Court dismisses appeal against firearm license revocation due to late submission of new arguments and lack of procedural error.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

XIVe KAMER

nr. 235.722 van 12 september 2016

in de zaak A. 214.326/XIV-36.091

In zake : Frank DANEN

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Piet Schiepers kantoor houdend te 3700 Tongeren Henisstraat 15

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen :

de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Justitie bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Bernard Derveaux kantoor houdend te 1000 Brussel Verenigingstraat 28

I. Voorwerp van het beroep

1. Het beroep, ingesteld op 25 november 2014, strekt tot de nietigverklaring van de beslissing van de gemachtigde van de minister van Justitie van 1 oktober 2014 inzake verzoekers beroep tegen het besluit van de provinciegouverneur van Antwerpen van 2 december 2013.

II. Verloop van de rechtspleging

2. De verwerende partij heeft een memorie van antwoord ingediend en verzoeker heeft een memorie van wederantwoord ingediend.

Eerste auditeur-afdelingshoofd Walter Van Noten heeft een verslag opgesteld.

XIV-36.091-1/27

De verwerende partij heeft een verzoek tot voortzetting van het geding en een laatste memorie ingediend. Verzoeker heeft een laatste memorie ingediend.

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 16 maart 2016.

Kamervoorzitter Geert Debersaques heeft verslag uitgebracht.

Advocaat Piet Schiepers, die verschijnt voor de verzoeker, en advocaat Bernard Derveaux, die verschijnt voor de verwerende partij, zijn gehoord.

Eerste auditeur-afdelingshoofd Walter Van Noten heeft een advies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3.1. Verzoeker is houder van een jachtverlof en is in die hoedanigheid houder van verschillende vuurwapens. Zijn echtgenote, Inge Van Elsacker, is eveneens houdster van een jachtverlof en is eveneens in die hoedanigheid houder van verschillende vuurwapens.

3.2. Op 2 december 2013 trekt de gouverneur van de provincie Antwerpen zowel verzoekers recht tot het voorhanden hebben van vuurwapens in als dat van zijn echtgenote.

XIV-36.091-2/27

3.3. Verzoekers beroep tegen die beslissing wordt op 1 oktober 2014

door de gemachtigde van de minister van Justitie verworpen op de volgende gronden:

“MOTIVERING

[…]

Op 22 november 2012 heeft de lokale politie van de zone Voorkempen de gouverneur van Antwerpen laten weten dat uw wapenbezit een gevaar voor de openbare orde en veiligheid kan betekenen. Het volgende werd meegedeeld:

‘Betrokkene is gekend in de Algemene Gegevensbank voor:

• Bedreiging met bevel of voorwaarde: proces-verbaal AN.45.LA.XXXXXX/XX d.d. 10/07/2009;

• Opzettelijke slagen en verwondingen: proces-verbaal AN.43.LA.XXXXXX/XX d.d. 17/05/2005;

In onze lijst "meldingen" is hij driemaal gekend met name:

• Op datum van 11/04/2004 werd melding gemaakt van het feit dat hij als bestuurder vertrokken is met zijn voertuig ondanks het feit dat hem het recht tot sturen ontzegd was, zijn rijbewijs werd ingetrokken door de politie te Schoten;

• Op datum van 16/07/2005 werd melding gemaakt van het feit dat zijn echtgenote weggevlucht was naar haar vader, samen met haar twee kinderen nadat ze slaag had gekregen van [verzoeker];

• Op datum van 07/12/2009 werd melding gemaakt van het feit dat hij, volgens zijn buurman op de signalisatiebollen van de hoogspanningslijnen had geschoten met een luchtkarabijn;

Op de lijst "afhandelingen" stellen wij vast dat er 11 processen-verbaal (aanvankelijke en navolgende) werden opgesteld ten laste van betrokkene inzake mondelinge bedreigingen met bevel of voorwaarde en opzettelijke slagen en verwondingen bij familiale moeilijkheden.

In deze zaak werd door ons eveneens een proces-verbaal van Inlichtingen opgesteld nr. AN.45.LA.XXXXXX/XXXX d.d. 22/11/2012 en verzonden aan de procureur des Konings te Antwerpen.’ Naar aanleiding van deze informatie heeft de gouverneur van Antwerpen de procureur des Konings te Antwerpen verzocht om een gemotiveerd advies, dit met het oog op een eventuele intrekking, schorsing of beperking van uw vergunningen/recht tot het voorhanden hebben van vuurwapens.

Op 24 december 2012 heeft de procureur des Konings te Antwerpen de gouverneur laten weten dat uw wapens in 2009 tijdelijk in beslag werden genomen na een klacht van uw buurman. In het najaar van 2009 werden uw wapens teruggegeven, hetgeen erop duidt dat zijn ambt destijds van oordeel was dat uw wapenbezit geen gevaar betekende voor de openbare orde of veiligheid. Vermits u sindsdien enkel de veroordeling inzake tewerkstelling van werknemers van vreemde nationaliteit heeft opgelopen oordeelde de procureur des Konings te Antwerpen dat er op dat ogenblik onvoldoende nieuwe elementen aanwezig waren om een intrekking van uw recht tot het voorhanden hebben van vuurwapens in te trekken.

Hierop heeft de gouverneur van Antwerpen de bevoegde korpschef in kennis gesteld van het advies van de procureur des Konings en verzocht om zijn standpunt hieromtrent.

Op 15 januari 2013 heeft de bevoegde korpschef de gouverneur laten weten dat zijn ambt zich aansluit bij de mening van de procureur des Konings.

XIV-36.091-3/27

In zijn schrijven van 23 augustus 2013 heeft de korpschef van de zone Voorkempen de gouverneur van Antwerpen laten weten dat hij zich niet langer wenst aan te sluiten bij het advies van de procureur des Konings te Antwerpen d.d.

24 december 2012 en wel om volgende reden:

"[Verzoeker] bood zich op 21 augustus 2013 aan bij ons op het politiebureel van Brecht, na daartoe uitgenodigd te zijn. Wij dienden een moraliteitsonderzoek in te stellen en gelet op zijn meerdere gerechtelijke antecedenten, waaronder bedreiging met bevel of voorwaarde en vrijwillige slagen en verwondingen hebben wij deze op een beleefde manier gevraagd of er momenteel nog gezinsmoeilijkheden zijn.

[Verzoeker] welke zich vanaf het begin op een hautaine manier had aangeboden antwoordde ons op agressieve en brutale manier met verhoogd stemgeluid ‘Daar hebt gij niets mee te maken’. Nopens dit laatste feit werd door ons een afzonderlijk proces-verbaal nr. AN.41.LA.XXXXXX/XXXX d.d. 23/08/2013 inzake ‘smaad’ opgesteld en verzonden aan de procureur des Konings te Antwerpen.

Thans blijkt dat door zijn houding [verzoeker] blijkbaar weinig lessen heeft getrokken uit het verleden. Zijn agressieve en brutale houding tegenover ons zelfs op het politiebureel duidt erop dat betrokkene nog niets heeft ingeboet wat betreft verbale agressie.

Hieruit blijkt ook dat wij [verzoeker] bij onze beoordeling in het verleden verkeerd hebben ingeschat. Wij stellen thans vast dat betrokkene elke medewerking weigert aan ons moraliteitsonderzoek en het daardoor de overheid onmogelijk maakt om een onderzoek tot een goed einde te brengen. Wij achten het verder bezit van vergunningsplichtige wapens in handen van betrokkene dat ook een gevaar voor de openbare orde.

In deze zaak werd door ons eveneens een proces-verbaal van Inlichtingen nr.

AN.45.LA.XXXXXX/d.d. 21/08/2013 opgesteld en verzonden naar de procureur des Konings te Antwerpen met het oog op de intrekking van alle wapenvergunningen ten laste van [verzoeker]."

Ingevolge dit schrijven heeft de gouverneur van Antwerpen de procureur des Konings te Antwerpen verzocht om een recent gemotiveerd advies.

Op 17 september 2013 heeft de procureur des Konings te Antwerpen volgend advies verstrekt: “verwijzend naar uw schrijven van 28/08/2013 heb ik de eer u te melden dat mijn ambt van oordeel is dat het recht op het voorhanden hebben van vuurwapens in hoofde van [verzoeker], ° 21/12/1963, dient te worden ingetrokken of minstens geschorst.

Betrokkene werd in de periode 2004 - 2008 vier maal veroordeeld wegens verkeersinbreuken, waarvan éénmaal wegens intoxicatie aan het stuur.

Intoxicatie aan het stuur duidt op een onverantwoordelijke instelling, en het geïntoxiceerd besturen van een voertuig vormt een ernstig gevaar, niet alleen voor de bestuurder zelf, maar ook voor alle andere weggebruikers. De verkeerswetgeving is, net ais de wapenwetgeving, gericht op het verzekeren van de veiligheid en de openbare orde. Als [verzoeker] het al niet nauw neemt met de verkeerswetgeving, bestaat het risico dat hij eenzelfde houding zal aannemen ten aanzien van de wapenwetgeving, met alle gevolgen van dien.

Bij vonnis van de Correctionele Rechtbank te Antwerpen d.d. 27/02/2012 werd betrokkene voorts veroordeeld tot een geldboete van 15.000 euro wegens inbreuk inzake tewerkstelling van werknemers van vreemde nationaliteit, maatschappelijke zekerheid de arbeiders en inbreuken inzake het bijhouden van sociale documenten.

Betrokkene is daarnaast bij mijn ambt nog gekend inzake 3 strafbare feiten.

