplan “Woonlagen” (hierna:

het gemeentelijk RUP) gehouden.

X-16.771-2/13

Het initiatief tot opmaak van het gemeentelijk RUP vloeit voort uit de volgende bindende bepaling 2.1.4 van het gemeentelijk ruimtelijk structuurplan van de gemeente Wemmel (hierna: het GRS): “De gemeente zal een RUP opmaken voor het selectief verhogen van het aantal woonlagen in de kern van Wemmel. Hierbij zal rekening worden gehouden met de waarde van het bestaand gebouwenpatrimonium”.

De gemeente Wemmel wenst met het gemeentelijk RUP voor de kernwoongebieden op haar grondgebied het maximum aantal woonlagen en bouwlagen vast te stellen, ter vervanging van de gewestplanvoorschriften, en in overeenstemming met de voorschriften van het GRUP VSGB. Daarnaast wil de gemeente voor deze kernwoongebieden enkele specifieke ruimtelijke oplossingen bieden.

3.4. Op 18 augustus 2015 beslist de dienst Mer dat de opmaak van een plan-MER niet nodig is.

3.5. Op 12 november 2015 stelt de gemeenteraad van de gemeente Wemmel het ontwerp van gemeentelijk RUP voorlopig vast. Dit voorziet er onder meer in dat de percelen van de verzoekende partij herbestemd worden tot kernwoongebied voor bebouwing met twee bouwlagen en twee woonlagen (artikel 1).

3.6. Van 15 december 2015 tot en met 12 februari 2016 wordt over het ontwerp van gemeentelijk RUP een openbaar onderzoek gehouden.

3.7. Op 19 april en 26 april 2016 bespreekt de gemeentelijke commissie voor ruimtelijke ordening (hierna: de Gecoro) de bezwaren en brengt zij finaal een gunstig advies uit, mits rekening wordt gehouden met de opmerkingen en overwegingen bij de bezwaren.

3.8. In zitting van 23 juni 2016 stelt de gemeenteraad van Wemmel het gemeentelijk RUP definitief vast.

X-16.771-3/13

Dit is het bestreden besluit, waarvan melding wordt gemaakt in het Belgisch Staatsblad van 25 augustus 2016.

3.9. Op 13 april 2016 weigert het college van burgemeester en schepenen van de gemeente Wemmel aan de verzoekende partij een stedenbouwkundige vergunning te verlenen voor het bouwen van appartementsgebouwen met commercieel gelijkvloers, kantoren en paramedische beroepen en praktijkruimte, op haar onder randnummer 3.1 vermelde terrein.

3.10. Op 1 september 2016 verwerpt de deputatie van de provincieraad van de provincie Vlaams-Brabant het administratief beroep dat de verzoekende partij tegen de voormelde beslissing heeft ingesteld, en weigert zij de vergunning.

IV. Schorsingsvoorwaarden

4. Krachtens artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan de schorsing van de tenuitvoerlegging slechts worden bevolen onder de dubbele voorwaarde dat de zaak te spoedeisend is voor een behandeling ervan in een beroep tot nietigverklaring en dat minstens één ernstig middel wordt aangevoerd dat de nietigverklaring van de akte of het reglement prima facie kan verantwoorden.

V. Ernst van de middelen

A. Eerste middel

Uiteenzetting van het middel

5.1. De verzoekende partij roept in een eerste middel de schending in van artikel 2.1.2, § 3, artikel 2.2.2, § 3, en artikel 2.2.13, § 3, van de Vlaamse Codex Ruimtelijke Ordening (hierna: de VCRO), van de artikelen 2 en 3 van de

X-16.771-4/13

wet van 29 juli 1991 ‘betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen’ (hierna: de motiveringswet), het materiëlemoiveringsbeginsel en artikel 159 van de Grondwet.

5.2. Zij zet uiteen dat haar percelen binnen de cluster B9 van het GRUP VSGB zijn gelegen, waaruit blijkt dat dit binnengebied in aanmerking komt voor kernversterkende woonontwikkeling en dat er in een kwalitatief inbreidingsproject wordt voorzien. De verzoekende partij wijst er ook op dat voor dit gebied overeenkomstig de artikelen B9.1.5, 3° en B9.1.6 van het GRUP

VSGB een vergunning kan worden afgeleverd voor de bouw of herbouw van appartementsgebouwen waarbij ten minste vijftig appartementen gecreëerd worden.

