Belgian court dismisses urgent suspension request against administrative license revocation due to lack of continued operation.

RAAD VAN STATE, AFDELING BESTUURSRECHTSPRAAK

VOORZITTER VAN DE VIIe KAMER

nr. 219.113 van 27 april 2012

in de zaak A. 204.542/VII-38.497.

In zake : de BVBA GAMES-ICHTEGEM

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaat Benjamin Herman en tevens door advocaat Konstantijn Roelandt kantoor houdend te 1040 Brussel Galliërslaan 33

bij wie woonplaats wordt gekozen

tegen :

1. de BELGISCHE STAAT, vertegenwoordigd door de minister van Justitie 2. de KANSSPELCOMMISSIE BIJ DE FEDERALE

OVERHEIDSDIENST JUSTITIE

bijgestaan en vertegenwoordigd door advocaten Dirk Van Heuven en Jonas Riemslagh kantoor houdend te 2600 Antwerpen Cogels Osylei 61

bij wie woonplaats wordt gekozen

I. Voorwerp van de vordering

1. De vordering, ingesteld op 20 april 2012, strekt tot de schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid van de beslissing van de Kansspelcommissie van 28 maart 2012 tot intrekking van de vergunning klasse II van 3 maart 2004 voor de exploitatie van een speelautomatenhal, gelegen aan de Meensesteenweg 98 te Moorslede (Dadizele).

II. Verloop van de rechtspleging

2. De verwerende partijen hebben een nota ingediend.

VII-38.497-1/9

De partijen zijn opgeroepen voor de terechtzitting, die heeft plaatsgevonden op 26 april 2012.

Staatsraad Peter Sourbron heeft verslag uitgebracht.

Advocaat Konstantijn Roelandt, die verschijnt voor de verzoekende partij, en advocaat Jonas Riemslagh, die verschijnt voor de verwerende partijen, zijn gehoord.

Auditeur Alexander Van Steenberge heeft een met dit arrest eensluidend advies gegeven.

Er is toepassing gemaakt van de bepalingen op het gebruik der talen, vervat in titel VI, hoofdstuk II, van de wetten op de Raad van State, gecoördineerd op 12 januari 1973.

III. Feiten

3.1. De verzoekende partij is houder van een vergunning klasse B die op 3 maart 2004 door de Kansspelcommissie werd verleend voor de exploitatie van een kansspelinrichting aan de Meensesteenweg 98 te Moorslede (Dadizele).

Met betrekking tot de exploitatie van de inrichting heeft de verzoekende partij een convenant afgesloten met de gemeente van de vestigingsplaats. Artikel 10 van het convenant bepaalt dat de overeenkomst van rechtswege komt te vervallen wanneer "de uitbatingsactiviteiten meer dan 12 weken wordt onderbroken".

3.2. In haar verzoekschrift verklaart de verzoekende partij dat de activiteiten te Moorslede wegens een gebrek aan rendabiliteit werden stopgezet vanaf 1 september 2011. Tegelijk maakt zij melding van haar voornemen om de

VII-38.497-2/9

kansspelinrichting te verhuizen naar de gemeente Estaimpuis. Die verhuisplannen zouden zelfs in een vergevorderd stadium verkeren.

3.3. Met de thans bestreden beslissing van 28 maart 2012 trekt de Kansspelcommissie de uitbatingsvergunning van de verzoekende partij in.

De intrekking wordt als volgt verantwoord :

"D. Motivatie (…)

Overwegende dat het ontbreken van een convenant door de gemeente Moorslede aan de Kansspelcommissie werd meegedeeld in het schrijven van 25 januari 2012;

Overwegende dat de feiten niet betwist worden door de vergunninghouder;

Overwegende dat een vergunning niet langer geldig is indien er geen convenant meer is;

Overwegende dat het feit dat er stappen worden ondernomen tot het bekomen van een nieuw convenant niet in aanmerking kan genomen worden tijdens de huidige procedure;

Overwegende dat zelf(s) indien er een aanvraag tot verhuis zou zijn deze niet in aanmerking kan genomen worden in de huidige procedure;

Overwegende dat een verhuis enkel mogelijk is indien het convenant van de oorspronkelijke plaats van exploitatie nog steeds geldig is en indien er reeds een geldig convenant is met de gemeente waar de vergunninghouder naartoe wenst te verhuizen;

Overwegende dat het hebben van een geldig convenant een conditio sine qua non is voor het hebben en het behouden van een vergunning;