Het eerste betreft een feit van opzettelijke slagen en verwondingen aan zijn echtgenote in 2005. De vrouw ging klacht neerleggen bij de politie, en verklaarde dat de feiten ingegeven waren doordat hij zijn partner ervan verdacht vreemd te gaan. De vrouw liep ingevolge de feiten enkele hematomen op. Nazicht heeft

XIV-36.091-4/27

uitgewezen dat betrokkenen momenteel nog steeds een koppel vormen en samenwonen.

Hoe de gezinssituatie de facto is, kon niet worden achterhaald ingevolge de weigerachtige houding van [verzoeker] om mee te werken aan het moraliteitsonderzoek.

Het tweede feit betreft een klacht inzake bedreigingen, uitgaande van de buurman van [verzoeker]. Deze verklaarde dat [verzoeker] hem met een katapult beschoten had, en dat hij, toen hij hem toegeroepen had hiermee te stoppen, met een vuurwapen op zijn schouw geschoten had en hem gezegd had dat hij moest verhuizen. Naar aanleiding van deze feiten werden alle vuurwapens in het bezit van [verzoeker] en zijn echtgenote in beslag genomen. Na onderzoek werden de feiten evenwel geklasseerd zonder gevolg wegens onvoldoende bewijzen. Bij nazicht op het dak van de aangever kon de politie geen kogelinslagen aantreffen, evenmin als hagel afkomstig uit één van de vuurwapens van [verzoeker]. De vermelding, in het verslag van de lokale politie, dat [verzoeker] met zijn zoon zou schieten op de metalen bollen van de hoogspanningskabels, is eveneens afkomstig van de buurman, en kadert in diens klacht wegens bedreigingen. Betrokkene stelde nog een bewijs van de elektriciteitsmaatschappij te zullen voorleggen, doch heeft dit naderhand nooit gedaan.

Ofschoon voormelde feiten zonder gevolg werden geklasseerd omdat er onvoldoende bewijs was dat er sprake was van strafbare feiten, tonen zij minstens aan dat [verzoeker] niet de gemakkelijkste persoon is in de omgang, wat op regelmatige basis leidt tot ruzies of disputen, waarin [verzoeker] ook ongetwijfeld zijn aandeel zal hebben.

Dit blijkt des te meer uit het derde strafbare feit. Naar aanleiding van het uitreiken van een nieuwe vergunning model 9, werd [verzoeker] door de verantwoordelijke van de wapendienst van de lokale politie Voorkempen ten burele uitgenodigd voor navraag naar de huidige gezinssituatie, gelet op de vroegere feiten van intrafamiliaal geweld. Dit gebeurde conform de geldende onderrichtingen, waarbij de politie steeds voorafgaandelijk aan het uitreiken van een vergunning, de moraliteit van de aanvrager dient te beoordelen. [Verzoeker] kwam ten burele, doch bij de vraag of er nog sprake was van gezinsmoeilijkheden, verhief betrokkene zijn stem, en schreeuwde de commissaris toe ‘dat hij daar niets mee te maken had’, waardoor deze zich gesmaad voelde en op zijn beurt een proces-verbaal opstelde.

De reactie van [verzoeker] op het moraliteitsonderzoek getuigt niet alleen van een ernstig gebrek aan respect voor de politiediensten, die instaan voor het toezicht op de naleving van de wapenwet, maar maakt dit toezicht de facto ook onmogelijk.

Hierdoor wordt het voor de vergunningverlenende overheid ook onmogelijk om zich ervan te verzekeren dat wapenbezit in hoofde van de betrokken persoon geen gevaar vormt voor de openbare orde en veiligheid.

De feiten getuigen voorts van een agressieve ingesteldheid en een gebrek aan terughoudendheid, en tonen aan dat er zich, in tegenstelling tot wat mijn ambt van mening was in zijn advies van 24 december 2012, helemaal geen positieve gedragsverandering heeft voorgedaan bij [verzoeker]. Het geheel der feiten waarvoor betrokkene gekend is getuigt, rekening houdend met de recente agressie tegen de politie, van een houding en een ingesteldheid die onverenigbaar zijn met wapenbezit.

Mijn ambt is dan ook van oordeel dat het recht op het voorhanden hebben van vuurwapens in hoofde van [verzoeker] dient te worden ingetrokken, of minstens geschorst voor de duur van één jaar Ik wens u er tot slot attent op te maken dat de echtgenote van [verzoeker]

eveneens over een aantal vuurwapens op model 9 beschikt, waardoor het wellicht aangewezen kan zijn om, in geval van schorsing of intrekking van het recht op het

XIV-36.091-5/27

voorhanden hebben van vuurwapens van [verzoeker], dezelfde maatregel te nemen ten aanzien van diens echtgenote, teneinde zeker te zijn dat [verzoeker] niet via zijn echtgenote alsnog zou kunnen beschikken over vuurwapens.’ In het kader van de zogenaamde hoorplicht werd u door de gouverneur van Antwerpen ingelicht over het ongunstig advies van de procureur des Konings te Antwerpen en de eventuele intrekking van uw recht tot het voorhanden hebben van vuurwapens. U kreeg de mogelijkheid om uw argumenten hieromtrent kenbaar te maken.

U heeft - via uw toenmalige raadsman - uw argumenten kenbaar gemaakt op 7 november 2013.

Op 2 december 2013 heeft de gouverneur van Antwerpen uw recht om vuurwapens voorhanden te houden ingetrokken.

Tegen deze beslissing heeft u overeenkomstig art. 30 van de wapenwet beroep aangetekend bij de minister van Justitie.

Ingevolge dit beroep heeft de federale wapendienst de procureur des Konings te Antwerpen verzocht om een gemotiveerd advies en eventuele bijkomende informatie.

In zijn schijven van 10 juni 2014 heeft de procureur des Konings te Antwerpen de federale wapendienst laten weten dat zijn ambt het ongunstig advies van 17 september 2013 wenst te handhaven. Ter staving hiervan werd een kopie van volgende stukken toegevoegd:

1. Het ongunstig advies van de procureur des Konings te Antwerpen d.d.

17/09/2013 welke werd verstrekt aan de diensten van de gouverneur;

2. Een uittreksel uit uw strafregister waarop volgende veroordelingen worden vermeld:

✓ Politierechtbank te Antwerpen d.d. 24/02/2004 wegens inbreuk op het verkeersreglement. U werd veroordeeld tot een geldboete van 60 euro (X 5,5 =

300 euro) of een vervangende gevangenisstraf van 15 dagen met uitstel 1 jaar voor 30 euro en het verlies van het recht tot sturen voor 15 dagen;

✓ Politierechtbank te Antwerpen d.d. 12/11/2004 wegens inbreuk op het verkeersreglement en intoxicatie aan het stuur. U werd veroordeeld tot een geldboete van 200 euro (X 5,5 = 1.100 euro) of een vervangende gevangenisstraf van 30 dagen met uitstel 3 jaar voor 150 euro en het verlies van het recht tot sturen voor 15 dagen;

✓ Politierechtbank te Namen d.d. 06/10/2006 wegens inbreuk op het verkeersreglement. U werd veroordeeld tot een geldboete van 100 euro (X 5,5 =

550 euro) of een vervangend rijverbod van 15 dagen met uitstel 1 jaar voor 75 euro of 11 dagen vervangend rijverbod en het verlies van het recht tot sturen voor 8 dagen;

✓ Politierechtbank te Antwerpen d.d. 16/01/2008 wegens inbreuken op het verkeersreglement. U werd veroordeeld tot een geldboete van 50 euro (X 5,5 =

275 euro) of een vervangend rijverbod van 15 dagen en het verlies van het recht tot sturen voor 15 dagen;

✓ Correctionele Rechtbank te Antwerpen d.d. 270/2/2012 wegens inbreuken inzake tewerkstelling van werknemers van vreemde nationaliteit; maatschappelijke zekerheid der arbeiders en inzake het bijhouden van sociale documenten. U werd veroordeeld tot een geldboete van 6.000 euro (X 2,5 = 15.000 euro) of een vervangende gevangenisstraf van 3 maanden met uitstel 3 jaar behalve 500 euro;

3. Vonnis van de Politierechtbank te Antwerpen d.d. 24/02/2004: er werd vastgesteld dat u op 17 augustus 2003 met uw motorfiets de maximum toegelaten snelheid van 100 km/uur heeft overschreden met meer dan 10 km/uur. U werd gevolgd met een anoniem dienstvoertuig en de verbalisanten hebben een snelheid afgelezen van 165 km/uur met een korte piek tot 185 km/uur. De rechtbank

XIV-36.091-6/27

oordeelde dat voldoende was aangetoond dat u de maximum toegelaten snelheid met meer dan 10 km/uur had overschreden en u werd veroordeeld tot het betalen van een geldboete en het verlies van het recht tot het besturen van alle motorvoertuigen voor 15 dagen;

4. Vonnis van de Politierechtbank te Antwerpen d.d. 12/11/2004: er werd vastgesteld dat u op 10 april 2004 104,31 km/uur heeft gereden daar waar de toegelaten maximumsnelheid 70 km/uur was. U betwistte de snelheidsmeting, doch de rechtbank oordeelde dat de overdreven snelheid vaststond zonder zekerheid van het juiste cijfer.

