Belgian court dismisses appeal where detention measure lacks legal basis due to pending annulment appeal.

Nr. P.08.1323.F

A. M.,

Mrs. Vincent Lurquin en Matthieu Lys, advocaten bij de balie te Brussel.

I. RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het Hof van Beroep te Brussel, kamer van inbeschuldigingstelling, van 6 augustus 2008.

De eiser voert in een memorie, waarvan een eensluidend afschrift aan dit arrest is gehecht, twee middelen aan.

Raadsheer Benoît Dejemeppe heeft verslag uitgebracht.

Advocaat-generaal Damien Vandermeersch heeft geconcludeerd.

II. FEITEN

Op 10 juli 2008 heeft de Dienst Vreemdelingenzaken de eiser kennis gegeven van de beslissing waarbij diens aanvraag tot verblijfsvergunning, welke op 10 oktober 2005 met toepassing van artikel 9, derde lid, van de Wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, was ingediend, niet ontvankelijk is verklaard. Bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen is tegen deze beslissing een beroep tot nietigverklaring hangende.

Dezelfde dag is tegen de eiser, met toepassing van artikel 7, eerste lid, 1° en 5°, tweede en derde lid, van die wet, een bevel uitgevaardigd om het grondgebied te verlaten met een beslissing tot teruggeleiding naar de grens en een daartoe genomen maatregel van vrijheidsberoving.

De administratieve overheid heeft deze maatregel verantwoord door de omstandigheden dat, aangezien de eiser niet in het bezit is van een paspoort met geldig visum, hij in het Koninkrijk verbleef zonder houder te zijn van de vereiste documenten, dat hij in Duitsland was gesignaleerd met het oog op niet-toelating in de Staten die partij zijn bij het Toepassingsverdrag van de Schengenovereenkomst van 19 juni 1990, en dat het weinig waarschijnlijk was dat hij gevolg zou geven aan een bevel om het grondgebied te verlaten en het wenselijk was hem per vliegtuig naar Jordanië te repatriëren.

Op 12 juli 2008 heeft de eiser een asielaanvraag ingediend.

Op 15 juli 2008, heeft de voorzitter van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Verviers, op eenzijdig verzoekschrift bij hoogdringendheid, de Belgische Staat verboden de eiser uit te wijzen zolang over het voormelde beroep tot nietigverklaring geen uitspraak was gedaan. De Belgische Staat heeft tegen deze beslissing derdenverzet aangetekend en de zaak werd op 2 oktober 2008 vastgesteld.

Op 16 juli 2008 heeft de eiser voor de raadkamer van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brussel een verzoek tot invrijheidstelling ingediend.

Op 18 juli 2008 is tegen de eiser, met toepassing van artikel 74/6, § 1bis, 12°, van de wet van 15 december 1980, een nieuwe maatregel van vrijheidsberoving genomen. De akte vermeldt dat de voormelde asielaanvraag werd ingediend om de uitvoering van een op handen zijnde beslissing tot verwijdering, uit te stellen of te verijdelen.

Op 23 juli 2008 heeft de raadkamer van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brussel de vrijlating van de eiser bevolen.

Het bestreden arrest doet deze beschikking teniet en stelt vast dat het beroep van de eiser geen bestaansreden meer heeft.

III. BESLISSING VAN HET HOF

Beoordeling

Eerste middel

Het middel verwijt de appelrechters dat zij artikel 7 van de wet van 15 december 1980 hebben geschonden, vermits de hechtenis van de eiser onwettig is aangezien diens uitzetting momenteel door een vonnis onmogelijk wordt gemaakt. Het verwijt het arrest tevens een gebrek aan motivering.

In zoverre het middel schending aanvoert van artikel 149 van de Grondwet, dat niet toepasselijk is op de onderzoeksgerechten die uitspraak doen over de handhaving van de tegen de vreemdeling genomen administratieve maatregel van vrijheidsberoving, faalt het naar recht.

Krachtens artikel 71, eerste lid, van de wet van 15 december 1980, kan de vreemdeling die het voorwerp is van een maatregel van vrijheidsberoving die met name met toepassing van de artikelen 7 en 74/6 is genomen, tegen die maatregel beroep instellen bij de raadkamer. Met toepassing van artikel 72, tweede lid, heeft het jurisdictioneel toezicht op een dergelijke maatregel alleen betrekking op de wettigheid van de titel waarop de vrijheidsberoving steunt.

Het middel dat dienaangaande aanvoert dat het aan de appelrechters stond om de wettigheid te onderzoeken van de hechtenis van de eiser ongeacht de administratieve beslissing waaruit zij voortvloeit, faalt eveneens naar recht.

De beslissing die op grond van artikel 74-6, § 1bis, 12°, is genomen, verlengt de aanvankelijke maatregel niet die met toepassing van artikel 7, derde lid, is genomen, maar is een autonome titel van vrijheidsberoving, onderscheiden van die welke in het beroep waarover de kamer van inbeschuldigingstelling uitspraak heeft gedaan, is bedoeld.

De appelrechters oordelen dus naar recht dat wegens de beslissing van 18 juli 2008, het beroep van de eiser tegen de beslissing van 10 juli 2008 geen bestaansreden meer had.

Voor het overige dienden zij niet te antwoorden op het verweer volgens hetwelk de eiser, krachtens de beschikking van de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg, momenteel niet kan uitgezet worden, aangezien dat middel door hun beslissing irrelevant is geworden.

Het middel kan in zoverre niet worden aangenomen.

Tweede middel

Het middel voert aan dat het arrest artikel 13 van het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden schendt, in zoverre het door de vrijheidsberoving van de eiser te handhaven, hem een daadwerkelijk rechtsmiddel voor de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen ontzegt, waaraan een verzoekschrift tot nietigverklaring is voorgelegd tegen de beslissing van niet-ontvankelijkheid van zijn aanvraag tot verblijfsvergunning.

In zoverre het middel aanvoert dat de appelrechters oordelen dat de instelling van het voormelde rechtsmiddel de uitzetting van de eiser niet belette, ofschoon het arrest zulks niet vermeldt, mist het feitelijke grondslag.

Het recht dat bij artikel 13 van het voormelde verdrag is gewaarborgd, belet de rechter niet om vast te stellen dat beroep tegen een maatregel van vrijheidsberoving geen bestaansreden meer heeft.

Het middel faalt in zoverre naar recht.

Ambtshalve onderzoek van de beslissing over de strafvordering

De substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven rechtsvormen zijn in acht genomen en de beslissing is overeenkomstig de wet gewezen.

Dictum

Het Hof,

Verwerpt het cassatieberoep.

Veroordeelt de eiser in de kosten.

Aldus geoordeeld door het Hof van Cassatie, tweede kamer, te Brussel, door afdelingsvoorzitter Jean de Codt, afdelingsvoorzitter Frédéric Close, de raadsheren Paul Mathieu, Benoît Dejemeppe en Jocelyne Bodson, en in openbare terechtzitting van 3 september 2008 uitgesproken door afdelingsvoorzitter Jean de Codt, in aanwezigheid van advocaat-generaal Damien Vandermeersch, met bijstand van eerstaanwezend adjunct-griffier Patricia De Wadripont.

Vertaling opgemaakt onder toezicht van raadsheer Luc Huybrechts en overgeschreven met assistentie van afgevaardigd griffier Véronique Kosynsky.

De afgevaardigd griffier, De raadsheer,

PDF document ECLI:BE:CASS:2008:ARR.20080903.1