Verder betoogt de verzoekende partij dat overeenkomstig het richtinggevend gedeelte van het GRS voor het betreffende gebied “de intentie bestond om 62 woningen in te planten (25 woningen per ha)”, met “als gewenst aantal bouwlagen maximum 3”. Ook het bestreden gemeentelijk RUP heeft “de er vlak naast gelegen percelen rond de Markt terecht ingekleurd als ‘kernwoongebied voor bebouwing met 3 bouwlagen en 3 woonlagen’”.

Mede onder verwijzing naar de doelstellingen van het bestreden gemeentelijk RUP, meent de verzoekende partij dat het “definitief” vastleggen van het aantal woonlagen voor het betrokken gebied op maximum twee, ingaat tegen het richtinggevend gedeelte van het GRS en de doelstelling van het bestreden gemeentelijk RUP zelf, en bovenal tegen het GRUP VSGB. Dit laatste biedt de gemeenten immers enkel de mogelijkheid om “het aantal bouwlagen te wijzigen (lees : selectief te verhogen), niet om deze te ‘bestendigen’”.

5.3. De verzoekende partij wijst er ook op dat krachtens artikel 2.2.13, § 3, VCRO de voorschriften van een gemeentelijk RUP niet van de voorschriften van een provinciaal of gewestelijk RUP kunnen afwijken, tenzij de provincieraad, respectievelijk de Vlaamse regering, daarvoor hun instemming verlenen. In de mate dat het bestreden gemeentelijk RUP het GRUP VSGB, wat

X-16.771-5/13

betreft de mogelijkheid om het aantal bouwlagen te verhogen, terzijde schuift, heffen de voorschriften van het GRUP VSGB deze van het bestreden gemeentelijk RUP overeenkomstig artikel 2.2.2, § 3, VCRO van rechtswege op.

Verder betoogt de verzoekende partij dat artikel 2.1.2, § 3, VCRO geen afwijkingen van het richtinggevend gedeelte van het RUP (lees: het GRS) toelaat.

Beoordeling

6.1. De verzoekende partij zet in haar middel niet uiteen waaruit de schending van artikel 159 van de Grondwet zou bestaan. Daarnaast moet met de verwerende partij worden vastgesteld dat de bestreden beslissing geen bestuurshandeling met een individuele strekking betreft, en bijgevolg buiten het toepassingsgebied van de motiveringswet valt. In zoverre de schending van de voormelde rechtsregels wordt aangevoerd, is het middel onontvankelijk. De excepties van de verwerende partij desbetreffend zijn gegrond.

6.2. Blijkens de richtinggevende bepalingen van het GRS “kan door een bijkomende woonontwikkeling ten noorden van de nieuwe markt ook het aantal inwoners in dit gebied nog verhogen. […] Aangezien het gebied in parkgebied is gelegen, zal een bestemmingswijziging noodzakelijk zijn”.

Nog luidens deze bepalingen, wordt er “[o]m het aantal woonmogelijkheden op te voeren [...] gedacht om het aantal toegestane bouwlagen te vermeerderen”. Er wordt op gewezen dat er “[b]innen het overlegproces van het Vlaams stedelijk gebied Brussel [...] een voorstel [werd]

geformuleerd m.b.t. tot het optrekken van het gewenst aantal bouwlagen, een proces dat op gemeentelijk niveau verder wordt uitgewerkt”. Ook wordt in het richtinggevend gedeelte een (grafisch) “voorstel” gedaan, waarbij tegelijk wordt gewezen op de vereiste van “verder onderzoek”, waarbij “zal moeten rekening worden gehouden met bestaande situaties”.

X-16.771-6/13

6.3. De wijziging van de gewestplanbestemming parkgebied op verzoeksters eigendom in woongebied, werd middels het GRUP VSGB

doorgevoerd.

Artikel B9.1.3 van de stedenbouwkundige voorschriften van het GRUP VSGB bepaalt:

“In dit gebied is het aantal bouwlagen beperkt tot 2. [...]

Bij de beoordeling van vergunningsaanvragen kan […] op basis van het aantal bouwlagen in de omgeving en de bouwhoogte in de omgeving worden geoordeeld dat er meer of minder bouwlagen toegelaten kunnen worden.

Een bouwlaag is een nuttig te gebruiken bovengrondse verdieping. [...]

Het toegelaten aantal bouwlagen kan door de gemeente of de provincie worden gewijzigd in een ruimtelijk uitvoeringsplan tot maximum 4 bouwlagen.