Bovendien was u op dat ogenblik onder invloed van alcohol; de ademanalyse heeft een alcoholconcentratie van ten minste 0,35 mg/liter uitgeademde alveolaire lucht gemeten of de bloedanalyse heeft een alcoholconcentratie van ten minste 0,8 g/liter bloed aangegeven. U werd veroordeeld tot het betalen van een geldboete het verlies van het recht tot sturen voor 15 dagen;

5. Vonnis van de Politierechtbank te Namen d.d. 06/10/2006: er werd vastgesteld dat u op 6 november 2005 de maximum toegelaten snelheid van 120 km/uur heeft overschreden met meer dan 10 km/uur, meer bepaald werd een snelheid van 175 km/uur opgemeten - na correctie 164 km/uur. U werd veroordeeld tot het betalen van een geldboete en het verlies van het recht tot sturen voor 8 dagen;

6. Vonnis van de Politierechtbank te Antwerpen d.d. 16/01/2008: er werd vastgesteld dat u op 18 april 2007 inbreuken had gepleegd op het verkeersreglement, zijnde het overschrijden van een witte doorlopende streep. U

heeft nagelaten uw identiteitskaart te vertonen op verzoek door een bevoegd persoon en u heeft een motorvoertuig bestuurd zonder een geldig rijbewijs bij u te hebben. U werd veroordeeld tot een geldboete en het verlies van het recht tot sturen voor 15 dagen;

7. Vonnis van de Correctionele Rechtbank te Antwerpen d.d. 27/02/2012: U

baatte een taverne uit te Essen. Tijdens een controle werd vastgesteld dat u diverse inbreuken heeft gepleegd op de sociale wetgeving. Meer in het bijzonder werd vastgesteld dat u een illegaal tewerk heeft gesteld, dat u de tewerkstelling van 10 personen niet heeft meegedeeld aan de instelling die belast is met de inning van de sociale zekerheidsbijdragen, en dat u 5 werknemers heeft tewerkgesteld die niet werden vermeld in het register voor werktijdregeling. U werd veroordeeld tot het betalen van een geldboete;

8. Proces-verbaal AN.41.LA.XXXXXX/XXXX d.d. 23/08/2013 inzake smaad.

U werd door de lokale politie van de zone Voorkempen uitgenodigd in het kader van de betekening van een vergunning tot het voorhanden hebben van een vuurwapen.

Aangezien u zich in het verleden schuldig had gemaakt aan opzettelijke slagen en verwondingen en bedreigingen met bevel of voorwaarde, en dat er zich in het verleden regelmatig echtelijke moeilijkheden hebben voorgedaan tussen u en uw echtgenote, heeft de commissaris u op een beleefde manier gevraagd of er zich sindsdien nog gezinsmoeilijkheden hebben voorgedaan. Hierop antwoordde u op een bedreigende en brutale manier: ‘daar hebt gij niks mee te maken’. De commissaris voelde zich hierdoor gesmaad. De wapenvergunning werd niet betekend en terug naar de diensten van de gouverneur gezonden;

9. Proces-verbaal AN.45.LA.XXXXXX/XXXX d.d. 09/07/2009 inzake mondelinge bedreiging met bevel of voorwaarde. Uw buurman — de heer [P. D.K.]

— waarmee u al jaren in onmin zou leven vroeg op 9 juli 2009 de lokale politie om tussenkomst. Volgens [D.K.] was hij aan het tuinieren in zijn tuin toen hij vier geweerschoten hoorde komende uit uw tuin. Het ging hierbij om enkele schoten in de lucht. Vervolgens zou u kiezelsteentjes hebben afgevuurd met behulp van een katapult in de richting van uw buurman. Uw buurman vroeg u om te stoppen met deze pesterijen. Hierop weerklonk een geweerschot waarvan de hagel de schouw

XIV-36.091-7/27

van de woning van dhr. [D.K.] zou hebben geraakt. Volgens [D.K.] riep u "gij gaat verhuizen". [D.K.] stelde dat u zou willen dat hij verhuisde omdat u last zou hebben van zijn dieren. U zou in het verleden meermaals vanop uw domein naar de vogels van [D.K.] hebben geschoten wanneer deze overvlogen. De interventieploeg beide bij u aan, en bij het openen van de deur merkten de opstellers een lichte alcoholgeur op. U werd gevraagd of u die avond met een vuurwapen geschoten heeft. U

antwoordde dat er waarschijnlijk enkele jagers aan het jagen waren op een ‘bok’.

Volgens de opstellers dreef u de spot met de collega’s en werd u verbaal degoutant.

Er werd overgegaan tot een huiszoeking op heterdaad. U weigerde de toegang tot uw woning waarop de agenten u uit de woning hadden gezet en overgingen tot arrestatie. De huiszoeking was positief. In de leefruimte op het gelijkvloers werd een luchtdrukgeweer - staande tegen een stoel - enkele dozen met loodjes en een katapult aangetroffen. Deze stoel stond opgesteld aan een geopende schuifraam welke toegang verschaft tot het terras en de tuin. In een wandkast in de leefruimte bevonden zich een 7-tal vuurwapens. De wapens werden samen met een jachtmes, de katapult, munitie en bijhorende vergunningen in beslag genomen.

Tijdens uw verhoor heeft u ontkend geschoten te hebben met een vuurwapen.

Volgens u was u aan het werk in uw tuin toen uw buurman zonder enige aanleiding naar u riep: ‘als ge mij raakt bel ik de politie’. Hierop zou u hem gevraagd hebben:

‘ben je nog niet verhuisd?’. Daarna ging u naar binnen tv kijken. Wat betreft het aangetroffen luchtdrukgeweer met bijhorende munitie en de katapult bij uw schuifraam aan de achterkant van uw woning verklaarde u dat deze voorwerpen inderdaad daar lagen. U stelde dat niemand er die dag gebruik van had gemaakt, en dat ze wel altijd ergens in huis liggen. Uw zoon van 13 jaar zou af en toe schieten met deze wapens naar een doel in de tuin (dit in tegenovergestelde richting van de woning van uw buurman). Voorts stelde u die middag 1 glas bier te hebben gedronken. Wat betreft de ruzie met uw buurman heeft u meegedeeld dat het dispuut ongeveer een jaar eerder is begonnen nadat hij tweemaal heeft gepoogd uw hond te vergiftigen. Uw buurman zou slangen kweken waarvoor hij dan weer ratten kweekt.

U zou hier last van ondervinden. Ook zijn pauwen zouden ‘s nachts lawaai maken.

U zou hem hierover hebben aangesproken waarop hij stelde dit niet te horen. Kort daarna heeft u hem 's nachts om 3 uur gebeld op het ogenblik dat zijn pauwen lawaai maakten. Na afloop van het verhoor weigerde u uw verklaring te ondertekenen.

Op 10 juli 2009 heef de lokale politie nazicht gedaan aan de woning van de heer [D.K.]. De opstellers konden geen recente schade van kogelinslagen vaststellen. Op de schouw stond een blinkend metalen molentje (rookafzuiger). [D.K.] vermoedde dat hierop geschoten werd gezien de metaalachtige inslag die hij heeft gehoord.

Vanop de begane grond konden de opstellers ook hier niets vaststellen; de ladder van [D.K.] is niet lang genoeg om tot bij het molentje zelf te komen. In de dakgoot werd geen hagel of lood aangetroffen. Voorts werd vastgesteld dat de percelen tussen u en [D.K.] gescheiden zijn door een draadafsluiting en aan elke zijde staan bomen en/of struiken van zo'n 6 meter hoog. Tussen de percelen is er wel een hoogteverschil waarneembaar waardoor de hoogte van het dak van de woning van de heer [D.K.] op ongeveer dezelfde hoogte ligt als uw terras.

Op 23 maart 2010 werd uw buurman gevraagd hoe de situatie tussen jullie beiden is. Dhr. [D.K.] stelde dat hij u sedert het incident niet meer heeft gezien of gehoord, en dat hij ook geen geweerschoten meer heeft gehoord. Voorts deelde hij mee dat hij een confrontatie met u niet aankan aangezien hij bang is voor u. Ook zou volgens dhr. [D.K.] uw zoon in het verleden enkele hoogspanningsbollen die boven uw domein lopen hebben stukgeschoten. Hij zou de firma NV Ebes om een schriftelijk bewijs vragen omtrent de herstelling ervan.

Dit dossier werd geseponeerd omwille van onvoldoende bewijzen;

10. Proces-verbaal AN.43.LA.XXXXXX/XXXX d.d. 17/07/2005 inzake

XIV-36.091-8/27

opzettelijke slagen en verwondingen. Uw echtgenote - mevrouw Inge Van Elsacker - heeft op 16 juli 2005 klacht tegen u neergelegd wegens het toebrengen van opzettelijke slagen en verwondingen. Zij stelde dat er reeds langere tijd moeilijkheden waren en dat er regelmatig ruzie was omdat u uw echtgenote ervan verdacht een andere vriend te hebben, hetgeen door haar werd ontkend. Die avond ontstond er opnieuw ruzie waarbij u een gsm heeft stukgemaakt en haar verschillende keren heeft geslagen waardoor zij hematomen heeft opgelopen. Zij is vervolgens samen met de kinderen gevlucht naar haar vader. Zij verklaarde dat u gedreigd had haar te zullen vermoorden. U zou haar ook in het verleden reeds hebben bedreigd. Zij vermeldde dat u wapens in huis had en daarvoor bang was.

Op 19 juli 2005 heeft uw echtgenote de politie laten weten dat zij haar klacht wenst in te trekken aangezien jullie de zaken hebben uitgepraat. U werd enkele keren gecontacteerd om een verklaring af te leggen, doch u stelde liever geen verklaring af te leggen aangezien de feiten volgens u miniem waren en omdat uw echtgenote haar klacht inmiddels had ingetrokken.

Op 15 oktober 2005 werd een navolgend proces-verbaal opgesteld aangezien u niet inging op de uitnodigingen van de politie om een verklaring af te leggen, met name:

✓ Op 13/09/2005 hebben wij telefonisch contact gehad met zijn echtgenote Van Elsacker Inge en hebben haar verzocht haar echtgenoot aan te manen een verklaring te komen afleggen, zonder resultaat;

✓ Op 19/09/2005 te 11.00 uur hebben wij ons aangeboden op het adres. Na aanbellen wordt er niet geopend. Wij hebben een uitnodigingskaart voor [verzoeker] achtergelaten;

✓Op 29/09/2005 te 14.30 uur hebben wij ons nogmaals op het adres aangeboden, zonder resultaat. Wij hebben weer een uitnodigingskaart achtergelaten;

✓ Op 10/10/2005 te 10.20 uur hebben wij de echtgenote Van Elsacker thuis aangetroffen. Volgens haar zou de relatie met haar echtgenoot terug in orde zijn.