Overwegende dat de daadwerkelijke exploitatie van een kansspelinrichting klasse II door de wetgever als een conditio sine qua non werd omschreven;

Overwegende dat beide inbreuken op zichzelf dragend zijn voor de Kansspelcommissie om een intrekking van de vergunning te rechtvaardigen;

Overwegende dat gezien het voorgaande de Kansspelcommissie niet anders kan dan overgaan tot het nemen van een sanctie in het huidige dossier;

E. Bepaling van de strafmaat (…)

Overwegende dat er geen geldig convenant kan voorgelegd worden aan de Kansspelcommissie;

Overwegende dat er geen daadwerkelijke exploitatie is;

Overwegende dat zowel het hebben van een geldig convenant als het daadwerkelijk exploiteren door de wetgever als noodzakelijk werden gezien voor het verkrijgen en het behouden van een vergunning klasse II;

Overwegende dat de Kansspelcommissie in voorkomend geval enkel kan besluiten dat aan 2 essentiële voorwaarden voor het behoud van de vergunning niet voldaan werd door de uitbater;

VII-38.497-3/9

Overwegende dat beide inbreuken in zich een rede(n) tot intrekking van de vergunning dragen;

Overwegende dat de brief van 08 februari 2012 een voorstel van sanctie bevat, die in dit geval de zwaarste is, de intrekking;

Overwegende dat er geen verzachtende omstandigheden ingeroepen kunnen worden".

IV. Aanduiding van de verwerende partij

4. De eerste verwerende partij vraagt buiten de zaak te worden gesteld omdat de bestreden beslissing niet genomen is door de minister van Justitie, noch door een dienst die rechtstreeks onder zijn bevoegdheid valt, maar door de Kansspelcommissie die over een substantiële mate van autonomie beschikt.

5. De tweede verwerende partij komt voor een orgaan van de Belgische Staat te zijn en als zodanig onder de Federale Overheidsdienst Justitie te ressorteren. Zij heeft geen eigen rechtspersoonlijkheid. In die omstandigheden wordt op het eerste gezicht de Belgische Staat, vertegenwoordigd door de minister van Justitie, als rechtspersoon terecht aangewezen om als verwerende partij op te treden in een beroep dat gericht is tegen een bestuurshandeling die van één van zijn organen uitgaat.

V. Ontvankelijkheid van de vordering

6. De verwerende partijen betwisten de ontvankelijkheid van de vordering.

7. Er bestaat vooralsnog geen noodzaak om over de opgeworpen excepties uitspraak te doen. Een onderzoek van en een uitspraak over deze excepties dringt zich immers slechts op indien zou blijken dat de grondvoorwaarden voor schorsing vervuld zijn, hetgeen, zoals hierna zal blijken, te dezen niet het geval is.

VII-38.497-4/9

VI. Onderzoek van de vordering

8. Overeenkomstig artikel 17, §§ 1 en 2, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State kan slechts tot schorsing van de tenuitvoerlegging bij uiterst dringende noodzakelijkheid worden besloten onder de drievoudige voorwaarde dat uiterst dringende noodzakelijkheid voorhanden is, dat ernstige middelen worden aangevoerd die de nietigverklaring van de aangevochten beslissing kunnen verantwoorden en dat de onmiddellijke tenuitvoerlegging van de bestreden beslissing een moeilijk te herstellen ernstig nadeel kan berokkenen.

Ernst van het enig middel

Uiteenzetting van het middel

9. In een enig middel roept de verzoekende partij de schending in van de artikelen 2 en 3 van de wet van 29 juli 1991 betreffende de uitdrukkelijke motivering van de bestuurshandelingen, van de materiële motiveringsplicht en van het zorgvuldigheids-, het redelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel.

Zij betoogt dat uit artikel 8 van het koninklijk besluit van 20 juni 2002 betreffende de sancties die de kansspelcommissie kan opleggen volgt dat de Kansspelcommissie een waarschuwing kan uitspreken en aan de exploitant een termijn kan toestaan om vastgestelde inbreuken op de wet van 7 mei 1999 op de kansspelen, de weddenschappen, de kansspelinrichtingen en de bescherming van de spelers (hierna : kansspelwet) te regulariseren, dat zij in haar memorie van verweer bij de Kansspelcommissie zeer duidelijk en omstandig heeft uiteengezet waarom zij meent in aanmerking te komen voor een regularisatieprocedure, dat zij in het bijzonder heeft gewezen op het feit dat de vastgestelde inbreuken, die het gevolg zijn van het verlieslatend karakter van de exploitatie, slechts tijdelijk zijn in afwachting van de verplaatsing van de inrichting naar de gemeente Estaimpuis en dat de houding van de Kansspelcommissie te dezen kennelijk onredelijk is aangezien elke redelijke overheid in dezelfde omstandigheden geplaatst de uitslag