Zolang de gemeente of provincie het aantal woonlagen niet verhoogt door de vaststelling van een ruimtelijk uitvoeringsplan kunnen binnen het toegelaten aantal bouwlagen maximaal 2 woonlagen worden toegelaten.”

6.4. Uit de toelichtingsnota bij het bestreden gemeentelijk RUP

blijkt dat dit RUP het resultaat is van verder onderzoek. Zoals uitvoerig wordt toegelicht onder punt 3 ervan, wordt het selectief verhogen van het aantal woonlagen ruimtelijk onderbouwd, teneinde een gedifferentieerd beleid te voeren tussen zones waar het behoud van kleinschalig residentieel patrimonium wordt vooropgesteld en zones waar verdichting door middel van een verhoogd aantal woonlagen kan gebeuren.

Specifiek voor de zone waar de eigendommen van de verzoekende partij zijn gesitueerd, wordt toegelicht dat “[d]e noordelijke en oostelijke zijde van het projectgebied [veeleer samen]hangen […] met de omliggende kleinschalige en in hoofdzaak halfopen en open bebouwing langs [de] Fr. Robberechtsstraat en Dries, zo ook het bouwblok tussen Dries, A. Verhasseltstraat en Reigerslaan. [O]m deze reden, en vanuit de bijkomende overweging dat de centrumzone geconcentreerd dient te blijven rond de Markt en zich niet dient uit te waaieren, wordt voor deze zones het aantal bouw- en woonlagen vastgesteld op 2 (bestendiging en verfijning van het GRUP VSGB)”.

X-16.771-7/13

6.5.1. Uit het voormelde (randnummer 6.2) blijkt dat de richtinggevende bepalingen van het GRS voor het vaststellen van het toegelaten aantal bouwlagen nog verder onderzoek vereisten. Dit onderzoek leidde ertoe dat door het bestreden gemeentelijk RUP maximaal twee bouwlagen voor het kwestieuze gebied werden toegelaten. In die omstandigheden blijkt de vaststelling van dit maximum in het bestreden gemeentelijk RUP prima facie niet in strijd met de richtinggevende bepalingen van het GRS.

6.5.2. Artikel B9.1.3 van de stedenbouwkundige voorschriften van het GRUP VSGB (zie randnummer 6.3) houdt prima facie geen verbod in om middels het bestreden gemeentelijk RUP het aantal toegelaten bouwlagen voor het kwestieuze gebied op maximaal twee vast te stellen. Die bepaling voorziet erin dat (onder meer) de gemeente het toegelaten aantal bouwlagen in een ruimtelijk uitvoeringsplan “kan” wijzigen, en dit tot maximum vier bouwlagen.

Op het eerste gezicht wordt derhalve evenmin een schending van het GRUP

VSGB door het bestreden gemeentelijk RUP aangetoond. Aan deze laatste vaststelling wordt prima facie geen afbreuk gedaan doordat de artikelen B9.1.5, 3° en artikel B9.1.6 van het GRUP VSGB erin voorzien dat onder bepaalde voorwaarden een vergunning kan worden afgeleverd voor de bouw of de herbouw van appartementsgebouwen waarbij ten minste vijftig appartementen gecreëerd worden.

6.5.3. De verzoekende partij toont verder prima facie evenmin aan dat het “definitief” vastleggen van het aantal bouwlagen voor het betrokken gebied op “maximum 2”, strijdig zou zijn met de doelstelling van het bestreden gemeentelijk RUP tot het “beter benutten van woonruimte binnen de dorpskernen” of het “flexibel benutten van het bestaande bebouwde weefsel”, of nog, met het doel “om via de afbakening van het reële kernwoongebied [...] de nodige ontwikkelingsmogelijkheden te bieden voor de nog onbebouwde zones waar de ontwikkeling van de woonfunctie wenselijk is [...]”.

6.6. Besluit is dat de verzoekende partij in de huidige stand van de procedure geen schending van de door haar aangevoerde rechtsregels aantoont.

X-16.771-8/13

Dit geldt prima facie nog meer, nu zij het antwoord van de Gecoro op de reeds in haar bezwaarschrift geuite gelijkluidende kritiek, niet bij de uiteenzetting van haar middel betrekt.

6.7. Het middel is niet ernstig.

B. Tweede middel

Uiteenzetting van het middel

7.1. De verzoekende partij roept in een tweede middel de schending in van het vertrouwensbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel “patere legem quam ipse fecisti”, het zorgvuldigheidsbeginsel, het gelijkheidsbeginsel, de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, het materiëlemotiveringsbeginsel en de artikelen 2 en 3 van de motiveringswet.