Wij hebben haar erop attent gemaakt dat haar echtgenoot zou geseind worden zo hij blijft weigeren een verklaring te komen afleggen. Zij zou haar man inlichten.

✓ Op 18/10/2005 ontvangen wij een faxbericht van de advocaat van [verzoeker]

- Meester [L.J.], met de vermelding dat [verzoeker] zich niet bij onze diensten zal aanbieden.

✓ Wij gaan over tot seining van betrokkene voor verhoor."

Op 20 april 2007 werd u door de lokale politie te Brasschaat aangetroffen, en u werd in kennis gesteld dat u nog steeds verhoord diende te worden inzake het dossier AN.43.LA.XXXXXX/XXXX. U weigerde hieromtrent een verklaring af te leggen en u weigerde het pv te ondertekenen;

11. Proces-verbaal AN.45.LA.XXXXXX/XXXX d.d. 22/11/2012:

proces-verbaal van inlichtingen inzake wapenbezit met het oog op de intrekking van de wapenvergunningen. Volgende elementen werden aangehaald:

‘... Bij nazicht van de wapendossiers stellen wij vast dat:

Betrokkene gekend is in de Algemene Gegevensbank (ANG) voor volgende feiten:

✓ Bedreiging met bevel of voorwaarde PV AN.45.LA.XXXX/XX van PZ

Voorkempen en ✓ Opzettelijke slagen en verwondingen PV AN.43.LA.XXXXXX/XX van PZ

Voorkempen.

In de lijst van Meldingen stellen wij vast dat betrokkene driemaal gekend is met name:

✓ Op datum van 11/04/2004 werd melding gemaakt van het feit dat hij als

XIV-36.091-9/27

bestuurder vertrokken is met zijn voertuig ondanks het feit dat hem het recht tot sturen ontzegd was, zijn rijbewijs werd ingetrokken door Politie Schoten;

✓ Op datum van 16/07/2005 werd melding gemaakt van het feit dat zijn echtgenote is weggevlucht naar haar vader, samen met de twee kinderen nadat zij slaag van hem had gekregen;

✓ Op datum van 07/12/2009 werd melding gemaakt van het feit dat hij, volgens zijn buurman, op de signalisatiebollen van de hoogspanningslijn had geschoten met een luchtkarabijn.

Op de lijst van afhandelingen, ingesloten bij onderhavig PV, stellen wij vast dat door onze diensten elf processen-verbaal (aanvankelijke en navolgende) werden opgesteld inzake mondelinge bedreiging met bevel of voorwaarde en opzettelijke slagen en verwondingen bij familiale moeilijkheden. ...’;

12. Proces-verbaal AN.45.LA.XXXXXX/XXXX d.d. 21/08/2013:

proces-verbaal van inlichtingen inzake wapenbezit met het oog op de intrekking van de wapenvergunningen. Volgende elementen werden aangehaald:

"...Wij ontvingen een opdracht, uitgaande van de heer provinciegouverneur om een nieuwe wapenvergunning te betekenen aan [verzoeker], samen met een (doorlopende) opdracht om voorafgaandelijk aan de uitreiking van deze vergunning een moraliteitsonderzoek in te stellen. Daartoe werd betrokkene door ons uitgenodigd ten burele. Aangezien er zich onder meer ernstige gezinsmoeilijkheden hebben voorgedaan in het verleden tussen hemzelf en zijn echtgenote welke gepaard gingen met slagen en verwondingen hebben wij [verzoeker], welke zich op 21/08/2013 bij ons ten burele aanbood, op beleefde manier gevraagd of er zich nog gezinsmoeilijkheden hebben voorgedaan. Betrokkene antwoordde op een bedreigende en brutale manier en met verhoogd stemgeluid ‘daar hebt gij niets mee te maken’. Wij voelden ons beledigd en gesmaad door zijn uitlating en hebben ten laste van [verzoeker] een afzonderlijk proces-verbaal AN.41.LA.XXXXXX/XXXX

d.d. 23/08/2013 opgesteld inzake ‘smaad’ en verzonden aan het ambt van de heer procureur des Konings te Antwerpen.

Betrokkene is in de Algemene Gegevensbank (ANG) gekend voor volgende feiten:

✓ Bedreiging met bevel of voorwaarde PV AN.451A.XXXXXX/XX van PZ

Voorkempen en ✓Opzettelijke slagen en verwondingen PV AN.43.LA.XXXXXX/XX van PZ

Voorkempen.

In het recente verleden werd door ons reeds een proces-verbaal van inlichtingen AN.45.LA.XXXXXX/XXXX opgesteld en verzonden aan het ambt van de heer procureur des Konings te Antwerpen, wij voegen een kopie van dit proces-verbaal bij onderhavig proces-verbaal. In dit proces-verbaal staan de feiten van het verleden omschreven.

Naar aanleiding van dit proces-verbaal van inlichtingen werd door de heer procureur des Konings op 24/12/2012 een advies uitgebracht, waarna wij op vraag van de heer provinciegouverneur, ons konden aansluiten, wij voegen een kopie van deze stukken eveneens bij onderhavig proces-verbaal.

Thans blijkt dat door zijn houding [verzoeker] blijkbaar weinig lessen heeft getrokken uit het verleden. Zijn agressieve en brutale houding tegenover ons - op het politiebureel - duidt erop dat betrokkene nog niets heeft ingeboet wat betreft verbale agressie. Betrokkene weigerde elke medewerking aan ons moraliteitsonderzoek en maakte het de overheid daardoor onmogelijk om een onderzoek tot een goed einde te brengen.

Wij achten het verder bezit van vergunningsplichtige vuurwapens in handen van betrokkene dan ook een gevaar voor de openbare orde. ...’ […].

XIV-36.091-10/27

Op basis van bovenvernoemde elementen kan worden besloten dat er inzake uw algemene moraliteit en persoonlijkheid problemen bestaan, en dat er een terechte vrees bestaat dat het voorhanden hebben van vuurwapens in uw hoofde een gevaar voor de openbare orde en veiligheid kan inhouden.

Concreet kan verwezen worden naar uw gerechtelijk verleden waaruit is gebleken dat u meer dan eens in aanraking bent geweest met politie en gerecht.

Zo werd u meermaals veroordeeld wegens het niet respecteren van de verkeerswetgeving welke toch - net zoals de wapenwetgeving - voornamelijk is gericht op de vrijwaring van de openbare orde en veiligheid. Zich niet houden aan de maximum toegelaten snelheid of andere verkeersreglementen, alsook het besturen van een voertuig onder invloed van alcohol, kan ernstige gevolgen hebben en brengt mensenlevens in gevaar, zowel uw leven als dat van anderen. Het niet naleven van deze regelgeving wijst op een immorele en gevaarlijke ingesteldheid die desastreuze gevolgen kan hebben. In 2004 werd u reeds veroordeeld wegens overdreven snelheid waarbij pieken van 185 km/uur werden vastgesteld daar waar slechts 100 km/uur was toegelaten. Nog in hetzelfde jaar werd u opnieuw veroordeeld wegens overdreven snelheid én intoxicatie aan het stuur. En in 2006

werd u andermaal betrapt op overdreven snel rijden. Dit alles toont aan dat u niet de nodige lessen trekt uit eerdere misstappen waardoor u niet als een betrouwbaar persoon overkomt.

Als uitbater van een taverne waar personeel wordt tewerkgesteld diende u te voldoen aan een aantal wettelijke verplichtingen teneinde sociale fraude te bestrijden. Tijdens een controle werden diverse inbreuken vastgesteld. Uit zuiver winstbejag heeft u nagelaten uw verplichtingen na te komen. Ook dit getuigt niet van een betrouwbare persoonlijkheid. Het risico dat u de wapenwetgeving niet met de nodige nauwgezetheid zou naleven valt dan ook niet uit te sluiten.

Voorts bent u bij de politie ook gekend wegens feiten van opzettelijke slagen en verwondingen en mondelinge bedreiging met bevel of voorwaarde. Deze dossiers werden geseponeerd wegens onvoldoende bewijzen.

Het louter feit dat u voor deze inbreuken niet werd vervolgd en/of veroordeeld, betekent echter nog niet dat de feiten als dusdanig niet weerhouden kunnen worden om aan te tonen dat uw gedrag een gevaar voor de openbare orde en veiligheid kan inhouden. Ook de Raad van State in zijn arrest nr. 193442 d.d. 19 mei 2009

uitdrukkelijk bepaald dat een bestuur bij de beoordeling van het gevaar dat iemands wapenbezit voor de openbare orde en veiligheid kan opleveren, ook rekening gehouden mag worden met feiten die niet tot een strafrechtelijke veroordeling hebben geleid.

Meer bepaald kan uit de feiten worden afgeleid dat u zowel verbaal als fysiek agressief uit de hoek kan komen wanneer u terechtkomt in een conflictsituatie. Ook naar de ordediensten toe stelt u zich verbaal agressief op en weigert u elke medewerking aan een lopend onderzoek.

In 2005 werd de lokale politie opgeroepen in het kader van een echtelijke ruzie waarbij u slagen en verwondingen heeft toegebracht aan uw echtgenote. Hierbij heeft uw echtgenote enkele hematomen opgelopen. Zij vluchtte samen met de kinderen naar haar vader. Enkele dagen later heeft uw echtgenote haar klacht ingetrokken omwille van het feit dat jullie de zaken hadden uitgepraat en u haar had beloofd haar in de toekomst te zullen vertrouwen.