VII-38.497-5/9

van de regularisatieprocedure zou hebben afgewacht. Voorts betwist de verzoekende partij de deugdelijkheid van de in de bestreden beslissing vermelde motieven in zoverre wordt vooropgesteld dat de verhuis van een kansspelinrichting enkel mogelijk is indien het convenant van de oorspronkelijke plaats van exploitatie nog geldig is. Voor dergelijk standpunt ontbreekt volgens de verzoekende partij elke wettelijke grondslag. Bovendien verwijt zij de Kansspelcommissie voorbij te zijn gegaan aan het feit dat zij op het ogenblik van de bestreden beslissing nog steeds vergunninghouder was. Ook benadrukt zij dat beroep werd gedaan op een regularisatiemogelijkheid die de wetgever uitdrukkelijk heeft voorzien. De verzoekende partij besluit dat niet "geredelijk"

kan worden betwist dat een procedure loopt voor het afsluiten van een convenant met de gemeente Estaimpuis en dat die aangelegenheid zelfs werd geagendeerd op de gemeenteraad van de betrokken gemeente.

Beoordeling

10. Artikel 36.5 van de kansspelwet bepaalt dat om een vergunning klasse B te kunnen verkrijgen, de aanvrager het convenant moet kunnen voorleggen dat werd gesloten tussen de kansspelinrichting klasse II en de gemeente waar die inrichting gevestigd is.

Artikel 37.5 van dezelfde wet, ingevoegd door artikel 18, 2°, van de wet van 10 januari 2010 tot wijziging van de wetgeving inzake kansspelen, schrijft voor dat om houder van een vergunning klasse B te kunnen blijven, de aanvrager niet alleen moet blijven voldoen aan de voorwaarden opgesomd in artikel 36, maar tevens de kansspelen of kansspelinrichtingen waarvoor een vergunning is verleend, daadwerkelijk dient te exploiteren. De kansspelwet (artikel 2, 2°) verstaat onder exploiteren het "in werking stellen of houden, installeren of instandhouden van één of meerdere kansspelen of kansspelinrichtingen".

De memorie van toelichting bij het wetsontwerp dat later de wet

VII-38.497-6/9

van 10 januari 2010 is geworden (Parl. St. Kamer, 2008-2009, nr. 1992/001, 30), verantwoordt de toevoeging in de kansspelwet van de voorgestelde bijkomende voorwaarde als volgt :

"Omdat de oorspronkelijke versie van de wet van 1999 niet voorziet in een bepaling op grond waarvan de vergunningshouder ook tijdens de looptijd van zijn vergunning moet blijven voldoen aan de toekenningsvoorwaarden, dient de eerste zin van artikel 32 te worden aangevuld.

Bovendien wordt artikel 32 van de kansspelwet aangevuld met een zeer belangrijk punt 5 waarmee de kansspelcommissie tracht tegemoet te komen aan het probleem van 'slapende' vennootschappen.

Het 'daadwerkelijk' exploiteren van de kansspelinrichting zal als bijkomende voorwaarde worden opgenomen voor het behoud van de vergunning.

Conform artikel 29 van de kansspelwet worden ten hoogste 9 kansspelinrichtingen klasse I toegestaan. Voor de kansspelinrichtingen klasse II ligt dit aantal overeenkomstig artikel 34 op 180 speelautomatenhallen. Deze reglementering heeft echter tegelijk een negatief effect. Sinds enige tijd zijn deze plaatsen verzadigd en kunnen geen nieuwe kansspelinrichtingen worden vergund. Wanneer de vergunninghouder zijn deuren om deze of gene reden sluit, zal hij thans verkiezen zijn bijdragen te blijven betalen en zo zijn vergunning te behouden boven het inleveren van de vergunning en zo dreigen terecht te komen op een wachtlijst voor de aanvraag van een nieuwe vergunning. De huidige wet laat immers toe dat men zijn kansspelinrichting in stand houdt zonder dat effectieve en daadwerkelijke exploitatie vereist is.

Hoewel dit probleem zich vooral manifesteert in de kansspelinrichtingen klasse II, is het opportuun om deze bijkomende voorwaarde in te voeren voor alle kansspelinrichtingen waarbij een quota is voorzien. Hierdoor blijft het voeren van een coherent beleid verzekerd.