7.2. De verzoekende partij acht het vertrouwensbeginsel geschonden doordat de gemeente Wemmel in het betrokken kernwoongebied in het verleden reeds bouwvergunningen heeft verleend, waarbij de oprichting van drie bouwlagen werd toegestaan. Dit voordeel werd haar volgens de verzoekende partij eveneens in het vooruitzicht gesteld (de realisatie van het bouwproject Wemmel II), maar wordt haar thans ontnomen, waardoor zij in haar gerechtvaardigde verwachtingen wordt “verschalkt”. De verzoekende partij wijst in dit verband op de door de gemeente Wemmel geweigerde bouwvergunning van 13 april 2016 voor de bouw van appartementsgebouwen op haar terrein.

7.3. Volgens de verzoekende partij gaat de gemeente kennelijk in tegen de eerder uitgezette beleidslijn van kernversterkende woonontwikkeling, doordat de gemeente het aantal bouwlagen beperkt onder het aantal waarvan zij reeds eerder heeft kunnen genieten om het nieuwe centrum “de Markt” te realiseren. Zij meent dat de betrokken percelen duidelijk deel uitmaken van het aangrenzend kerngebied van de Markt, waardoor zij in haar vertrouwen werd

X-16.771-9/13

“verschalkt”. De verzoekende partij vestigt er tevens de aandacht op dat zij reeds verschillende jaren met dit project bezig is.

7.4. Ook houdt zij voor dat de bestreden beslissing op onjuiste feitelijkheden steunt en niet zorgvuldig is genomen. In de mate dat de bestreden beslissing op grond van het advies van de Gecoro werd genomen, meent zij dat de ruimtelijke overgang tussen de hogere gebouwen in de eigenlijke kern (de Markt) en de verkavelingen in het noorden en het oosten, ten onrechte als verklaring wordt gegeven om maximaal slechts twee bouwlagen toe te staan. De verzoekende partij stelt dat de percelen ter hoogte van de eigenlijke kern (A. Verhasseltstraat) op omzeggens dezelfde hoogte liggen en dat een minder aantal bouwlagen esthetisch zelfs zou afsteken ten opzichte van de overliggende panden in dezelfde straat, terwijl de percelen ter hoogte van de verkavelingen in het noorden en het oosten net slechts over twee bouwlagen zouden beschikken.

Het niveauverschil van de betrokken percelen (ter hoogte van de F. Robbrechtsstraat ten noorden en de A. Verhasseltstraat ten zuiden) (3 meter)

rechtvaardigt volgens de verzoekende partij dat er ten zuiden een bouwlaag meer wordt toegestaan, hetgeen volgens haar overigens reeds het geval is voor de in de betrokken straten aanwezige woningen/appartementen. Dit toont volgens de verzoekende partij aan dat het bestreden gemeentelijk RUP op een onzorgvuldige wijze tot stand is gekomen, minstens dat het op een niet-daadkrachtig motief is gesteund.

7.5. Zij betoogt verder dat zowel het GRS als het bestreden gemeentelijk RUP erin voorzien om het aantal woonlagen selectief te verhogen, teneinde onderbenutting van de ruimte tegen te gaan en het hoofd te bieden aan het toenemende gebrek aan woonruimte. Het bestreden RUP is volgens haar dan ook niet alleen onwettig omwille van de onverenigbaarheid ervan met het GRUP

VSGB, maar druist bovendien volledig in tegen de algemene regels die de gemeente eerder heeft vastgesteld, zodat het beginsel “patere legem quam ipse fecisti” geschonden is.

X-16.771-10/13

7.6. Tenslotte leidt het bestreden gemeentelijk RUP volgens de verzoekende partij tot een onverantwoorde discriminatie ten opzichte van de andere eigenaars van de A. Verhasseltstraat, die allen wel over drie bouwlagen beschikken, zonder dat daarvoor een objectieve en redelijke verantwoording bestaat.

Beoordeling

8.1. Om de reden vermeld onder randnummer 6.1 is het middel onontvankelijk in zoverre de schending van de motiveringswet wordt aangevoerd.

De exceptie van de verwerende partij desbetreffend is gegrond.