Naar aanleiding van deze klacht heeft de politie diverse pogingen ondernomen om u hierover te verhoren. Tijdens een telefonisch contact heeft u de politie laten weten dat u liever geen verklaring zou afleggen aangezien de feiten volgens u miniem waren en omdat uw echtgenote haar klacht inmiddels had ingetrokken. Ook tijdens de uitoefening van het mondelinge hoorrecht op 12 augustus 2014 heeft u de federale wapendienst laten weten dat ‘het woordgebruik hematoom alles erger doet

XIV-36.091-11/27

lijken dan dat het eigenlijk was aangezien een hematoom niets meer is dan een blauwe plek’.

Uit deze elementen kan op zijn minst worden afgeleid dat u zich fysiek agressief heeft opgesteld ten aanzien van uw echtgenote.

Ondanks de talrijke pogingen van de politie om u hieromtrent te verhoren weigerde u om in te gaan op elke uitnodiging. Uiteindelijk werd er overgegaan tot seining van uw persoon, en wanneer u in 2007 door de politie werd aangetroffen weigerde u een verklaring af te leggen en weigerde u het opgestelde proces-verbaal te ondertekenen.

Dit was trouwens niet het enige geval waarbij u uw medewerking weigerde aan politie en/of gerecht. Nadat op 18 april 2007 werd vastgesteld dat u een verkeersovertreding had begaan heeft de vaststeller u verzocht om uw identiteitskaart voor te leggen. U weigerde dit te doen en werd hiervoor ook veroordeeld.

In 2009 heeft uw buurman klacht tegen u neergelegd wegens het uiten van bedreigingen. Zo zou u hem eerst beschoten hebben met behulp van een katapult en vervolgens zou u met een vuurwapen hebben geschoten op zijn schouw. Naar aanleiding van deze klacht diende de politie over te gaan tot een huiszoeking op heterdaad. U weigerde de toegang tot uw woning waarop de agenten u uit de woning dienden te zetten en dienden over te gaan tot arrestatie. Op de vraag van de opstellers of u die avond met een vuurwapen had geschoten gaf u een spottend antwoord en werd u verbaal degoutant.

In 2013 werd een proces-verbaal opgesteld wegens smaad. In het kader van de uitreiking van een document model 9 werd u door de lokale politie van de zone Voorkempen uitgenodigd op het politiekantoor. Aangezien er zich in het verleden feiten van intrafamiliaal geweld hadden voorgedaan vroeg de commissaris u naar uw huidige familiale situatie. Hierop verhief u uw stem en schreeuwde u de commissaris toe dat hij daar niets mee te maken had. U weigerde wederom elke medewerking. Zowel in uw verzoekschrift als tijdens de uitoefening van het mondelinge hoorrecht heeft u gesteld dat het voeren van een zogenaamd moraliteitsonderzoek door de politie bij het afleveren van een model 9 onwettig is.

Meer bepaald zou dit een schending zijn van art. 12, 1° van de wapenwet waarin een gunstmaatregel is voorzien voor houders van een jachtverlof en waarbij er een wettelijk vermoeden bestaat dat er reeds vooraf een moraliteitsonderzoek werd uitgevoerd, met name bij het afleveren van het jachtverlof waarbij de jager een kopie van zijn strafblad dient te voegen. In tegenstelling tot het afleveren van een vergunning model 4 dient er inderdaad geen moraliteitsonderzoek overeenkomstig art. 11, § 1 te worden gevoerd wanneer het wapen voorhanden gehouden mag worden op basis van art. 12, 1° van de wapenwet. Doch in het kader van hun taak om toezicht te houden op de naleving van de wapenwet mogen officieren van gerechtelijke politie en officieren van administratieve politie te allen tijde controleren of het voorhanden hebben van een vuurwapen geen gevaar kan betekenen voor de openbare orde en veiligheid. Dit wordt uitdrukkelijk voorzien in art. 28, § 2 van de wapenwet. Tevens heeft u aangehaald dat er schending is van art. 16, § 2, 2° van het K.B. van 29/12/2006 tot uitvoering van sommige bepalingen van de wapenwet waarin wordt gesteld dat de wapenregistratie van de houders van een jachtverlof onmiddellijk en kosteloos dient te gebeuren. Dit artikel heeft echter enkel betrekking op de registratie van wapens bedoeld in art. 44, § 2 van de wapenwet (de registratie van wapens tijdens de overgangsperiode) en is hier dan ook niet van toepassing. De vraag van de commissaris omtrent uw familiale situatie kan dan ook niet beschouwd worden als het onwettig uitvoeren van een moraliteitsonderzoek, maar wel als de uitvoering van zijn taak om toezicht te houden op de naleving van de wapenwet.

XIV-36.091-12/27

Uit dit alles blijkt dat uw houding naar de ordehandhavers toe niet alleen respectloos is, maar u maakt het hen ook onmogelijk om hun taak als toezichthouder op de naleving van de wetgeving in het algemeen, en in het bijzonder de naleving van de wapenwetgeving, op een correcte manier uit te voeren. Dergelijke houding en ingesteldheid zijn onverenigbaar met wapenbezit.

Ten slotte kan ook worden verwezen naar het feit dat u geen gevolg heeft gegeven aan een door het gerecht opgelegde sanctie. Zo werd u in 2004 veroordeeld wegens een inbreuk op het verkeersreglement waarbij u onder meer het recht tot besturen van een motorvoertuig werd ontzegd. Op 11 april 2004 werd echter melding gemaakt dat u als bestuurder was vertrokken met uw voertuig ondanks het opgelegde verbod tot sturen. Hieruit blijkt nogmaals dat u een onbetrouwbare persoonlijkheid heeft en dat u geen respect kan opbrengen voor de overheid in het algemeen.

Conclusie:

Er zijn voldoende ernstige en concrete redenen die aantonen dat het voorhanden hebben van een vuurwapen als nadelig en gevaarlijk voor de openbare orde en veiligheid moet worden beschouwd. Uw gedrag biedt niet de vereiste waarborgen waardoor het voorhanden hebben van een vuurwapen een gevaar kan betekenen voor anderen, voor uzelf, en voor de openbare orde en veiligheid. Dit is immers uit de feiten gebleken. U kan niet genieten van het noodzakelijk vertrouwen dat moet kunnen gesteld worden in een wapenbezitter.

Er is voldoende twijfel omtrent uw algemene moraliteit en persoonlijkheid.

Wanneer het echter gaat om het bezit van vuurwapens kan de aanwezigheid van twijfel niet in uw voordeel worden beslecht. De vrijwaring van de openbare orde en veiligheid primeert immers.

Wapens zijn door hun aard en bestemming levensgevaarlijke voorwerpen die enkel toebedeeld kunnen worden aan personen die beschikken over de vereiste maturiteit en verantwoordelijkheidszin om ermee cm te gaan. Uit voorgaande is voldoende gebleken dat u zich noch matuur, noch verantwoordelijk gedraagt wanneer het gaat om de vrijwaring van de openbare orde en veiligheid. Een wapenbezitter wordt geacht betrouwbaar te zijn en zich te allen tijde verantwoordelijk te gedragen.

Derhalve worden uw vergunningen/recht tot het voorhanden hebben van al uw vuurwapens overeenkomstig de artikelen 11, § 1, 2e lid en art. 13, 1e lid van de wapenwet ingetrokken. Indien u in het bezit zou zijn van andere vergunningsplichtige vuurwapens, worden ook hiervan de vergunningen/recht tot het voorhanden hebben ervan ingetrokken. Tevens wordt u het recht ontzegd om andere vuurwapens voorhanden te houden.”

Dit is de bestreden beslissing.

3.4. Op 1 oktober 2014 wordt eveneens het beroep van verzoekers echtgenote tegen de haar aanbelangende beslissing door de gemachtigde van de minister van Justitie verworpen. Het beroep tot nietigverklaring tegen die beslissing is bij de Raad van State gekend als zaak A. 214.327/XIV-36.092.

XIV-36.091-13/27

IV. Onderzoek van het eerste middel

Uiteenzetting van het middel

4. Verzoeker voert in het eerste middel de schending aan van de materiëlemotiveringsplicht. In de toelichting bij het middel stelt hij dat de verwerende partij voor haar beslissing rekening heeft gehouden met diverse elementen die volgens hem niet van invloed zijn op een vermeend gevaar voor de openbare orde. Na de motivering van de bestreden beslissing te hebben gesynthetiseerd, en de draagwijdte te hebben toegelicht die volgens hem de artikelen 11, 12 en 13 van de wapenwet geschonden hebben, betoogt verzoeker dat de elementen uit de motvering bezwaarlijk in aanmerking kunnen worden genomen als zijnde een gevaar voor de openbare orde.

