Belgian court rejects presumption of causation in work injury revision claims under Article 72.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe court dismissed the claimant's request to revise her work injury status regarding a new medical condition. The claimant argued that Article 9 of the Work Accidents Act should create a legal presumption of causation, but the court found no such provision exists in the revision proceedings under Article 72. Consequently, the burden of proof remained on the claimant to demonstrate with certainty that the new condition resulted from the original accident, a standard the claimant failed to meet.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 9 and 72 of the Work Accidents Act of 10 April 1971; The presumption of causation under Article 9 does not apply to revision requests under Article 72, requiring the claimant to prove the causal link with certainty.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Fiche
In de bepalingen over de eis tot herziening is inderdaad nergens sprake
van een wettelijk vermoeden ten voordele van het slachtoffer of de rechthebbenden.
Uit de voorbereidende werken bij de Arbeidsongevallenwet van 10
april 1971 blijkt ook dat dat niet de bedoeling van de wetgever is geweest.
Deze wet heeft het vermoeden van artikel 9 ingevoegd in de bestaande arbeidsongevallenreglementering
, wat een ingrijpende wijziging was die uitgebreid wordt besproken in
de voorbereidende werken. Het nieuw artikel stond niet in het oorspronkelijke
wetsontwerp. Een lid van de commissie binnen de senaat had bij wijze van
amendement voorgesteld om het vermoeden op te nemen in een paragraaf
van artikel 7 en artikel 8 van het ontwerp die het begrip arbeidsongeval
en arbeidswegongeval definieerden. De Raad van State had bezwaar tegen
deze 'inkleding' en suggereerde een afzonderlijk artikel gezien
de regel zowel voor de arbeidsongevallen als de en arbeidswegongevallen
gold. Uit deze bespreking in de Senaat en de Kamer blijkt duidelijk
dat het enkel de bedoeling was van de wetgever om de bewijslast van het
slachtoffer (en de rechthebbenden) inzake het bestaan van het arbeidsongeval
als dusdanig te vergemakkelijken. Opdat een ongeval een arbeidsongeval
kan zijn, is immers vereist dat het een letsel heeft veroorzaakt. Het
bewijs van dit oorzakelijk verband bleek vaak moeilijk te zijn voor het
slachtoffer. De reeds bestaande regels inzake de eis tot herziening werden
daarentegen ongewijzigd gelaten en nergens is bij de bespreking van de
eis tot herziening ook maar vermeld dat het wettelijk vermoeden van artikel
9 ook daar van toepassing zou zijn. (vgl. Parl. St. Senaat, 1970-71,
nr. 215, in het bijzonder p. 45, 48, 49 , p. 195 en p. 181, 214); Parl.
St. Kamer,1970-71, nr. 887, Uiteenzetting van de Minister , p 4 over
de bewijslast: 'Het ongeval is bewezen zo een plots feit en een letsel
worden vastgesteld. De verzekeraar kan bewijzen dat tussen de twee elementen
geen verband bestaat.'; bespreking in de Commissie: p 11 'Artikel
9 : Een lid wenst de precieze draagwijdte van dit artikel te kennen. De
Minister antwoordt hierop dat het artikel een vermoeden juris tantum invoert
m.b.t. het causaal verband tussen het ongeval en het letsel. De verzekeraar
zal eventueel kunnen bewijzen dat er tussen het bewezen letsel en het
ongeval geen verband bestaat. Het artikel wordt met eenparigheid aangenomen.'
Eens het arbeidsongeval is erkend en de datum voor consolidatie op
definitieve wijze werd bepaald, blijft dus geen dergelijk 'vermoeden
juris tantum ' bestaan voor alle mogelijke letsels die daarna nog
zouden optreden of blijken. Dit is ook logisch te verklaren doordat
er ook naar de feiten toe veel minder kans bestaat dat een wijziging
van de toestand die pas optreedt of wordt vastgesteld nadat de datum voor
consolidatie op definitieve wijze werd vastgesteld nog het gevolg is
van het arbeidsongeval.(vgl. Arbh. Brussel, (Fr.) 17 februari 2003, www.stradalex.be).
In de rechtspraak en de rechtsleer wordt dan ook algemeen aanvaard dat
het vermoeden van oorzakelijk verband tussen het letsel en het ongeval
vervat in artikel 9 van de Arbeidsongevallenwet niet geldt in het kader
van de eis tot herziening overeenkomstig artikel 72 van de Arbeidsongevallenwet
( Arbh. Brussel (Fr.) ,16 februari 2015, Soc. Kron., 2016,01,47; JOURDAN,M.
en SWARTENBROECKX, M.-A., accidents de travail, in Guide social permanent,
ed.G. VAN DEN AVYLE, Kluwer, 2007, Titre III,Chap. V, 20, met verwijzing
naar Arbh. Luik, 26 oktober 2004, Arbh. Luik 9 november 2000 en 16 februari
2000; Arbh. Luik, 27 maart 2003, Soc. Kron, 2004,239; PETIT,J., Arbeidsongevallen,
APR, 2005, 518; RENETTE, S., 'Herziening', in Arbeidsongevallen,
Kluwer, 610). Er is geen vermoeden van oorzakelijk verband en de
bewijslast rust op mevrouw C. overeenkomstig de regels van gemeen recht
(artikel 1315 Burgerlijk wetboek, artikel 870 Gerechtelijk wetboek).
Het komt dus eerst aan mevrouw C. toe om , in het kader van haar
eis tot herziening, in concreto aan te tonen dat de wijziging van de
arbeidsongeschiktheid die zij toeschrijft aan een nieuw letsel en/of een
gewijzigde pathologische toestand ('groeihormooninsufficiëntie',
'chronische vermoeidheid') met zekerheid het gevolg is van het
arbeidsongeval. Het oorzakelijk verband moet zeker zijn zodat het niet
volstaat dat het oorzakelijk verband mogelijk is volgens de medische literatuur.
De rechter kan een deskundigenonderzoek laten uitvoeren naar het al dan
niet bestaan van dergelijk oorzakelijk verband. Dit was reeds de opdracht
van de eerste deskundige. Omdat dit oorzakelijk verband niet bleek, heeft
de eerste rechter een tweede deskundigenonderzoek laten uitvoeren.
Het was daarbij in strijd met de bewijsregels die van toepassing zijn
om de opdracht van de tweede deskundige in die zin te formuleren dat onderzocht
moet worden of het oorzakelijk verband met zekerheid weerlegd kan worden.
UTU-thesaurus:
SOCIAAL RECHT - SOCIALE ZEKERHEID - Arbeidsongeval - Ongeval op de weg