8.2. De verzoekende partij kan op het eerste gezicht geen “legitieme verwachtingen” putten uit het feit dat in het verleden wel stedenbouwkundige vergunningen met drie bouwlagen in het betrokken gebied zouden zijn verleend, dat zij in de nabijheid haar project “de Markt” met meer dan twee bouwlagen heeft kunnen realiseren, en dat bij de stedenbouwkundige vergunningsaanvragen die zij eerder heeft ingediend, nooit opmerkingen met betrekking tot het aantal bouwlagen zijn gemaakt. Hetzelfde geldt voor de door de haar bijgebrachte brief van de burgemeester van de gemeente Wemmel van 29 maart 1990 waaruit de steun van de gemeente voor haar project “Centrum II” moet blijken. Een ruimtelijk uitvoeringsplan is immers toekomstgericht en kan stedenbouwkundige voorschriften vastleggen die afwijken van de bestaande of voorheen gewenste toestand. Een schending van het vertrouwens- of rechtszekerheidsbeginsel wordt prima facie niet aangetoond.

8.3. Wat de aangevoerde schending van het zorgvuldigheids- en motiveringsbeginsel betreft, beperkt de verzoekende partij zich prima facie tot het uiteenzetten van haar eigen visie omtrent de ruimtelijke overgang tussen de hogere gebouwen in de kern en de verkavelingen in het noorden en het oosten, zonder concreet aan te tonen dat de visie van de plannende overheid de grenzen van de redelijkheid zou te buiten gaan of op foutieve gegevens zou zijn gesteund.

Haar betoog dat het “esthetisch volkomen onverantwoord” zou zijn om ter hoogte

X-16.771-11/13

van de eigenlijke kern “het aantal bouwlagen te beperken tot 2, daar waar de reeds aanwezige woningen/gebouwen allen over 3 bouwlagen beschikken”, toont op het eerste gezicht niet aan dat de plannende overheid door er anders over te oordelen de grenzen van de redelijkheid te buiten is gegaan.

8.4. Het beginsel patere legem quam ipse fecisti houdt in dat het bestuur en de organen die ervan afhangen verplicht zijn om de algemene regels die zij zelf hebben vastgesteld, bij de concrete toepassing ervan te eerbiedigen.

De schending van dit beginsel kan bijgevolg enkel worden ingeroepen wanneer een overheid een door haarzelf vastgestelde rechtsregel niet naleeft.

In de mate dat de verzoekende partij de voorschriften van het GRS of het GRUP VSGB in het licht van het voormelde beginsel geschonden acht, moet vooreerst worden vastgesteld dat reeds bij de beoordeling van het eerste middel is gebleken dat het bestreden gemeentelijk RUP noch het richtinggevend gedeelte van het GRS, noch het GRUP VSGB schendt. Bovendien gaat het laatstgenoemd plan van een andere overheid dan de gemeente Wemmel uit. De verzoekende partij maakt voorts prima facie niet duidelijk welke andere eigen rechtsregel de verwerende partij zou hebben miskend.

8.5. Het gelijkheidsbeginsel is onder meer geschonden wanneer in rechte en in feite gelijke situaties zonder objectieve en redelijke verantwoording ongelijk worden behandeld. De verzoekende partij die de schending van het gelijkheidsbeginsel aanvoert, moet dit in haar verzoekschrift met concrete en precieze gegevens aantonen. Haar loutere bewering dat er sprake is van een ongelijke behandeling “ten opzichte van de aan de onbebouwde percelen aangrenzende gebouwen” die “in strijd met het RUP Woonlagen wél reeds over 3 bouwlagen beschikken” volstaat daartoe prima facie niet.

8.6. De verzoekende partij toont op het eerste gezicht geen schending van de in haar middel aangevoerde rechtsregels aan.

8.7. Het tweede middel is evenmin ernstig.

X-16.771-12/13

VI. Besluit

9. Uit het voorgaande volgt dat niet voldaan is aan ten minste één van de twee cumulatieve voorwaarden gesteld in artikel 17, § 1, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State om de schorsing van de tenuitvoerlegging van het bestreden besluit te bevelen. Die vaststelling volstaat om de schorsingsvordering af te wijzen.

BESLISSING

De Raad van State verwerpt de vordering.

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van eenendertig januari 2017, door de Raad van State, Xe kamer, samengesteld uit:

Stephan De Taeye, wnd. kamervoorzitter, staatsraad, bijgestaan door Silvan De Clercq, griffier.

De griffier De voorzitter

Silvan De Clercq Stephan De Taeye

X-16.771-13/13

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2017:ARR.237.250