Enerzijds betreft het volgens verzoeker loutere verkeersovertredingen die leidden tot een veroordeling door de politierechtbank in de periode 2004-2008, alsook een veroordeling wegens de tewerkstelling van vreemdelingen. Wat de verkeersovertredingen betreft, betoogt verzoeker dat het zogenaamd begaan van enkele verkeersinbreuken niet in aanmerking kan worden genomen bij de beoordeling of iemand al dan niet een gevaar vormt voor de openbare veiligheid. De feiten waarop wordt gesteund om iemand het recht om wapens te bezitten te onttrekken, moeten volgens verzoeker immers “in direct verband staan” met het gevaar voor de openbare orde. Bovendien dateren de verkeersinbreuken uit de periode van 2004 tot 2008 zodat ze volgens verzoeker als gedateerd en niet relevant moeten worden beschouwd. Wat de veroordeling door de correctionele rechtbank van 2012 betreft, stelt verzoeker dat die veroordeling betrekking heeft “op een zogenaamd onwettige tewerkstelling en de zogenaamde niet-naleving van de regelgeving inzake sociale zekerheid.” Uit deze feiten kan onmogelijk worden afgeleid dat het voorhanden hebben van een wapen een gevaar voor de openbare orde zou opleveren. Anderzijds wordt volgens verzoeker inzake de moraliteit in de bestreden beslissing verwezen naar agressie ten aanzien van de politiediensten, alsook vermeende slagen en verwondingen in 2005. Het incident

XIV-36.091-14/27

betreffende de “zogenaamde ‘slagen en verwondingen’ uit 2005” betreft volgens verzoeker een conflict in de huiselijke sfeer waaraan nooit enig gevolg is gekoppeld omdat er onvoldoende bewijs was. Verzoeker wijst er op dat hij nooit werd vervolgd of veroordeeld zodat de feiten in geen geval als bewezen kunnen worden geacht en er geen rekening mee kan worden gehouden. Ook het “zogezegde burenconflict” is volgens verzoeker geen element waarmee rekening kan worden gehouden. In het advies van de procureur des Konings is volgens verzoeker expliciet vermeld dat uit het gevoerde onderzoek bleek dat de beweringen door de buurman in het geheel niet gegrond waren. Het onderzoek heeft volgens verzoeker aangetoond dat er van enig bezwarend element tegen hem geen sprake kan zijn zodat hiermee onmogelijk rekening kan worden gehouden.

Wat het “zogenaamde feit van agressie tegen de politie” betreft, bemerkt verzoeker in de eerste plaats dat het slechts zou gaan om een zogenaamde verbale agressie tegen een welbepaalde politieagent, quod non. Volgens hem heeft die een proces-verbaal wegens smaad opgesteld en dit naar aanleiding van bepaalde suggestieve vragen die aan verzoeker werden gericht bij het ophalen van een model nr. 9. Het ophalen van een model 9 is volgens verzoeker een louter administratieve handeling die, aangezien hij over een jachtverlof beschikt, in geen geval gepaard gaat met enig moraliteitsonderzoek. Verzoeker is dan ook van mening dat hij bij het ophalen van het model 9 mocht weigeren om te antwoorden op de ongepaste vragen omtrent zijn privéleven en dat die weigering bezwaarlijk als smaad kan worden aangemerkt. Bovendien werd aan het proces-verbaal naar aanleiding van die feiten geen enkel gevolg gekoppeld, werd verzoeker nooit in het bezit gesteld van het proces-verbaal en betwist hij formeel zich schuldig te hebben gemaakt aan smaad. Evenmin kan volgens verzoeker worden ingezien op welke wijze zijn beweerde gedrag tot het besluit zou kunnen leiden dat het voorhanden hebben van een wapen tot een gevaar voor de openbare veiligheid zou kunnen leiden. Tot slot verwijst verzoeker naar rechtspraak van de Raad van State waaruit volgens hem blijkt “dat feiten van de vroegere jaren uitsluitend kunnen worden weerhouden indien er sprake is van gelijkaardige feiten in een recent verleden”, wat te dezen niet het geval is. Ook benadrukt verzoeker geen enkele veroordeling te hebben opgelopen voor geweldpleging of misbruik van wapens.

XIV-36.091-15/27

In de memorie van wederantwoord benadrukt verzoeker nogmaals de volgende punten: de screening of iemand voldoet aan alle vereisten om een wapen te bezitten en te gebruiken gebeurt door de arrondissementscommissaris, voorafgaandelijk aan het toekennen van een jachtverlof. Het is dan ook duidelijk dat verzoeker reeds voor het verkrijgen van het jachtverlof voldoende werd gescreend; de overheid beschikt voorts bij de invulling van het begrip “openbare orde” over een zekere discretionaire bevoegdheid, maar te dezen staat “discretionair” niet synoniem voor onbeperkt en willekeurig; de verwerende partij heeft haar beslissing gesteund op diverse elementen die bezwaarlijk kunnen worden in aanmerking genomen als zijnde een gevaar voor de openbare orde en in het bijzonder kan in hoofde van verzoeker enige brutaliteit of agressie in aanmerking worden genomen. In tegenstelling tot wat de verwerende partij stelt, betwist hij wel degelijk dat hij ooit brutaal of agressief zou hebben gereageerd ten opzichte van de politiediensten. Tot slot wijst hij erop dat er nergens in de bundel sprake is van “verkeerd wapengebruik” noch van agressiviteit.

In de laatste memorie stelt verzoeker dat de verwerende partij zelf in haar laatste memorie twijfels heeft inzake de algemene moraliteit en persoonlijkheid. Aldus geeft zij expliciet te kennen dat zij zelf niet bewezen acht dat verzoeker niet zou beschikken over voldoende algemene moraliteit en persoonlijkheid. Hieruit blijkt dat de bestreden beslissing onvoldoende is gemotiveerd enerzijds en dat het niet bewezen is anderzijds dat verzoeker niet de vereiste waarborgen zou bieden inzake openbare orde en veiligheid.

Beoordeling

5. De materiëlemotiveringsplicht houdt in dat iedere administratieve rechtshandeling moet steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar behoren is bewezen en die in rechte ter verantwoording van die handeling in aanmerking kunnen worden genomen. Bij de beoordeling van de naleving van de materiëlemotiveringsplicht is de Raad van State niet bevoegd om

XIV-36.091-16/27

zijn oordeel omtrent de feiten in de plaats te stellen van het oordeel van de administratieve overheid. Hij is enkel bevoegd om desgevraagd na te gaan of de administratieve overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan binnen de perken van de redelijkheid tot haar besluit is kunnen komen. Voorts mag enkel met de formeel uitgedrukte motieven rekening worden gehouden.

Ter beoordeling van deze grief moet ook worden gewezen op artikel 30, eerste lid, van de wapenwet, dat luidt:

“Beroep staat open bij de minister van Justitie of bij zijn gemachtigde in geval van het ontbreken van een beslissing van de gouverneur binnen de in artikel 31

bedoelde termijnen, of tegen de beslissingen van de gouverneur tot weigering, beperking, schorsing of intrekking van een erkenning, een vergunning of een recht, behalve tegen beslissingen inzake onontvankelijke aanvragen.”

Dit voorschrift organiseert een administratief beroep bij de minister van Justitie of bij zijn gemachtigde tegen het in de voormelde bepaling opgesomde stilzitten of opgesomde beslissingen van de gouverneur (Cf. GwH

19 december 2007, nr. 154/2007, punt B.60.1). Door de devolutieve werking van het georganiseerd beroep verwerft de beroepsinstantie op grond van deze bepaling de beslissingsmacht over de zaak zelf, op dezelfde wijze als de gouverneur.

Aangezien op grond van de artikelen 11, § 1, tweede lid, en 13, eerste lid, van de wapenwet, de gouverneur bevoegd voor de verblijfplaats van de betrokkene, de vergunning of het recht om een wapen voorhanden te hebben, kan beperken, schorsen of intrekken, indien blijkt dat dit voorhanden hebben de openbare orde kan verstoren, beschikt de minister of zijn gemachtigde aldus op grond van de devolutieve werking van het beroep, over dezelfde beslissingsmacht over de zaak zelf, op dezelfde wijze als de gouverneur.

Geconcretiseerd op het voorliggende beroep, impliceert het voormelde materiëlemotiveringsbeginsel aldus dat de bestreden beslissing moet steunen op motieven waarvan het feitelijk bestaan naar behoren is bewezen en die

XIV-36.091-17/27

in rechte verantwoorden dat het voorhanden hebben van een wapen de openbare orde kan verstoren.

De wapenwet bepaalt niet op grond van welke feiten, noch op welke criteria, de mogelijke verstoring van de openbare orde moet worden beoordeeld. De beroepsinstantie beschikt te dezen over een discretionaire beoordelingsbevoegdheid.

Het komt aan de Raad van State in het raam van zijn wettigheidstoezicht, niet toe om desgevraagd zelf een beoordeling te maken van de vraag of het voorhanden hebben van een wapen de openbare orde kan verstoren.

De Raad van State is enkel bevoegd om na te gaan of de overheid is uitgegaan van de juiste feitelijke gegevens, of zij die correct heeft beoordeeld en of zij op grond daarvan overeenkomstig de voormelde wettelijke bepalingen binnen de perken van de redelijkheid tot haar besluit is gekomen. Voorts mag enkel met de formeel uitgedrukte motieven rekening worden gehouden.

6. De mogelijke verstoring van de openbare orde moet voorts nog actueel zijn op het ogenblik van het nemen van de bestreden beslissing, wat inhoudt dat de tijd die is verlopen sinds het feit dat volgens de beroepsinstantie erop wijst dat het voorhanden hebben van wapens de openbare orde kan verstoren, moet worden meegewogen in de beoordeling van deze mogelijke verstoring. De beroepsinstantie mag in het raam van het onderzoek van het beroep, hierbij rekening houden met minder recente feiten ten laste van verzoeker, wanneer zij ook steunt op recente feiten die erop wijzen dat het voorhanden hebben van wapens door verzoeker de openbare orde kan verstoren. Uit die recente feiten kan immers blijken dat aan de minder recente feiten niet ieder belang moet worden ontzegd.

De beoordeling of een feit voldoende actueel is in de zin als hiervoor is gesteld om in aanmerking te worden genomen, staat ter beoordeling van de beroepsinstantie, waarbij deze beoordelingsvrijheid, desgevraagd, door de Raad van State wordt getoetst in de zin als hiervoor is gesteld.