De toevoeging van het woord 'daadwerkelijk' zal de effectieve uitbating van de kansspelinrichting impliceren waardoor de slapende inrichtingen plaats kunnen ruimen voor nieuwe vergunninghouders die momenteel op een wachtlijst staan.

Om de omzeiling van de wet te verhinderen, door bijvoorbeeld slechts één toestel uit te baten, zal de kansspelcommissie discretionair oordelen over de al dan niet 'daadwerkelijke' uitbating. Hierbij kunnen de economische verwachtingen een objectief criterium vormen. Bij het uitvoeren van verbouwings- of herstellingswerken zal eveneens rekening worden gehouden met de algemene redelijke termijn".

11. De verzoekende partij verklaart dat zij de exploitatie van haar kansspelinrichting te Moorslede volledig heeft stopgezet. Uit geen enkel gegeven blijkt dat de exploitatie op een gegeven moment zal worden hervat. Integendeel wijst het, al dan niet aan de Kansspelcommissie officieel kenbaar gemaakt,

VII-38.497-7/9

voornemen om de inrichting te verhuizen naar een andere gemeente erop dat de stopzetting van de activiteiten te Moorslede een definitief karakter heeft. Derhalve heeft de Kansspelcommissie terecht vastgesteld dat op de vestigingsplaats te Moorslede niet langer sprake is van een daadwerkelijke exploitatie in de zin van artikel 2, 2°, van de kansspelwet. Die vaststelling impliceert dat de verzoekende partij niet voldoet aan de in artikel 37 van de kansspelwet gestelde voorwaarden voor het behoud van een vergunning klasse B.

Bovendien betwist de verzoekende partij niet dat de duur van de stopzetting van de activiteiten te Moorslede heeft meegebracht dat het convenant voor de aanvankelijke exploitatie van rechtswege is komen te vervallen. Een convenant tussen de verzoekende partij en de gemeente Estaimpuis, waarnaar de kansspelinrichting zou worden overgebracht, wordt evenmin voorgelegd.

Dientengevolge verkeert de verzoekende partij thans in een toestand waarbij zij hoe dan ook geen vergunning klasse B kan verkrijgen voor de exploitatie van een kansspelinrichting. Rekening houdend met wat voorafgaat vormt de beschouwing in de bestreden beslissing dat een "verhuis enkel mogelijk is indien het convenant van de oorspronkelijke plaats van exploitatie nog steeds geldig is" een overtollig motief. Zelfs gegronde kritiek op een overtollig motief kan niet tot de vernietiging leiden van een voor het overige regelmatige bestuursbeslissing.

12. De opheffing van een verleende vergunning op grond van de vaststelling dat niet (langer) voldaan is aan de door de kansspelwet gestelde voorwaarden voor het verkrijgen en het behoud van een vergunning klasse B, strijdt niet met het redelijkheidsbeginsel. In de huidige stand van de rechtspleging wordt niet aangenomen dat in hoofde van de Kansspelcommissie de rechtsplicht bestond om de verzoekende partij toe te laten zich in regel te stellen met voorwaarden die essentieel zijn voor het verkrijgen en het behoud van een locatiegebonden vergunning die het principiële exploitatieverbod van artikel 4, § 1, van de kansspelwet opheft.

Het enig middel is niet ernstig.

VII-38.497-8/9

13. Uit wat voorafgaat volgt dat de verzoekende partij geen ernstige middelen aanvoert die de schorsing van de bestreden beslissing kunnen verantwoorden.

Er is dan ook niet voldaan aan ten minste één van de voorwaarden gesteld in artikel 17, §§ 1 en 2, van de gecoördineerde wetten op de Raad van State die cumulatief vervuld moeten zijn wil een vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid worden toegewezen.

BESLISSING

1. De Raad van State verwerpt de vordering.

2. De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten van de vordering tot schorsing bij uiterst dringende noodzakelijkheid, begroot op 175 euro.

Dit arrest is uitgesproken te Brussel, in openbare terechtzitting van zevenentwintig april tweeduizend en twaalf, door de Raad van State, VIIe kamer, samengesteld uit:

Peter Sourbron, staatsraad, waarnemend voorzitter, bijgestaan door Elisabeth Impens, griffier.

De griffier De voorzitter

Elisabeth Impens Peter Sourbron

VII-38.497-9/9

PDF document ECLI:BE:RVSCE:2012:ARR.219.113