XIV-36.091-18/27

7. De formele motivering van de bestreden beslissing is hiervoor weergegeven (supra, punt 3.7.). Hieruit blijkt dat de beroepsinstantie op basis van verschillende feitelijkheden die in de bestreden beslissing op hun merites worden onderzocht, tot de conclusie komt dat er voldoende twijfel is omtrent verzoekers moraliteit en persoonlijkheid en dat verzoeker “zich noch matuur, noch verantwoordelijk gedraagt wanneer het gaat om de openbare orde en veiligheid”, terwijl “een wapenbezitter wordt geacht betrouwbaar te zijn en zich te allen tijde verantwoordelijk te gedragen”.

Om tot die conclusie te komen, onderzoekt de beroepsinstantie verschillende feitelijkheden en gedragingen die aan verzoeker worden toegeschreven, zonder dat blijkt dat één ervan determinerend is. De conclusie van de beroepsinstantie is verbonden aan een geheel van aangehaalde en onderzochte feitelijkheden. Elk van die draagt derhalve mee de bestreden beslissing.

Verzoeker van zijn kant, betwist dat de volgende feitelijkheden bezwaarlijk in aanmerking kunnen worden genomen: de verkeersinbreuken, het vonnis van 27 februari 2012, de “zogenaamde ‘slagen en verwondingen’ uit 2006”, het “zogenaamde burenconflict” en het “zogenaamde feit van ‘agressie tegen de politie’”. Elk van verzoekers kritieken wordt hierna op zijn merites onderzocht.

8. De recentste feitelijkheid waarop de beroepsinstantie steunt, is het “zogenaamde feit van ‘agressie tegen de politie’”. Uit de bestreden beslissing blijkt dat dit incident zich voordeed op 23 augustus 2013 op het politiekantoor ter gelegenheid van de afgifte van het document model nr. 9 door de lokale politie van de politiezone Voorkempen. Er kan niet ernstig worden betwist dat die feitelijkheid voldoende actueel is in de zin als hiervoor is gesteld om door de beroepsinstantie in aanmerking te worden genomen bij de beoordeling van verzoekers gedrag. Vanuit dit oogpunt gezien, gaat de beroepsinstantie de perken van haar beoordelingsbevoegheid ter zake niet te buiten.

XIV-36.091-19/27

Wat de vraag betreft of die feitelijkheid in rechte bij de beoordeling mag worden betrokken, geeft verzoeker in het verzoekschrift feitelijke kritiek en beschouwingen die de rechtmatigheid betreffen van zijn weigering te antwoorden op vragen van de politieambtenaar, alsook dat het “zogenaamde proces-verbaal” (wegens smaad) tot geen gevolgen - bedoeld wordt allicht:

strafrechtelijke - heeft geleid. Uit de formele motivering van de bestreden beslissing blijkt evenwel dat de beroepsinstantie niet de materialiteit van het feit of verzoeker al dan niet rechtmatig mocht weigeren te antwoorden op de “ongepaste vragen van de lokale politie omtrent zijn privéleven” in haar beoordeling heeft betrokken, maar wel zijn gedrag in het politiekantoor naar aanleiding van het incident dat zich voordeed. Uit de bestreden beslissing blijkt immers dat de beroepsinstantie uit het conflict op het politiekantoor tot een conclusie komt inzake verzoekers persoonlijkheidskenmerken en in het bijzonder inzake zijn houding ten opzichte van de ordediensten, waarvan de beroepsinstantie van oordeel is dat die doet blijken dat verzoeker het de politiedienst onmogelijk maakt om zijn taak als toezichthouder op de naleving van de wapenwetgeving in het bijzonder uit te oefenen. Zij besluit na onderzoek van dit incident dat “uit dit alles blijkt dat uw houding naar de ordehandhavers toe niet alleen respectloos is, maar [dat] u [hen]

het […] ook onmogelijk [maakt] om hun taak als toezichthouder op de naleving van de wetgeving in het algemeen, en in het bijzonder de naleving van de wapenwetgeving, op een correcte manier uit te voeren” en dat “dergelijke houding en ingesteldheid […] onverenigbaar [zijn] met wapenbezit.” Zonder dat de Raad van State moet onderzoeken of verzoekers houding naar de politieambtenaar smadend is noch zulks zou mogen vaststellen, volstaat te dezen de vaststelling dat verzoekers standpunt volgens hetwelk hij rechtmatig mocht weigeren te antwoorden op de vraag vanwege de politie betreffende zijn privéleven, niet mag worden bijgetreden. Voor de enkele registratie in het centraal wapenregister van een vergunningsplichtig lang vuurwapen toegestaan voor de jacht daar waar het jachtverlof geldig is en dat is overgedragen aan de houder van een jachtverlof, is inderdaad geen andere vereiste gesteld dan het opsturen van een model 9. De in het raam van die registratie door de regelgeving aan de gouverneur toegewezen bevoegdheid laat immers niet toe dat die de ontvangen registratiebewijzen model 9

XIV-36.091-20/27

vermag te beoordelen en ze, in voorkomend geval, weigeren in te schrijven in het centraal wapenregister. Dit belet evenwel niet dat, in tegenstelling tot hoe verzoeker het ziet, op grond van de artikelen 28 en 29 van de wapenwet de politiediensten niet alleen inbreuken op de wapenwet en haar uitvoeringsbesluiten kunnen vaststellen, maar dat zij er ook preventief dienen over te waken dat het particulier wapenbezit geen gevaar oplevert voor de openbare orde of voor de fysieke integriteit van personen. De voormelde bepalingen uit de wapenwet maken in dat verband geen onderscheid tussen personen aan wie een vergunning voor het voorhanden hebben van een vuurwapen werd verleend en personen die, zoals verzoeker, een vuurwapen mogen voorhanden hebben op basis van een jachtverlof.

In het licht van deze politionele bevoegdheden enerzijds en gelet op de bij de politie gekende eerdere familiale problemen - die ook in de bestreden beslissing worden aangegeven en waarbij niet wordt betwist dat de politie hierbij tussenbeide diende te komen - anderzijds, komt de informatieve vraag van de politieambtenaar ter gelegenheid van de overhandiging van een model 9 naar verzoekers actuele familiale toestand, als legitiem over. Het kwam aldus niet aan verzoeker toe zonder reden te weigeren in te gaan op die, in het voorliggende geval, legitieme vraag. De Raad van State bemerkt overigens dat niet wordt betwist dat verzoeker - zoals overigens ook blijkt uit de bestreden beslissing - op eerdere gelijkaardige formele verzoeken van de politie niet inging, wat trouwens leidde tot een seining van verzoeker.

Uit wat voorafgaat volgt dat de gedraging van verzoeker in het politiekantoor betrekking heeft op het wapenbezit van verzoeker en inzonderheid op het politioneel preventief toezicht daarop. Voorts maakt verzoeker met zijn feitelijke beoordeling niet aannemelijk dat de verwerende partij de perken van haar hiervoor geschetste appreciatiebevoegdheid te buiten gaat door de manifeste weigering van verzoeker om met de politie mede te werken in het kader van het toezicht op de wapenwet, te kwalificeren als een bezwarend feit in hoofde van verzoeker, nog los van het vaststaande feit overigens dat ter gelegenheid van dit incident lastens verzoeker een proces-verbaal wegens smaad werd opgemaakt.

XIV-36.091-21/27

9. Inzake het “zogezegde burenconflict” geeft verzoeker feitelijke kritiek en beschouwingen die de materialiteit en het bewezen zijn op zich betreffen van de feiten die leidden tot het “zogezegde burenconflict”. Uit de formele motivering van de bestreden beslissing blijkt evenwel dat de beroepsinstantie niet de materialiteit van het burenconflict en het al dan niet bewezen zijn ervan in haar beoordeling heeft betrokken en beoordeeld, maar wel verzoekers gedrag naar aanleiding van het incident dat zich voordeed. Uit de bestreden beslissing blijkt immers dat de beroepsinstantie “meer bepaald” uit dat “burenconflict” afleidt dat verzoeker “zowel verbaal als fysiek uit de hoek kan komen wanneer [hij]

terechtkomt in een conflictsituatie. Ook naar de ordediensten toe stelt [verzoeker]

zich verbaal agressief op en weigert [hij] elke medewerking aan een lopend onderzoek”. De feitelijke kritiek en beschouwingen van verzoeker betreffen derhalve niet hetgeen de beroepsinstantie uit dat burenconflict afleidt wat verzoekers persoonlijkheid betreft en zijn houding ten aanzien van de ordediensten. Met de eigen feitelijke beoordeling over de burenruzie en het bewijs ervan, maakt hij aldus niet aannemelijk dat de beroepsinstantie een feit of gedraging in aanmerking heeft genomen dat niet in aanmerking mag worden genomen ter beoordeling van verzoekers wapenbezit. Niet blijkt aldus dat de beroepsinstantie ter zake haar beoordelingsbevoegdheid is te buiten gegaan. In de mate dat verzoeker doet gelden dat het een niet-recent feit betreft, maakt hij in het licht van het hiervoor wettig bevonden recente feit, niet aannemelijk dat aan dat minder recente feit ieder belang moet worden ontzegd.

10. Inzake de “zogenaamde ‘slagen en verwondingen’ uit 2005” - de echtelijke ruzie - geeft verzoeker ook enkel feitelijke kritiek en beschouwingen die de materialiteit betreffen en het bewezen zijn op zich van de echtelijke ruzie en de strafrechtelijke gevolgen ervan. Uit de formele motivering van de bestreden beslissing blijkt evenwel dat de beroepsinstantie niet de echtelijke ruzie op zich -

en het bewijs ervan - in haar beoordeling heeft betrokken en beoordeeld, maar wel verzoekers gedrag tijdens en na dit “conflict in de huiselijke sfeer”. Uit de bestreden beslissing blijkt immers dat de beroepsinstantie uit deze feiten “op zijn minst” afleidt dat verzoeker “zich fysiek agressief heeft opgesteld en ten aanzien

XIV-36.091-22/27

van [zijn] echtgenote.” Daaraan koppelt de beroepsinstantie ook de vaststelling dat, “ondanks de talrijke pogingen van de politie” verzoeker te horen omtrent die echtelijke ruzie, die weigerde in te gaan op elke uitnodiging, hetgeen leidde tot zijn seining, alsook dat, wanneer verzoeker werd aangetroffen door de politie, hij weigerde een verklaring af te leggen en het proces-verbaal te ondertekenen. De feitelijke kritiek en beschouwingen van verzoeker betreffen derhalve niet hetgeen de beroepsinstantie uit die echtelijke ruzie afleidt wat verzoekers persoonlijkheid betreft, zijn houding ten opzichte van zijn echtgenote en ten aanzien van de ordediensten. Met de eigen beoordeling over de feiten betreffende de “zogenaamde ‘slagen en verwondingen’ uit 2005” en het bewijs ervan, maakt hij aldus niet aannemelijk dat de beroepsinstantie een feit of gedraging in aanmerking heeft genomen dat niet in aanmerking mag worden genomen ter beoordeling van verzoekers wapenbezit. Niet blijkt aldus dat de beroepsinstantie ter zake haar beoordelingsbevoegdheid is te buiten gegaan. In de mate dat verzoeker doet gelden dat dit een niet-recent feit betreft, maakt hij in het licht van het hiervoor wettig bevonden recente feit, niet aannemelijk dat aan dit minder recente feit ieder belang moet worden ontzegd.

11. Inzake het vonnis van 27 december 2012, wordt met verzoeker vastgesteld dat het betrekking heeft op feiten die volkomen vreemd zijn aan het wapenbezit van verzoeker, zodat de beroepsinstantie uit het enkele gegeven dat verzoeker veroordeeld werd voor de feiten vermeld in het voornoemde vonnis, niet wettig zou mogen besluiten dat daardoor verzoekers wapenbezit een gevaar zou betekenen voor de openbare orde en veiligheid. Uit de bestreden beslissing blijkt evenwel dat de beroepsinstantie zulks niet doet. Uit de formele motivering blijkt dat dit veroordelend vonnis wordt aangebracht als één van de verschillende feitelijke gegevens die het argument ondersteunen dat uit verzoekers “gerechtelijk verleden […] is gebleken dat [verzoeker] meer dan eens in aanraking [is] geweest met politie en gerecht”. Verzoeker voert niet aan dat deze aan het wapenbezit volkomen vreemde veroordeling niet het voorwerp is geweest van een nader en individueel onderzoek en beoordeling van de relevantie ervan, noch dat wat die relevantie betreft, de uit onder meer die veroordeling afgeleide conclusie - dat

XIV-36.091-23/27

verzoeker in het verleden meer dan eens in aanraking is geweest met politie en gerecht - niet kan worden ingepast in de beoordeling door de beroepsinstantie van verzoekers persoonlijkheidskenmerken die doen besluiten dat er problemen zijn inzake verzoekers algemene moraliteit en persoonlijkheid en die maken dat er een terechte vrees bestaat dat het voorhanden hebben van vuurwapens in hoofde van verzoeker een gevaar voor de openbare orde kan inhouden. Verzoeker beperkt zich immers wat het “vonnis dd. 27.02.2012 van de correctionele rechtbank” betreft, tot het persoonlijke standpunt dat het betrekking heeft op een “zogenaamd onwettige tewerkstelling en de zogenaamde niet-naleving van de regelgeving inzake sociale zekerheid” en dat uit deze “zogenaamde feiten” onmogelijk kan worden afgeleid dat het voorhanden hebben van een wapen een gevaar voor de openbare orde zou opleveren. Aldus geeft verzoeker wel een eigen beoordeling over de relevantie van het betrokken vonnis op zichzelf beschouwd voor de beoordeling van de gevaarzetting, doch hij maakt met die eigen beoordeling niet aannemelijk dat de beroepsinstantie door na een nader en individueel onderzoek van de relevantie van dit vonnis voor haar beoordeling, het in aanmerking te nemen, ter zake haar beoordelingsbevoegdheid is te buiten gegaan.

12. Inzake “de verkeersinbreuken” tot slot, wordt met verzoeker vastgesteld dat die inderdaad volkomen vreemd zijn aan het wapenbezit van verzoeker, zodat de beroepsinstantie uit het enkele gegeven dat verzoeker die heeft gepleegd, niet wettig zou mogen besluiten dat daardoor verzoekers wapenbezit een gevaar zou betekenen voor de openbare orde en veiligheid. Uit de bestreden beslissing blijkt evenwel dat de beroepsinstantie zulks niet doet. Uit de formele motivering blijkt dat de meermaalse veroordelingen van verzoeker wegens het niet-respecteren van de verkeerswetgeving wordt aangebracht als één van de verschillende feitelijke gegevens die het argument ondersteunen dat uit verzoekers “gerechtelijk verleden […] is gebleken dat [verzoeker] meer dan eens in aanraking [is] geweest met politie en gerecht”. Inzake die verkeersmisdrijven bemerkt de Raad van State overigens dat de beroepsinstantie er verder in de bestreden beslissing ter adstructie van haar beoordeling ook op wijst dat, “ten slotte ook [kan]

worden verwezen naar het feit dat [verzoeker] geen gevolg heeft gegeven aan een

XIV-36.091-24/27

door het gerecht opgelegde sanctie” en waaruit zij besluit dat “hieruit […]

nogmaals [blijkt] dat [verzoeker] geen respect kan opbrengen voor de overheid in het algemeen.” Verzoeker voert niet aan dat die aan het wapenbezit volkomen vreemde veroordelingen voor verkeersmisdrijven niet het voorwerp zijn geweest van een nader en individueel onderzoek en beoordeling van de relevantie ervan, noch dat wat die relevantie betreft, de uit onder meer die veroordelingen afgeleide conclusie - dat verzoeker in het verleden meer dan eens in aanraking is geweest met politie en gerecht - niet kan worden ingepast in de beoordeling door de beroepsinstantie van verzoekers persoonlijkheidskenmerken die doen besluiten dat er problemen zijn inzake verzoekers algemene moraliteit en persoonlijkheid en die maken dat er een terechte vrees bestaat dat het voorhanden hebben van vuurwapens in hoofde van verzoeker een gevaar voor de openbare orde kan inhouden. Verzoeker beperkt zich immers wat de relevantie van die veroordelingen betreft, tot de - hiervoor onjuist bevonden (supra, punt 11) - kritiek dat de feiten waarop wordt gesteund om het recht om wapens voorhanden te hebben in te trekken, “in direct verband” zouden moeten staan met het gevaar voor de openbare orde, alsook dat de verkeersovertredingen geen uitstaan hebben met het gevaar voor openbare orde. Aldus geeft verzoeker wel een eigen beoordeling over de relevantie van deze veroordelingen op zichzelf beschouwd voor de beoordeling van de gevaarzetting, doch hij maakt met die eigen beoordeling niet aannemelijk dat de beroepsinstantie door na een nader en individueel onderzoek van de relevantie van die veroordelingen voor haar beoordeling, het in aanmerking te nemen, ter zake haar beoordelingsbevoegdheid is te buiten gegaan.

Inzake tot slot verzoekers standpunt dat “de zogenaamde verkeersovertredingen […] als gedateerd en niet relevant [moeten] worden beschouwd”, geeft hij hiermee wel zijn persoonlijk standpunt weer, maar hij maakt aldus in het licht van het hiervoor wettig bevonden recente feit (supra, punt 8), niet aannemelijk dat aan dit minder recente feit ieder belang moet worden ontzegd.

13. Uit wat voorafgaat volgt dat verzoeker niet aannemelijk maakt dat de verwerende partij, bij de toetsing van de feiten aan het gevaar voor de

XIV-36.091-25/27

openbare orde in hoofde van verzoeker indien hij zijn wapens voorhanden blijft hebben, tot een conclusie is gekomen die de grenzen van haar beoordelingsvrijheid te buiten zou gaan en waaruit schending van de materiëlemotiveringsplicht zou moeten blijken.

14. In de mate dat, tot slot, verzoeker voor het eerst in de laatste memorie argumenten en kritieken aanvoert ter adstructie van deze grief, toont verzoeker niet aan dat hij deze niet reeds in zijn verzoekschrift had kunnen ontwikkelen. Aldus geeft verzoeker op laattijdige en niet-ontvankelijke wijze een nieuwe grondslag aan zijn middel. Ze kunnen derhalve niet tot nietigverklaring leiden.

15. Het eerste middel is ongegrond.

V. Aanvullend verslag

16. Het auditoraat heeft zijn onderzoek beperkt tot het eerste middel, waarvan blijkt dat het niet leidt tot een definitieve oplossing van het geschil. Er is dan ook reden om het auditoraat te gelasten met een aanvullend verslag over de zaak.

BESLISSING

1. Het debat wordt heropend.

2. Het door de auditeur-generaal aangewezen lid van het auditoraat wordt gelast met het aanvullend onderzoek.

XIV-36.091-26/27

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van twaalf september tweeduizend zestien, door de Raad van State, XIVe kamer, samengesteld uit:

Geert Debersaques, kamervoorzitter, Carlo Adams, staatsraad, Kaat Leus, staatsraad, bijgestaan door Joris Casneuf, griffier.

De griffier De voorzitter

Joris Casneuf Geert Debersaques

XIV-36.091-27/27

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2016:ARR.235.722